Soshite Chichi ni Naru (2013)

Een mooi/ontroerend verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het is wel een moeite waard...

Mooi, ingetogen drama.

Het thema is op zijn minst gezegd bizar. Kinderen die omgewisseld worden bij de geboorte: meestal is het voer voor komedies. Als je echt serieus op de kwestie ingaat, zoals in deze film, wordt het best fucked up. Bovendien is de vertelstijl behoorlijk sec, zonder relativerende of cynische noot.

Wie niet vertrouwd is met dergelijke Aziatische films, krijgt zo een erg bevreemdend stukje cinema geserveerd. Voor mij is het ook telkens wennen. Daar komt nog eens bij dat het verhaal vaak de bovenhand nam. Wat meer focus op de personages had niet mis geweest, zeker gezien het knappe acteerwerk.

Audiovisueel erg clean en luchtig. De fotografie is vrij strak, maar voelt tegelijk voldoende knus en warm aan. De juiste afweging, perfect volgens de geest van de film. Idem voor de muziek. Mooie, sobere pianodeuntjes: stijlvol, maar niet te zwaarmoedig.

Knappe film, maar het verhaal is niet 100% aan mij besteed. 3.5*

Drama dat lekker wegkijkt.

Teder uitgewerkte film over een onvoorstelbaar familiaal drama, eigenlijk drama's.

Meerdere gevoelige aspecten van de tragiek worden keurig en emotievol aan de kijker overgebracht.

Klein minpuntje is misschien dat vanaf een zekere ogenblik ge de indruk krijgt dat de film zich vooral op de vader-zoon-relatie gaat toespitsen, terwijl voorheen het leed voor allen evenveel aanwezig was. Niettemin, een aandoenlijke film.

Aardige film. Met een pittig onderwerp. De kinderen spelen erg goed. Ook de rest van de cast. Maar kinderen kunnen een film zo irritant niet goed spelen. Hier is dat niet het geval. De film blijft voor mij toch een beetje onpersoonlijk. Ik werd er niet echt door geraakt. Toch is de film de moeite waard om te kijken.

Niet de beste film van Koreeda, maar wel zoals altijd erg interessant. Sterk aan de situatie in de film verbonden is de vraag of karakter door opvoeding dan wel door genen bepaald wordt, en de film lijkt hierin partij te kiezen voor opvoeding.

Ik heb zelf juist het idee dat genen een veel belangrijkere rol spelen. Althans als je onderzoeken mag geloven waarbij eeneiige tweelingen gescheiden opgegroeid zijn in verschillende milieus zonder van elkaars bestaan af te weten. Desondanks schijnen ze eenzelfde type baan te krijgen, en een vrouw met soortgelijke karakters en uiterlijk te trouwen. Maar ook wegens verhalen van vaders die vinden dat hun kind zo weinig op hun lijkt qua karakter dat ze een stiekem een DNA-test laten doen die inderdaad bevestigd dat ze een koekoeksjong grootbrengen.

Interessant is natuurlijk ook hoe ouders ermee omgaan als ze erachter komen dat hun kind verwisseld is. Ik zou zelf denk ik alles laten zoals het is, voor een kind lijkt het me het beste om in dezelfde omgeving op te groeien, maar er wel voor zorgen dat je de andere ouders vaak genoeg ziet zodat de kinderen een oom-en-tante-gevoel krijgen bij hun echte ouders. Als ze dan wat ouder zijn, kan je het alsnog vertellen.

Voorwaarde is natuurlijk wel dat je enigszins met het andere stel kan opschieten. Ik zou zeggen dat voor onze begrippen de stellen in deze film niet zo ver van elkaar afstaan, maar vanuit de Japanse cultuur kan ik me voorstellen dat men het gevoel heeft dat men niet verder van elkaar had kunnen afstaan. Opmerkelijk hoe het hebben van een goede baan toch zo'n rol speelt in die cultuur. Zoals de verpleegster die wel excuses aan de man met de goede baan en zijn vrouw aanbiedt, maar niet aan het andere stel.

De echte hoofdpersoon in de film is natuurlijk de welgestelde vader, die al snel erachter komt dat met geld niet alles te koop is. Hij bepaalt het hele verloop in de film, wanneer hij aan een stap toe is, wordt die gemaakt. We zien hem fouten maken en al gaandeweg de conclusies trekken, die verder iedereen al getrokken leek te hebben. Ik deel zijn ethos duidelijk niet, en stoor me aan z'n kortzichtigheid. Dat maakt het wat moeilijker om met hem mee te leven. Het acteerwerk is wel sterk, met name van de kinderen. Erg moeilijk om kinderen naturel over te laten komen, maar ze slagen hier met vlag en wimpel.

Visueel is het sober, al ziet het er wel erg verzorgd uit zoals zelf bij stilzittende of -staande personen de camera nog lichtjes beweegt. Muzikaal ook minimaal, af en toe Bachs Goldberg Variaties, wat erg stemmig is.

Uiteindelijk zeker de moeite waard, al is het maar vanwege het interessante uitgangspunt en de aardige uitwerking. Het geeft toch ook flink wat te overdenken, wat ook al enigszins te zien is aan de lengte van deze mening. Ik blijf er echter bij dat het voor mijn gevoel in realiteit anders werkt, en dan voelt het erg alsof de visie van de regisseur er doorheen gedrukt wordt. Mede daarom evenaart dit wat mij betreft niet zijn beste werk. 3,5*.

Deze eens meegebracht en 'k vond het geen misse film. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar 'k vond het wel eens het bekijken waard.

Ook de cast deed het niet slecht.

De moeite om eens gezien te hebben.

Mooie film: knappe regie, thematiek, acteerprestaties (vooral van de kinderen en de 2 vaders), ...

Minpunten waren voor mij dat er een beetje té lang en nadrukkelijk werd doorgeboomd op hetzelfde thema, dat sommige dingen een beetje te sterk waren aangezet (bv. het contrast tussen de vaders, de bekentenis van de verpleegster), en dat het einde wat inviel. Maar dit belet niet dat het geheel mij heel erg geboeid heeft.

Deze zal ik vanavond dan toch maar eens mee pikken. Het schijnt een goeie film te zijn als ik dat zo lees en hij komt op Ned 2, daar zit tenminste ook niet die lastige reclame tussen ieder kwartier. Dus een mooie gelegenheid om vanavond naar te kijken.

wat een mooie film ....gisteren ook al zo'n mooie film ....echt kadootjes weekend..

Iets te gemakkelijk, zoals wel vaker bij Koreeda. Het drama blijft te oppervlakkig en is ook een tikje clichématig uitgewerkt. Dat geldt niet voor het uitgangspunt uiteraard. De cameravoering is verzorgd, hoewel sommige beelden onnodig donker zijn (met name de DNA-test in het halfduister sloeg nergens op). En de muziek was ronduit afgezaagd. Koreeda kan de verwachtingen van Nobody Knows helaas niet meer waarmaken wat mij betreft.

Ik kan niet meer zeggen dan dat ik het een mooie film vond met een erg sterke cast.
Verdrietig verhaal dat dan wel weer een happy end heeft wat van mij niet perse gehoeven had.

Sterke film waarin geschetst wordt tot welke drama's een babywissel kunnen leiden. Uiteraard wordt er in de film geopteerd voor 2 verschillende ouderparen in welvaart en opvoedingsstijl, kwestie van de verschillen goed te kunnen accentueren.

Ik heb me de vraag ook al meermaals gesteld de voorbije dagen: wat zou IK doen mocht ik in dergelijke situatie terecht komen. Alles behalve een simpele vraag en hoe ouder een kind (en hoe langer je het reeds hebt opgevoed), hoe moeilijker het is er afstand van te doen, denk ik.

De film gaat onrechtstreeks over de kennis en vaardigheden van een individu: is dit alles aangeleerd (de fameuze 'tabula tasa') of worden kinderen geboren met talenten en biologische erfelijke factoren. In dit opzicht vind ik de film erg sterk. Koreeda probeert dit evenwicht te zoeken zonder er een standpunt over uit te spreken. Daarbij komt nog het feit dat de Japanse cultuur, meer dan de Westerse cultuur, draait om eer, (bloed)familie, prestige en respect. Deze waarden komen ook op de helling te staan wanneer blijkt dat je zoon niet jouw biologische zoon is.

In de film wordt vooral gekeken naar het standpunt van de ouders (en ook wij denken als ouder in de eerste plaats aan onszelf). Maar wat denken de kinderen ervan? Het ene kind gaat van een welvarende koel en afstandelijk gezin (de vader alleszins) naar een liefdevol geborgen aandacht schenkend armer gezin. Aandacht die hij vooraf te weinig ervoer (en dat beseft hij ook). Het andere kind maakt de omgekeerde beweging en kan amper aarden. Dit wijst er op dat mensen en specifiek (jonge) kinderen specifiek de waarden liefde en geborgenheid in principe belangrijker vinden (of moeilijker vervangbaar) dan kille materiële luxe en prestige/prestatiedrang.

Blij deze film gezien te hebben. Was me compleet onbekend. Ik las hier ook al veel goeds over 'Nobody knows'. Daar ben ik eveneens erg benieuwd naar!

Mooie film al had ik er nog net iets meer van verwacht. Het verhaal op zich vind ik wel interessant al behoort dit genre niet echt tot mijn favorieten. Toch heb ik wel nog genoten van deze film die zeker mooi is neergezet. Het verloopt allemaal redelijk traag, wat juist de charme is. De personages zijn zeer goed neergezet en achteren bijzonder goed. Je leefde echt wel mee met de mensen, wat toch niet alle films lukt. Op een bepaald moment had ik echt medelijden met Keita, dat altijd zo triestig zat te kijken en er voor mij bovenuit sprong. Er zaten zeker zeer mooie en emotionele scenes is. Had ook geen idee hoe de film zou eindigen. Het einde zelf had ik misschien liever iets anders gezien. Nu weet je uiteindelijk nog niet hoe de situatie van de gezinnen zou aflopen. Al bij al zeer mooie sfeervolle film met een interessant verhaal. Toch ontbreekt er een soort van verrassingseffect voor mij om een absolute topper te zijn.
3.5/5

Tweede Koreeda en ik vind het een erg mooi sterk en pakkend drama. Eentje die me echt ligt en eentje met groeivermogen (de vermoeidheid sloeg toe + japanners praten snel -> en er zal me wel wat ontgaan zijn). Het komt heel oprecht en ook lief over, maar toch is het bikkelhard en kan het een tranentrekker zijn. Koreeda slaagt gewoon erg goed in het creëren van alle familiebanden en ieders perspectief en dat vloeiend in elkaar te laten overkomen. Daardoor kan je ieder zijn situatie erg begrijpen. De kinderen zijn ook fantastisch neergezet, en zijn hier ook nog lekker kinds en niet echt bewust van de situatie en de emoties van de volwassenen. Dat maakt het ook erg pijnlijk. Wat een verschil eigenlijk met bijvoorbeeld Man on Fire, waar je het gevoel krijgt naar God te luisteren terwijl het een fucking kind is. Let kids be kids.

Zelf heb ik ook een beetje ervaring met deze situatie. Ik heb ook bijna mijn hele leven lang niet bij mijn echte ouders doorbracht, hoewel ik natuurlijk niet verwisseld werd. En de bezoeken bij mijn vader verliepen ook erg stroef, en deden wel wat denken de band tussen Ryota en Ryusei, hoewel mijn vader toch eerder lijkt op de vader van Ryusei qua persoonlijkheid. En het maakte het nog pijnlijker wanneer Ryota er een strijd van wou maken, en het voogdijschap van beide kinderen wou. In mijn geval was dat nog een pak erger dan hoe het hier werd uitgewerkt in het script want op een bepaald moment kwam het hier gewoon niet meer ter sprake. Voor de mensen die deze thematiek interessant vinden kan ik ook What Maisie Knew (2012) aanraden.

Mooie film, waar ik ook zonder verwachtingen in ging dus dat scheelde.

Zeer Japanse film waar ik me evengoed wel als Westerling kon inbeelden hoe de situatie was, hoe de mensen zich voelden. Misschien dat de verschillen tussen de twee koppels ouders wat zwart wit zijn neergezet en vergelijkbare pianomuziek hebben we inderdaad misschien al eens vaker gehoord, maar dat maakte voor mij niet uit. Ik werd hier vrolijk van, heb lekker relaxt zitten kijken. De moeder van het welgestelde gezin dacht ik te herkennen en dat bleek inderdaad te kloppen - uit The Mourning Forest.

Toch het enige waar ik mee zat - maar dat misschien cultureel gebonden - dat ik vond dat zo'n kind toch best wel kan blijven in het gezin waar het is opgegroeid? Ik vond het een beetje moeilijk doen om niks. Maar geeft niet... blijft een erg mooie film.

4,0*

Mooie, interessante film. Goed geacteerd en een goed verhaal, maar het heeft mij niet helemaal geraakt. 3,5*

Qua thematiek worden er interessante zaken aangesneden, maar op gevoelsniveau gaat de film toch niet zo diep. De scherpste momenten komen telkens onverwachts en dat is dan wel weer goed uitgewerkt. Uiteindelijk blijft de film toch te veel hangen in een iets te voorspelbaar scenario en komen de verwachtingen niet uit.

Like Father, Like Son

Nature vs. Nurture. Wat is uiteindelijk belangrijker? Like Father, Like Son geeft wijselijk geen antwoord op deze vraag, maar laat zien wat twee gezinnen moeten doorstaan als ze erachter komen dat ze zes jaar lang elkaars kind hebben opgevoed. De band die je hebt opgebouwd met je kind gaat nooit verloren, ook al kiest bijna iedereen er uiteindelijk voor om de kinderen te 'ruilen'.

Like Father, Like Son had gemakkelijk in een melodrama kunnen vervallen, maar Koreeda zorgt voor een rustige, oprechte en soms bijna afstandelijke aanpak. Zonder de emoties te bagatelliseren, en gelukkig zijn de acteurs ook fantastisch. Vooral de band tussen Ryota en Keita is goed uitgewerkt, en het laat zien dat de opvoeding van een kind een onlosmakelijke band creëert. Daar kan zelfs verschillend DNA niets aan veranderen.

Bij vlagen zeer sterk, zeker het eerste uur. Wel wat aan de lange kant, waardoor de film een beetje trekt naar het einde toe.

"Like Father, Like Son" is een Japanse Drama film, die je juist met z'n terughoudendheid weet te raken.

Een gelukkig gezinnetje met een vader (Masaharu Fukuyama), moeder (Machiko Ono) en een zesjarige zoon (Keita Ninomiya) komt op zijn kop te staan als blijkt dat het jochie jaren geleden in het ziekenhuis is verwisseld met een ander jongetje.

In de handen van een andere filmmaker dat dit gemakkelijk een platte tranentrekker kunnen worden, maar regisseur en scenarioschrijver Hirokazu Koreeda bewijst eens te meer waarom hij bekend staat als een expert in fijngevoelige drama's die je nog lang na het kijken aan het denken zetten.

Knappe film die niet over de top gaat..3 ster.

Erg fijne Koreeda. Inhoudelijk is de film zeer boeiend, die je zelf ook voor de vraag stelt: wat als dit mij overkomt? De enige juiste oplossing lijkt me soms dat je als ziekenhuis dit gewoon überhaupt niet meldt onder het mom van: wat niet weet wat niet deert. Want elke andere keuze is nooit een perfecte met altijd zeer grote nadelen. Er door rond heen is de film gemaakt.

Dat alles weer verteld in een fijn kalm tempo dat je gewoon even tot rust brengt. Soms is de film ook wel bevreemdend vanwege de zeer onderkoelde emoties. Hoe men reageert op bepaalde feiten lijkt me ergens net zo idioot als met alle melodramatiek en violenmuziek in een Hollywood-film.

Visueel ook mooi. Strak gefilmd zonder ergens nadruk op te leggen, maar het past wel erg goed. En beelden van steden in het donker en mooi belichte kamers doen het dan al snel goed.

Op momenten is de film wel wat te gescript en er zitten enkele scènes in die niet nodig waren. Maar echt storen doet dat niet. 4,0*.

Aardig drama, met idd een geinige nature vs nurture kwestie, hoewel wat doorsnee voor een Japanse film.

Maar zo enthousiast als velen hier zijn begrijp ik ook niet helemaal.

Beetje een raar verhaal vooral. Ik mag toch hopen dat als zoiets echt gebeurt men wat slimmer omgaat met die kinderen. Dit sloeg werkelijk nergens op.

Je zou enige ironie vermoeden, na de opschudding die al een paar weken gaande is in Nederland

Waar doel je precies op?

Die twee Armeense kinderen die alsnog uitgezet werden (en dan toch weer niet geloof ik).

Dat is eveneens een achterlijke situatie maar meer een door iedereen verklaarde fout achteraf van slechte politiek, procedure en praktijk.

In deze film lijkt men het wel een goed idee te vinden om met die kinderen zo te leuren en (geheel onbegeleid) emotioneel te bombarderen tussen ouders.

Ik zit totaal niet in de kinderpsychologie of pedagogiek maar ik stoorde me al mateloos aan hoe naïef men hier te werk ging. Van tevoren zie je de bui al hangen.

Best aardige drama hoor maar wat ik erg jammer vind is dat je veel zelf moet inbeelden. Gewoonweg omdat het overgeslagen wordt door de regie. Net zoals het moment van het te horen krijgen van het ziekenhuis dat de kinderen verwisseld zijn. Zou mooi zijn geweest als je hun eerste reactie had kunnen zien maar het wordt gladweg overgeslagen onder het motto van het is toch al reeds gebeurd en we moeten het zelf maar inbeelden.