Geung Si (2013)

Viel me eigenlijk toch wel tegen. Langdradig begin waarbij het verhaal heel lang vaag blijft. Mysterieus genoeg, maar boeiend is iets anders. Chaotische uitwerking troef ! Sfeer en setting zijn wel oké.

Spanning ontbreekt en het slot vond ik een overbodige uitwerking. 5/10

In 2014 had ik hier slechts 2** voor over. Duidelijk weer een voorbeeld dat laat zien dat mijn smaak veranderd door de jaren.

Anno 2019 heb ik werkelijk genoten van dit kunstzinnig werk, wat een regie en editing. Maar ook het acteerwerk doet het goed en de soundtrack staat echt zijn mannetje om de beelden te complementeren tot filmgenot. Erg eng wordt het niet en ook al ben ik geen echte fan van de geestenfilms, deze kon me goed bekoren.

Vooral de setting is heerlijk, oude meuk, smerig, armoedig en de dood zwerft in elk appartement van de vervallen flat. De dood in de vorm van geesten, elk met zijn verhaal.

Zo ook de belangrijkste personages in het verhaal, langzaam worden deze bekend gemaakt. Daar neemt de prent wel zijn tijd voor dus verwacht geen snelle en flitsende prent, dan kom je van de koude kermis thuis en dit werk verdiend wel meer.

Een stilistisch geheel dat erg fijn op beeld gezet is. De soundtrack is echt heerlijk in de spanning opvoering.

Van 2** naar 3,5**. Een 7,5/10.

Zeker een verdienstelijke horrorfilm met wat drama elementen. Het is een slowburner die schoon een uur tijd neemt om los te barsten. Necromantische rituelen, frenetisch rondlopende geesten, exorcisten en (jawel!) martial arts zorgen voor een stabiele cocktail van heel wat gekende horrorfilm thema's. Soms komt deze eigenzinnige mix mooi samen tot een goed samenhangend geheel. Naar het einde toe wordt het wat volatieler. De hoofdfiguur die met zijn zeer zware verwondingen doorvecht en nog eens door muren geramd wordt , is absurditeit ten top, en ook het einde waar ik weinig mee kon vormt een slordige afwerking die de kijker bovendien eerder in verwarring brengt dan tevreden stelt.

De sfeer is erg luguber maar zet niet in op jumpscares en spanning, des te meer op klasse-visuals en goed gemaakte special effects. Wie zijn ogen de kost wil geven zit in ieder geval goed. Wie wil beven en rillen kan maar best wat anders kiezen.

Best een cool filmpje. Het speelt zich af in een flatgebouw, waar het duidelijk spookt en waar ook een spookjager woont die strijdt tegen de lokale geesten - in het bijzonder een tweetal spokende zusjes die dood en verderf zaaien. Een ghostbuster als het ware, al heeft dit niet heel veel weg van de Ghostbusters-films. Er gebeurt een hoop bovennatuurlijks wat ik eerlijk gezegd niet altijd even goed kon volgen, en er hing een soort van fantasievol en luchtig sfeertje wat maakte dat het plezierig wegkeek. Visueel ook goed. Het was na 100 minuten ook wel meer dan genoeg, dat wel, maar tot die tijd was dit wel een vermakelijk werkje.

Meh.

Had nog nooit van de film gehoord totdat een kennis de titel onder mijn aandacht bracht. Ik ben niet zo'n fan van de Aziatische cinema maar het feit dat ze een aantal erg gave projecten tot stand hebben gebracht geeft wel motivatie om er af en toe nog eentje te kijken. Rigor Mortis was op dat gebied niet anders, maar helaas ook een teleurstelling.

Toch valt het de film niet te ontnemen dat er een aantal mensen met veel motivatie aan meewerken, want het pakt veelvuldig uit met speciale effecten en horrorideeën. De drukte is al snel voelbaar waardoor het tempo vooruit knalt. Hierdoor is Rigor Mortis voor enige tijd geen opgave, maar langzaam maar zeker begint de chaotische aard van de film het geheel over te nemen.

Eenmaal dat gebeurt is er geen doorkomen meer aan, buiten het feit dat er een aantal indrukwekkende effecten de revue passeren. Het acteerwerk is van bedroevend niveau, van iedereen. Toch besluit regisseur Mak het ene na 't andere ridicule figuur aan het verhaal toe te voegen. De pogingen om onderscheidend te zijn knallen door de voorruit, maar effectief is het nergens.

Veel horror, maar ik heb geen idee waar ik eigenlijk naar heb gekeken aangezien de vaart waarmee al deze scenes op je af worden gevuurd. Van enige rust is geen sprake en van structuur evenmin. Ze wilden alles gewoon een keer gedaan hebben, maar zuigen hierdoor alle mogelijke emotionele impact uit de film. Daarom lijkt het alsof je naar een best gave film hebt gekeken waarbij talent kwam kijken, maar de presentatie ervan slaat niet aan. Ik kon er niets mee, maar zal het punten toekennen voor de energieke aanpak.