Soshite Chichi ni Naru (2013)

Weer een prachtige, tedere Kore-eda, rondom een interessant gegeven. Tot driekwart is hij in topvorm, daarna in stijl nog steeds, maar in het laatste half uur wordt het scenario helaas net wat te simplistisch.

Laat ik dan de eerste Koreeda-fan zijn die iets minder enthousiast is, met de nadruk op iets.

Om te beginnen: Er zitten veel te veel goede scenes in deze film voor me om te gaan roepen dat hij over zijn hoogtepunt is. Al waardeer ik zijn laatste drie films lager dan alle films ervoor (behalve Hana). Vooral de interacties tussen de ouders en de kinderen zijn veelal prachtig. Blijkt maar weer eens een van de specialiteiten te zijn van Koreeda.

Maar: Wat de eerste twee van het viertal films van Koreeda over gezinsverhoudingen vooral heel goed maakte is dat de films heel waarnemend waren en daardoor erg impliciet hun verhaal vertelden. I Wish was te vrijblijvend. Deze film heeft vooral teveel plot. Vooral het begin, als het plot neergezet wordt, als de conclusie zijn daarom simpelweg niet Koreeda in topvorm voor mij. Ook zo'n zijweggetje als dat van die verpleegster lijkt maar een functie te hebben, namelijk de scene waarin haar geadopteerde zoon voor haar opkomt. Een hele goede scene, maar de aanloop er naar toe is niet zo subtiel als Koreeda kan zijn. Ook de tegenstelling tussen de vaders wordt wat te stevig aangezet, met name Ryota is daardoor in het begin nogal een zwartwit personage.

Ondanks de kritiek blijft dit een mooie film, een waarvan ik blij ben dat Koreeda hem maakte, want bij veel regisseurs was dit helemaal misgelopen.

Daarom 3.5*

Een concept als verwisseling van kinderen wordt door Koreeda minder gebruikt voor het opbouwen van drama, en meer voor bespiegelingen op de waarde van opvoeding of juist die van erfelijkheid. Hij brengt een mooie dynamiek in dit verhaal door de kinderen uit zeer verschillende gezinnen te laten komen, die beide zo hun waarde hebben. Vader Ryotas beleving van het hele proces in de film staat centraal en helaas vind ik dit deel juist minder geslaagd door het gebrek aan nuance. Het riep onaangename associaties met films als Big Daddy op. Toch is het totaal - met name door de tegengestelde gezinnen - juist mooi genuanceerd.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Like Father, Like Son (ZUBB.nl)

Heb van Koreeda momenteel alleen nog maar Nobody Knows gezien, maar ook hier zet hij weer een erg sterke film neer. Ik had deze gezien in L/V, inmiddels al bijna een maand terug.

Het rustige en het subtiele sfeertje uit NK word hierin ook weer gebruikt en het moet het ook totaal niet hebben van de melodrama, maar het verhaal is hier minstens net zo realistisch en een vrij onaangename situatie. Je zou inderdaad maar te horen krijgen dat je zoon ineens nooit jou zoon was geweest en dat je je echte zoon simpelweg hebt geruild met een ander kind. Dit levert een emotionele lading op voor ouders Ryoto en Mdori, die hier erg sterk worden geplaatst. Zeker de scene's waarbij wanneer ze nog de banden proberen aan te houden met Keiko, hun vermeende zoontje, maar deze rebels begint te worden zijn best behoorlijk pakkend. Die andere familie die dan op hun beurt weer hun biologische zoon opvoed, zijn ook erg goed neergezet en die "vader" had ook een hartverwarmende rol als optimistische kindervriend.

De film weet zo te schommelen van ontroering naar hartverwarmende momenten, maar ook naar een zenuwslopende machtsverhouding tussen vader en "zoon". Het rustige sfeertje en de settings (met hier en daar wat fraaie nachtshots van Tokyo) zijn hierin ook weer meeslepend neergezet. Het einde is ook erg mooi.

Tijd om maar eens wat meer van Koreeda op te snorren.

4,0*

Net zoals Nobody Knows (2004) en Still Walking (2008) is de nieuwste film van Hirokazu Koreeda een product van zijn persoonlijke ervaringen. Vijf jaar na de geboorte van zijn dochter stelde hij zich vragen omtrent het vaderschap. Wordt men een vader door slechts hetzelfde bloed te delen of door de tijd die men aan het kind spendeert?

In Like Father, Like Son volgen we het gezin Nonomiya. De carrière van vader Ryota is gelanceerd, moeder Midori neemt het huishouden voor haar rekening en hun zesjarig zoontje Keita mag naar een respectabele school. Alles zit op koers volgens de meegegeven waarden en normen van Ryota’s vader, die hij tevens aan Keita wil overbrengen. Maar dan krijgen ze het noodlottig nieuws te horen dat Keita bij zijn geboorte werd verwisseld door een andere baby. In de daaropvolgende scène weet Koreeda dit als geen ander aan de man te brengen. Het gezin neemt een afslag op de autosnelweg waar ze op zaten en remmen af voor slagbomen die als een man met de hamer voor hen neervallen. Vervolgens rijdt een trein, gevuld met verscheidene gevoelens, voorbij die op hen worden losgelaten.

Zonder echt diep in te gaan op de oorzaak, focust de film op de kwestie waar het voor Koreeda om gaat: opvoeding of bloedverwantschap? De familie die Ryusei, hun biologisch kind, opgevoed heeft, is uiteraard totaal tegenovergesteld. Zij, Yudai en Yukari, nemen het leven meer zoals het komt en spenderen veel tijd aan hun drie kinderen. Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het contrasterende kleurengebruik. In het appartement van de Nonomiyas treft men vooral vale, koude kleuren aan en in Yudai’s elektrowinkel warme kleuren.

Kinderen zijn geen huisdieren. Het omruilen is dan ook een proces die zeer traag op gang komt met de nodige complicaties. In het begin hangen de hoogspanningskabels loodrecht op elkaar maar naarmate de tijd vordert en het biologische kind steeds meer op zijn vader begint te lijken, hangen de hoogspanningskabels op de terugweg recht. Reeds aan het begin van zijn oeuvre, in Maborosi (1995), vult Koreeda scènes op met dergelijke symbolieken waar menige cinefiel van watertandt.

Koreeda bevestigt opnieuw zijn kunnen in het melodramatisch genre. De manier hoe hij een dergelijke materie transponeert op de kijker en die danig van zijn stuk laat brengen, is meesterlijk. En dat zonder echt een antwoord te geven.

4,5*

Bij het lezen van de commentaren op deze film werd ik vooral getroffen door deze opmerking van mrmojorisin123. Daarin schuilt allicht de verklaring waarom Kore-eda in zijn nieuwste film vooral focust op de worsteling van de zakelijk succesvolle Ryota (Masaharu Fukuyama), wiens abstraherende benadering van problemen niet of nauwelijks ruimte biedt voor emoties. Die aandacht gaat ten koste van het gezin Saiki, dat veel warmer en daarmee veel sympathieker in elkaar zit. Dat vind ik toch wel jammer.

Onlangs heb ik Le Fils de l’Autre (2012) gezien over een babyverwisseling aan weerszijde van de scheidsmuur tussen Palestina en Israel. Hoewel de vergelijking grotendeels mank gaat, vond ik dat een mooiere film. Met de koele benadering van Kore-eda van zo’n dramatisch probleem kan ik niet zo veel, maar ik moet bekennen dat dat gewoon aan mij ligt en niets te maken heeft met de kwaliteit van deze film.

Heerlijk.

Koreeda is er weer. Een film waarvan de premisse alleen al volstaat voor 120 minuten aan intrige. En eerlijk gezegd, ik ben er nog steeds niet over uit wat ik zou kiezen ...

Ingetogen drama. De brave stilering is typisch, maar voor een keer wél uiterst functioneel. Aangezien Koreeda rekent op acteerprestaties, sterke personages en de premisse zorgt het audiovisuele niet voor afleiding. Koreeda drijft het op papier misschien nét iets teveel op de spits, maar door het naturel acteerwerk heb je daar tijdens de film nooit echt last van.

Krachtig drama dat nazindert. Blij dat de man weer een beetje op niveau is, hopelijk kan hij dit nu wat langer aanhouden.

4.0* en een uitgebreide review.

Puur op plotomschrijvingen beoordeeld zouden we regisseur Koreeda onmiddellijk een contract bij RTL5 aanbieden, maar fantastisch hoe hij er iedere keer weer in slaagt het sentimentele buiten de deur te houden en gewoon oprechte ontroering te brengen. Fantastische kinder-regisseur ook .

Waarom dan deze keer net iets minder hoge waardering? Hoe goed de film ook is, het is wel net de minste Koreeda die ik zag, misschien lag het aan die ene vader als hoofdpersoon, beetje afstandelijke man....en ja we blijven de hele film benieuwd welk kind nou waar terecht komt.

Een mooi/ontroerend verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Het is wel een moeite waard...

Teder uitgewerkte film over een onvoorstelbaar familiaal drama, eigenlijk drama's.

Meerdere gevoelige aspecten van de tragiek worden keurig en emotievol aan de kijker overgebracht.

Klein minpuntje is misschien dat vanaf een zekere ogenblik ge de indruk krijgt dat de film zich vooral op de vader-zoon-relatie gaat toespitsen, terwijl voorheen het leed voor allen evenveel aanwezig was. Niettemin, een aandoenlijke film.

Aardige film. Met een pittig onderwerp. De kinderen spelen erg goed. Ook de rest van de cast. Maar kinderen kunnen een film zo irritant niet goed spelen. Hier is dat niet het geval. De film blijft voor mij toch een beetje onpersoonlijk. Ik werd er niet echt door geraakt. Toch is de film de moeite waard om te kijken.

Niet de beste film van Koreeda, maar wel zoals altijd erg interessant. Sterk aan de situatie in de film verbonden is de vraag of karakter door opvoeding dan wel door genen bepaald wordt, en de film lijkt hierin partij te kiezen voor opvoeding.

Ik heb zelf juist het idee dat genen een veel belangrijkere rol spelen. Althans als je onderzoeken mag geloven waarbij eeneiige tweelingen gescheiden opgegroeid zijn in verschillende milieus zonder van elkaars bestaan af te weten. Desondanks schijnen ze eenzelfde type baan te krijgen, en een vrouw met soortgelijke karakters en uiterlijk te trouwen. Maar ook wegens verhalen van vaders die vinden dat hun kind zo weinig op hun lijkt qua karakter dat ze een stiekem een DNA-test laten doen die inderdaad bevestigd dat ze een koekoeksjong grootbrengen.

Interessant is natuurlijk ook hoe ouders ermee omgaan als ze erachter komen dat hun kind verwisseld is. Ik zou zelf denk ik alles laten zoals het is, voor een kind lijkt het me het beste om in dezelfde omgeving op te groeien, maar er wel voor zorgen dat je de andere ouders vaak genoeg ziet zodat de kinderen een oom-en-tante-gevoel krijgen bij hun echte ouders. Als ze dan wat ouder zijn, kan je het alsnog vertellen.

Voorwaarde is natuurlijk wel dat je enigszins met het andere stel kan opschieten. Ik zou zeggen dat voor onze begrippen de stellen in deze film niet zo ver van elkaar afstaan, maar vanuit de Japanse cultuur kan ik me voorstellen dat men het gevoel heeft dat men niet verder van elkaar had kunnen afstaan. Opmerkelijk hoe het hebben van een goede baan toch zo'n rol speelt in die cultuur. Zoals de verpleegster die wel excuses aan de man met de goede baan en zijn vrouw aanbiedt, maar niet aan het andere stel.

De echte hoofdpersoon in de film is natuurlijk de welgestelde vader, die al snel erachter komt dat met geld niet alles te koop is. Hij bepaalt het hele verloop in de film, wanneer hij aan een stap toe is, wordt die gemaakt. We zien hem fouten maken en al gaandeweg de conclusies trekken, die verder iedereen al getrokken leek te hebben. Ik deel zijn ethos duidelijk niet, en stoor me aan z'n kortzichtigheid. Dat maakt het wat moeilijker om met hem mee te leven. Het acteerwerk is wel sterk, met name van de kinderen. Erg moeilijk om kinderen naturel over te laten komen, maar ze slagen hier met vlag en wimpel.

Visueel is het sober, al ziet het er wel erg verzorgd uit zoals zelf bij stilzittende of -staande personen de camera nog lichtjes beweegt. Muzikaal ook minimaal, af en toe Bachs Goldberg Variaties, wat erg stemmig is.

Uiteindelijk zeker de moeite waard, al is het maar vanwege het interessante uitgangspunt en de aardige uitwerking. Het geeft toch ook flink wat te overdenken, wat ook al enigszins te zien is aan de lengte van deze mening. Ik blijf er echter bij dat het voor mijn gevoel in realiteit anders werkt, en dan voelt het erg alsof de visie van de regisseur er doorheen gedrukt wordt. Mede daarom evenaart dit wat mij betreft niet zijn beste werk. 3,5*.

Deze eens meegebracht en 'k vond het geen misse film. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar 'k vond het wel eens het bekijken waard.

Ook de cast deed het niet slecht.

De moeite om eens gezien te hebben.

Iets te gemakkelijk, zoals wel vaker bij Koreeda. Het drama blijft te oppervlakkig en is ook een tikje clichématig uitgewerkt. Dat geldt niet voor het uitgangspunt uiteraard. De cameravoering is verzorgd, hoewel sommige beelden onnodig donker zijn (met name de DNA-test in het halfduister sloeg nergens op). En de muziek was ronduit afgezaagd. Koreeda kan de verwachtingen van Nobody Knows helaas niet meer waarmaken wat mij betreft.

Ik kan niet meer zeggen dan dat ik het een mooie film vond met een erg sterke cast.
Verdrietig verhaal dat dan wel weer een happy end heeft wat van mij niet perse gehoeven had.

Sterke film waarin geschetst wordt tot welke drama's een babywissel kunnen leiden. Uiteraard wordt er in de film geopteerd voor 2 verschillende ouderparen in welvaart en opvoedingsstijl, kwestie van de verschillen goed te kunnen accentueren.

Ik heb me de vraag ook al meermaals gesteld de voorbije dagen: wat zou IK doen mocht ik in dergelijke situatie terecht komen. Alles behalve een simpele vraag en hoe ouder een kind (en hoe langer je het reeds hebt opgevoed), hoe moeilijker het is er afstand van te doen, denk ik.

De film gaat onrechtstreeks over de kennis en vaardigheden van een individu: is dit alles aangeleerd (de fameuze 'tabula tasa') of worden kinderen geboren met talenten en biologische erfelijke factoren. In dit opzicht vind ik de film erg sterk. Koreeda probeert dit evenwicht te zoeken zonder er een standpunt over uit te spreken. Daarbij komt nog het feit dat de Japanse cultuur, meer dan de Westerse cultuur, draait om eer, (bloed)familie, prestige en respect. Deze waarden komen ook op de helling te staan wanneer blijkt dat je zoon niet jouw biologische zoon is.

In de film wordt vooral gekeken naar het standpunt van de ouders (en ook wij denken als ouder in de eerste plaats aan onszelf). Maar wat denken de kinderen ervan? Het ene kind gaat van een welvarende koel en afstandelijk gezin (de vader alleszins) naar een liefdevol geborgen aandacht schenkend armer gezin. Aandacht die hij vooraf te weinig ervoer (en dat beseft hij ook). Het andere kind maakt de omgekeerde beweging en kan amper aarden. Dit wijst er op dat mensen en specifiek (jonge) kinderen specifiek de waarden liefde en geborgenheid in principe belangrijker vinden (of moeilijker vervangbaar) dan kille materiële luxe en prestige/prestatiedrang.

Blij deze film gezien te hebben. Was me compleet onbekend. Ik las hier ook al veel goeds over 'Nobody knows'. Daar ben ik eveneens erg benieuwd naar!

Like Father, Like Son

Nature vs. Nurture. Wat is uiteindelijk belangrijker? Like Father, Like Son geeft wijselijk geen antwoord op deze vraag, maar laat zien wat twee gezinnen moeten doorstaan als ze erachter komen dat ze zes jaar lang elkaars kind hebben opgevoed. De band die je hebt opgebouwd met je kind gaat nooit verloren, ook al kiest bijna iedereen er uiteindelijk voor om de kinderen te 'ruilen'.

Like Father, Like Son had gemakkelijk in een melodrama kunnen vervallen, maar Koreeda zorgt voor een rustige, oprechte en soms bijna afstandelijke aanpak. Zonder de emoties te bagatelliseren, en gelukkig zijn de acteurs ook fantastisch. Vooral de band tussen Ryota en Keita is goed uitgewerkt, en het laat zien dat de opvoeding van een kind een onlosmakelijke band creëert. Daar kan zelfs verschillend DNA niets aan veranderen.

"Like Father, Like Son" is een Japanse Drama film, die je juist met z'n terughoudendheid weet te raken.

Een gelukkig gezinnetje met een vader (Masaharu Fukuyama), moeder (Machiko Ono) en een zesjarige zoon (Keita Ninomiya) komt op zijn kop te staan als blijkt dat het jochie jaren geleden in het ziekenhuis is verwisseld met een ander jongetje.

In de handen van een andere filmmaker dat dit gemakkelijk een platte tranentrekker kunnen worden, maar regisseur en scenarioschrijver Hirokazu Koreeda bewijst eens te meer waarom hij bekend staat als een expert in fijngevoelige drama's die je nog lang na het kijken aan het denken zetten.

Erg fijne Koreeda. Inhoudelijk is de film zeer boeiend, die je zelf ook voor de vraag stelt: wat als dit mij overkomt? De enige juiste oplossing lijkt me soms dat je als ziekenhuis dit gewoon überhaupt niet meldt onder het mom van: wat niet weet wat niet deert. Want elke andere keuze is nooit een perfecte met altijd zeer grote nadelen. Er door rond heen is de film gemaakt.

Dat alles weer verteld in een fijn kalm tempo dat je gewoon even tot rust brengt. Soms is de film ook wel bevreemdend vanwege de zeer onderkoelde emoties. Hoe men reageert op bepaalde feiten lijkt me ergens net zo idioot als met alle melodramatiek en violenmuziek in een Hollywood-film.

Visueel ook mooi. Strak gefilmd zonder ergens nadruk op te leggen, maar het past wel erg goed. En beelden van steden in het donker en mooi belichte kamers doen het dan al snel goed.

Op momenten is de film wel wat te gescript en er zitten enkele scènes in die niet nodig waren. Maar echt storen doet dat niet. 4,0*.

Sommige regisseurs glippen er ondanks dat je veel films kijkt en zelfs lijstjes 'afwerkt', toch grotendeels doorheen om een of andere reden, ook al staan ze wel degelijk (soms zelfs prominent) op je radar. Hirokazu Koreeda is er voor mij zo een. Like Father, like Son wilde ik al zien vanaf dat hij uitkwam en eigenlijk heb ik de regisseur vanaf toen toch een beetje in de gaten gehouden, en voorgenomen om zijn werk te kijken.
Toch heb ik sinds dat moment slechts één film van de man gezien, het oudere Nobody Knows (2004).

Met de neiging om Shoplifters te gaan kijken en de aankomende MovieMeter top 250 project 2010's - Editie 2020 lijst in het verschiet, was er een mooie aanleiding om er toch eens werk van te gaan maken; en dan beginnen we beter hier waar mijn aandacht voor de man ooit begon. En Koreeda stelt niet teleur, of misschien slechts een heel klein beetje.

De kracht van Like Father, like Son was voor mij tegelijk een beetje zijn zwakte; de film in ontzettend ingetogen en wars van melodrama, terwijl de situatie zich daar uitstekend voor zou lenen. Daar houd ik aan de ene kant erg van, maar anderzijds kabbelde het soms wel wat erg rustig door. Uiteraard zijn Japanners geen Italianen met geschreeuwde dialogen bij de minste vorm van onenigheid, maar toch. Gelukkig weet Koreeda dat wel te compenseren met allerlei kleine touches (denk aan de gekauwde rietjes in het restaurant, of simpelweg de camera die even op de blik van de vader blijft hangen; en je ziet de twijfel groeien en zijn gevoelens langzamerhand veranderen. Hij blijft het grootste gedeelte van de film een beetje een onsympathieke zak hooi wat mij betreft, maar Koreeda blijkt geen grote affiniteit voor zijn personages te hoeven creëren om je hart te winnen.

4*

Een film over twee kinderen die bij geboorte werden verwisseld en daardoor een hoop vraagstukken in gang steken. Over het ouderschap, over opvoeding en het verschil tussen opvoeding en bloedverwantschap. Het is nooit zwart/wit en komt stapsgewijs tot uiting. Een mooie film die nooit heel groots wordt, maar wel weet te raken. Het mooie aan de film is dat het ook zelf geen pasklaar antwoord heeft en figuren laat zien die nogal verschillen van elkaar, maar tegelijk elk op hun manier het beste voor hebben.

Enkele jaren na de geboorte van hun zoon ontdekken Ryota [Masaharu Fukuyama] en Midori [Machiko Ono] dat zij door een administratieve fout van het ziekenhuis niet hun eigen kind meer naar huis hebben genomen. Met behulp van advocaten treffen ze een regeling met Yudai [Lily Franky] en Yukari [Yôko Maki] om de kinderen stapsgewijs te ‘ruilen’. Keita [Kaita Ninomiya] voelt zich al snel thuis bij zijn biologische ouders Yudai en Yukari, maar Ryusei [Shógen Hwang] kan veel moeilijker aarden bij zijn feitelijke ouders, vooral omdat Ryota zich sinds de geboorte van zijn zoon vooral heeft gestort op het werk en niet goed weet hoe hij vader moet zijn. Scherp geobserveerd en subtiel geregisseerd (let op de verschillen in mimiek lichaamshouding van tussen de ouders) met opvallend goed spel van de kinderen. Meeslepend en ontroerend zonder sentimenteel te zijn.

Typisch ingetogen en subtiel uitgewerkt drama van regisseur Hirokazu Koreeda. Zoals bij meer van zijn films het geval is duurt het even voordat plot en personages interessant beginnen te worden, maar gaandeweg kreeg hij me toch weer te pakken. Vooral de ontwikkeling die de ogenschijnlijk wat kille en afstandelijke vader Ryota (Masaharu Fukuyama) doormaakt is prachtig gerealiseerd.

Weer een heerlijke Koreeda !!!!

Hier gaat het dus om twee kinderen die gewisseld zijn bij de geboorte, en bij gezinnen komen van verschillende sociale achtergronden. Maar eigenlijk gaat het erover dat vele mensen kinderen moeten hebben, maar dan er gewoon geen tijd willen insteken om ze op te voeden, en in vele Aziatische landen telt alleen de carriere, maar er zijn ook landen waar ze de kinderen gewoon wat laten rondhangen waar ze dan voor extra problemen zorgen...

Teleurstellend. Dit moet wel de minste zijn van Kore-eda die ik tot nu toe heb gezien. Precies een TV-film. Beetje een kleurloze en veilige huiskamerfilm voor een doorsnee publiek dat maar blijft voortkabbelen. Toch moet dit familiedrama het meer hebben van de inhoud dan van enige cinematografische kwaliteiten, met de vraag of je als ouder geen betere band hebt met het kind dat je opvoedt dan met het kind waarmee je bloedverwantschap hebt, in dit geval veroorzaakt door een wissel in de kliniek. Een reflectie over opvoeding en verantwoordelijkheid dat helaas houterig en droog overkwam bij mij.