Soshite Chichi ni Naru (2013)

Nieuwe Koreeda, altijd interessant! Draait op Cannes dit jaar.

Trailer.

Mooi. Beter dan de de teaser die ik op twitch zag.

Belooft weer een wat zwaardere Koreeda te worden, na zijn wat luchtigere Kiseki. Kijk er naar uit.

Jury prijs gewonnen op Cannes.

Weer een prachtige, tedere Kore-eda, rondom een interessant gegeven. Tot driekwart is hij in topvorm, daarna in stijl nog steeds, maar in het laatste half uur wordt het scenario helaas net wat te simplistisch.

Kan niet wachten om deze te zien!

Vanaf 21 november in de bioscoop (Lumière)

Wat ik uit het persbericht begrijp: LIKE FATHER, LIKE SON IS DE MEEST SUCCESVOLLE FILM VAN KORE-EDA HIROKAZU IN JAPAN - AL BIJNA 2 MILJOEN BEZOEKERS IN DE EERSTE 3 WEKEN

De bovenkast is niet van mij (dus excuus - te lui om over te typen), de cursivering wel.

NL trailer (YouTube)

Gezien vandaag op Leiden International Film Festival.

Wauw wat een prachtige film. Mooi geschoten en een uitstekende balans tussen drama en komische scenes.

Donderdag gezien. Na 2 mindere Koreeda's (Kiseki en Air Doll) eindelijk weer een schitterende film van zijn hand. Erg aandoenlijk en ontroerend.

Laat ik dan de eerste Koreeda-fan zijn die iets minder enthousiast is, met de nadruk op iets.

Om te beginnen: Er zitten veel te veel goede scenes in deze film voor me om te gaan roepen dat hij over zijn hoogtepunt is. Al waardeer ik zijn laatste drie films lager dan alle films ervoor (behalve Hana). Vooral de interacties tussen de ouders en de kinderen zijn veelal prachtig. Blijkt maar weer eens een van de specialiteiten te zijn van Koreeda.

Maar: Wat de eerste twee van het viertal films van Koreeda over gezinsverhoudingen vooral heel goed maakte is dat de films heel waarnemend waren en daardoor erg impliciet hun verhaal vertelden. I Wish was te vrijblijvend. Deze film heeft vooral teveel plot. Vooral het begin, als het plot neergezet wordt, als de conclusie zijn daarom simpelweg niet Koreeda in topvorm voor mij. Ook zo'n zijweggetje als dat van die verpleegster lijkt maar een functie te hebben, namelijk de scene waarin haar geadopteerde zoon voor haar opkomt. Een hele goede scene, maar de aanloop er naar toe is niet zo subtiel als Koreeda kan zijn. Ook de tegenstelling tussen de vaders wordt wat te stevig aangezet, met name Ryota is daardoor in het begin nogal een zwartwit personage.

Ondanks de kritiek blijft dit een mooie film, een waarvan ik blij ben dat Koreeda hem maakte, want bij veel regisseurs was dit helemaal misgelopen.

Daarom 3.5*

Kan me wel vinden in je kritiek dat het recente werk van Koreeda een stuk minder subtiel is. En dan met name het erg dik aangezette verschil tussen de vaders in deze film. Maar er zit voor mij teveel prachtigs in deze film om hem met een "ruim voldoende" te waarderen.

Geen van Koreeda's films vind ik overigens perfect. Ook Maboroshi (een top 10 film van mij) heeft wat "probleempjes". Dit wordt echter altijd ruimschoots gecompenseerd door zaken die perfect uitgevoerd zijn.

Geen andere regisseur weet me zo te raken met zijn films als Koreeda. En dat bewijst hij, ondanks wat mindere keuzes, ook weer in deze film. Ik zou daarnaast ook niet zeggen dat hij over zijn hoogtepunt is. Daarvoor is het briljante "Still Walking" nog wat te recent.

Een concept als verwisseling van kinderen wordt door Koreeda minder gebruikt voor het opbouwen van drama, en meer voor bespiegelingen op de waarde van opvoeding of juist die van erfelijkheid. Hij brengt een mooie dynamiek in dit verhaal door de kinderen uit zeer verschillende gezinnen te laten komen, die beide zo hun waarde hebben. Vader Ryotas beleving van het hele proces in de film staat centraal en helaas vind ik dit deel juist minder geslaagd door het gebrek aan nuance. Het riep onaangename associaties met films als Big Daddy op. Toch is het totaal - met name door de tegengestelde gezinnen - juist mooi genuanceerd.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Like Father, Like Son (ZUBB.nl)

Wat mij betreft toch echt de minste Koreeda (moet Air Doll nog zien wel). Oerdegelijk arthouse drama, Japanse stijl. Op zich mooi sereen gefilmd, met af en toe een mooie score op de juiste plek, best elegant allemaal. Maar mij is het toch te verhalend, in de zin van dat er teveel nadruk ligt op de struggles van Ryota, ipv dat Koreeda wat meer afstand neemt en scenes soms lekker laat lopen. De kleine geluksmomentjes zijn namelijk nogsteeds érg mooi, maar verdienen veel meer screentime.

Vandaag gezien. Zwaar. Heeft wat uren nodig gehad (en wellicht nog een viewing) om helemaal door te dringen maar vooralsnog erg goed.

De focus van de film spreekt me erg aan. ipv heel simpel een verhaaltje te vertellen over arm vs rijk en verwisselde kinderen focused de film op de rijke vader en de normen en waarden die hij heeft meegekregen als zoon en hoe hij deze interpreteert in het vader zijn.

Het voelt bij vlagen zelfs aan als kritiek tegen de traditionele rol van de man in de Japanse samenleving.

Mooie piano soundtrack ook.

Heb van Koreeda momenteel alleen nog maar Nobody Knows gezien, maar ook hier zet hij weer een erg sterke film neer. Ik had deze gezien in L/V, inmiddels al bijna een maand terug.

Het rustige en het subtiele sfeertje uit NK word hierin ook weer gebruikt en het moet het ook totaal niet hebben van de melodrama, maar het verhaal is hier minstens net zo realistisch en een vrij onaangename situatie. Je zou inderdaad maar te horen krijgen dat je zoon ineens nooit jou zoon was geweest en dat je je echte zoon simpelweg hebt geruild met een ander kind. Dit levert een emotionele lading op voor ouders Ryoto en Mdori, die hier erg sterk worden geplaatst. Zeker de scene's waarbij wanneer ze nog de banden proberen aan te houden met Keiko, hun vermeende zoontje, maar deze rebels begint te worden zijn best behoorlijk pakkend. Die andere familie die dan op hun beurt weer hun biologische zoon opvoed, zijn ook erg goed neergezet en die "vader" had ook een hartverwarmende rol als optimistische kindervriend.

De film weet zo te schommelen van ontroering naar hartverwarmende momenten, maar ook naar een zenuwslopende machtsverhouding tussen vader en "zoon". Het rustige sfeertje en de settings (met hier en daar wat fraaie nachtshots van Tokyo) zijn hierin ook weer meeslepend neergezet. Het einde is ook erg mooi.

Tijd om maar eens wat meer van Koreeda op te snorren.

4,0*

Schitterende film.

Een boeiend uitgangspunt, dat op een gelaagde manier wordt uitgewerkt. Veel mooie, maar ook pijnlijke momenten. Veel emotionele maar ook grappige stukken.

Hier en daar voelt het wat te 'geschreven' aan (denk bijvoorbeeld aan het contrast van de twee vaders, de bekentenis van de zuster en wat daar uit voortvloeit), maar het mag de pret in deze film nooit drukken. Degelijk einde ook, al zijn de eerste anderhalf uur duidelijk het beste gedeelte.

4,5 *

Wederom een prachtige film van Hirokazu Koreeda.

De verhoudingen tussen vader en zoon, moeder en zoon, het welgestelde gezin en het andere gezin,... worden ingetogen, zielsroerend, precies en complex in hun eenvoud geportretteerd. Dit zijn overduidelijk de sterktes van deze geniale regisseur. Geen Hollywood-melodrama, geen geforceerde 'en nu gaan we alles uit de doeken doen', gewoon een tijdloos verhaal over wat het betekent om ouder te zijn, over nature vs nurture, over de kracht en betekenis van bloedbanden.

4,5/5

Alle films die ik reeds heb gezien van Hirokazu Koreeda (Maborisi, After Life, Nobody Knows, Still Walking, Air Doll en I Wish) zijn stuk voor stuk pareltjes. 'Distance' staat nog op mijn verlanglijstje, als ik op de een of andere manier aan een dvd-exemplaar kan geraken. Het iets andere 'Hana' hoef ik niet per se gezien te hebben.

Vandaag deze prachtige film gezien.

Ik moet zeggen dat ik weinig wist van de film of regisseur maar ik was er op goed geluk heengegaan en dat heeft goed uitgepakt!

Wat een sterk verhaal met een goed script. Het uitgangspunt is sowieso al erg sterk, heel erg hoog 'Wat zou ik zelf doen?'-gehalte. Leuke discussies in de pauze van de film daarover gehad. Ontroerend om te zien hoe zij als gezin er uiteindelijk mee om gaan.

Net zoals Nobody Knows (2004) en Still Walking (2008) is de nieuwste film van Hirokazu Koreeda een product van zijn persoonlijke ervaringen. Vijf jaar na de geboorte van zijn dochter stelde hij zich vragen omtrent het vaderschap. Wordt men een vader door slechts hetzelfde bloed te delen of door de tijd die men aan het kind spendeert?

In Like Father, Like Son volgen we het gezin Nonomiya. De carrière van vader Ryota is gelanceerd, moeder Midori neemt het huishouden voor haar rekening en hun zesjarig zoontje Keita mag naar een respectabele school. Alles zit op koers volgens de meegegeven waarden en normen van Ryota’s vader, die hij tevens aan Keita wil overbrengen. Maar dan krijgen ze het noodlottig nieuws te horen dat Keita bij zijn geboorte werd verwisseld door een andere baby. In de daaropvolgende scène weet Koreeda dit als geen ander aan de man te brengen. Het gezin neemt een afslag op de autosnelweg waar ze op zaten en remmen af voor slagbomen die als een man met de hamer voor hen neervallen. Vervolgens rijdt een trein, gevuld met verscheidene gevoelens, voorbij die op hen worden losgelaten.

Zonder echt diep in te gaan op de oorzaak, focust de film op de kwestie waar het voor Koreeda om gaat: opvoeding of bloedverwantschap? De familie die Ryusei, hun biologisch kind, opgevoed heeft, is uiteraard totaal tegenovergesteld. Zij, Yudai en Yukari, nemen het leven meer zoals het komt en spenderen veel tijd aan hun drie kinderen. Dit wordt nog eens extra in de verf gezet door het contrasterende kleurengebruik. In het appartement van de Nonomiyas treft men vooral vale, koude kleuren aan en in Yudai’s elektrowinkel warme kleuren.

Kinderen zijn geen huisdieren. Het omruilen is dan ook een proces die zeer traag op gang komt met de nodige complicaties. In het begin hangen de hoogspanningskabels loodrecht op elkaar maar naarmate de tijd vordert en het biologische kind steeds meer op zijn vader begint te lijken, hangen de hoogspanningskabels op de terugweg recht. Reeds aan het begin van zijn oeuvre, in Maborosi (1995), vult Koreeda scènes op met dergelijke symbolieken waar menige cinefiel van watertandt.

Koreeda bevestigt opnieuw zijn kunnen in het melodramatisch genre. De manier hoe hij een dergelijke materie transponeert op de kijker en die danig van zijn stuk laat brengen, is meesterlijk. En dat zonder echt een antwoord te geven.

4,5*

Degelijke film, zij het vrij traag en nogal voorspelbaar, met irritante tingel tangel piano.

Bij het lezen van de commentaren op deze film werd ik vooral getroffen door deze opmerking van mrmojorisin123. Daarin schuilt allicht de verklaring waarom Kore-eda in zijn nieuwste film vooral focust op de worsteling van de zakelijk succesvolle Ryota (Masaharu Fukuyama), wiens abstraherende benadering van problemen niet of nauwelijks ruimte biedt voor emoties. Die aandacht gaat ten koste van het gezin Saiki, dat veel warmer en daarmee veel sympathieker in elkaar zit. Dat vind ik toch wel jammer.

Onlangs heb ik Le Fils de l’Autre (2012) gezien over een babyverwisseling aan weerszijde van de scheidsmuur tussen Palestina en Israel. Hoewel de vergelijking grotendeels mank gaat, vond ik dat een mooiere film. Met de koele benadering van Kore-eda van zo’n dramatisch probleem kan ik niet zo veel, maar ik moet bekennen dat dat gewoon aan mij ligt en niets te maken heeft met de kwaliteit van deze film.

Een rustige, sympathieke film opgebouwd rondom een levensgroot dilemma (je moet er als ouders toch niet aan denken dat het je overkomt: een regelrecht horror scenario), het thema familie en het (on)belang van de bloedband. Een verhaal over strenge tradities, modernisering en eigen behoeftes. De regisseur wist de balans tussen opgewektheid/luchtigheid en ernst, diepgang en fijne humor te vinden en ging met gevoel voor detail en nuance om met de relatie ouder-kind. Jammer is wel dat de film onnodig lang duurt (bijvoorbeeld het nevenplot met de omstandigheden waaronder de wisseling tussen de baby's had plaatsgevonden was voor het verhaal zelf niet zo interessant).

Heerlijk.

Koreeda is er weer. Een film waarvan de premisse alleen al volstaat voor 120 minuten aan intrige. En eerlijk gezegd, ik ben er nog steeds niet over uit wat ik zou kiezen ...

Ingetogen drama. De brave stilering is typisch, maar voor een keer wél uiterst functioneel. Aangezien Koreeda rekent op acteerprestaties, sterke personages en de premisse zorgt het audiovisuele niet voor afleiding. Koreeda drijft het op papier misschien nét iets teveel op de spits, maar door het naturel acteerwerk heb je daar tijdens de film nooit echt last van.

Krachtig drama dat nazindert. Blij dat de man weer een beetje op niveau is, hopelijk kan hij dit nu wat langer aanhouden.

4.0* en een uitgebreide review.

Wat een geweldige drama film! 1 van de betere films die ik dit jaar gezien heb. Film zet je ook aan het denken!

Film gaat over 2 gezinnen, beide met kinderen, waarvan 1 (van elk gezin 1) op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis is geboren.. 1 arm en 1 wat rijker gezin...

Maar dan blijken de kinderen in het ziekenhuis omgewisseld te zijn..

en wat dan!?!??!

Erg sterke acteerprestaties, en erg goeie sfeer, film kijkt heerlijk weg en zakt geen seconde in

topper!

4*

Eerste film van Koreeda die ik heb gezien, maar hij is me goed bevallen. Heeft me zeer benieuwd gemaakt naar andere films van deze regisseur.

Op de planning gezet:

- Maborosi

- Nobody Knows

- Still Walking

- Airdoll

Puur op plotomschrijvingen beoordeeld zouden we regisseur Koreeda onmiddellijk een contract bij RTL5 aanbieden, maar fantastisch hoe hij er iedere keer weer in slaagt het sentimentele buiten de deur te houden en gewoon oprechte ontroering te brengen. Fantastische kinder-regisseur ook .

Waarom dan deze keer net iets minder hoge waardering? Hoe goed de film ook is, het is wel net de minste Koreeda die ik zag, misschien lag het aan die ene vader als hoofdpersoon, beetje afstandelijke man....en ja we blijven de hele film benieuwd welk kind nou waar terecht komt.