Nati con la Camicia (1983)

Vond deze destijds wel goed, maar nu stukken minder. Het zeg maar JBpersiflage komt nu wel heel flauw over en er gebeurt ook vrij weinig.

Einde op de boot is weer wel leuk, met die sterke dame (mmmm, lekker ding is dat!).

Begin in wegrestaurant is wel grappig!

2,5 ster!

Wederom een hoop slapstick en aktie in deze gemiddelde komedie van het beroemde duo. Barboni maakte ook films onder zijn alias Clutcher.

Jammer van het zwakke begin en eind, maar het middenstuk is erg leuk. 3 sterren.

Wederom een fijne Bud Spencer en Terrence Hill film

Ik maakte voor het eerst kennis met Hill en Spencer via een goedkope DVD waarop Altrimenti ci Arrabbiamo (1974) stond. Die film viel me eigenlijk vrij goed mee en in de Kringloopwinkel kon ik mijn handen leggen op een vijftal andere films van het duo waaronder deze Go for It. Jammer genoeg gaat het wel om een soms slechte gedubte versie maar dat kan de pret niet deren.

Go for It is een leuke persiflage op de James Bond reeks maar wel één die niet altijd even mooi uit de verf komt. Een aantal scènes zijn leuk gevonden en de film kent een vlot tempo maar naar het einde toe verliest de film zich toch wel in de poging om het genre te parodiëren. Zo is heel het idee van een WC in een café dat stiekem een lift is naar een boot (die aan het varen is!) er een serieus tikkeltje over. Gelukkig is er nog altijd de aanstekelijkheid van Spencer & Hill en zijn de vele knokpartijen weer uitermate vermakelijk. Deze keer moet je helemaal niet lang wachten op knokpartijen, iets wat me wat tegenviel in Miami Supercops, maar is het al vanaf de eerste 10 minuten prijs. En wat een geweldige gevechten blijven het ook. Spencer die met zijn platte hand slaagt, Hill die hier weer de vlotte boy uithangt, ... Heerlijk tijdsvermaak dat blijkbaar toch nog altijd de tand des tijds heeft weten te doorstaan. Ik heb vroeger nooit iets van Bud Spencer & Terrence Hill gezien maar ze weten me nu wel ontzettend te vermaken. De gevechten blijven natuurlijk soms nogal fake maar kennen een hoog campy gehalte dat ik wel kan waarderen.

Bud Spencer blijft toch geweldig als de eeuwige brombeer. Een boom van een vent maar gewoon een ontzettend leuke acteur die geknipt is voor dit soort films. De scène waar hij geïntroduceerd wordt is dan ook goud waard. Je ziet alleen maar een enorme rug die een hele hoop hamburgers in aan het binnenstouwen en dan de reactie wanneer Hill zijn rolschaats naar hem duwt. Geweldige rol ook van Hill, ze vullen elkander echt perfect aan. Bij de gevechten zijn ze perfect op elkaar ingespeeld maar het is ook fantastisch hoe Hill altijd op de zenuwen werkt van Spencer. De films die ik nu al heb gezien met hen in de hoofdrol zijn voorbeelden van buddy cops maar het zijn wel stuk voor stuk perfecte voorbeelden hoe zo'n film in elkaar moet zitten. Toch in ieder geval op het gebied van de personages want qua verhaal is er jammer genoeg wel wat aan te merken. De rest van de cast is zeker niet van een hoog niveau maar dat hoeft ook niet in dit soort films. De muziek viel me deze keer trouwens positief op. In de eerste film die ik van hun zag was het ronduit irritant en ook Miami Supercops kende een aantal vervelende deuntjes maar ik vond de sfeer van de muziek hier eigenlijk goed passen bij het beeld van Miami.

Geen geniale parodie, verre van, maar gewoon een degelijke film van Spencer en Hill. Zij redden alweer heel de film door hun interactie, de coole gevechten en het mindere verhaal nemen we er maar voor lief bij.

3.5*

De films van Bud Spencer en Terence Hill moeten het vooral hebben van de humor. Nostalgie in de stijl van The A-Team, een minder drukke Louis De Funes of een Jackie Chan zonder de stunts. Je ziet dat de kwaliteit nogal cheesy is met een verhaal en dialogen die ondergeschikt zijn. Maar toch heeft het iets feelgood. Het duo werkt perfect samen. Nooit topfilms maar wel B-films waar ik altijd van kan blijven genieten. Ook hier zien we een hoop heerlijke scènes met boeven die uit Bassie & Adriaan kunnen komen en humor die me deed denken aan Gaston & Leo. Toch fantastisch eenvoudig waar het duo wordt tegengehouden door twee agenten en ze op een bepaald moment met vieren met de handen in de lucht staan waarna een koppel voorbij rijdt en het allemaal maar raar vindt. Luchtige maar efficiënte humor voor een groot publiek. En toch nergens TE infantiel gelukkig.

Flauwe, droge humor die nog best vermakelijk is. Vooral die dikke is wel grappig. De actie is echter belabberd en het lijkt net of er scènes ontbreken. Dan zijn ze opeens heel ergens anders. De vrolijke muziekjes middenin de actie doet alle suspense (als die er al was) teniet. Het verhaal slaat ook nergens op, maar dat is dan soms ook wel weer geinig. Omdat het allemaal niet serieus wordt genomen is het nog best te pruimen. Van al mijn 2 * films zou ik deze zeker als een van de eerste weer aanzetten.

het heeft allemaal natuurijk een behoorlijk b film gehalte maar het 2 tal is goed op elkaar ingespeelt , de humor is leuk en hoewel de gevechten er behoorlijk nep uit zien is het toch heel vermakelijk om te zien .

de james bond persiflage is niet altijd even geslaagd maar toch heeft het zijn leuke momenten .

Ik vond dit 1 van de betere films van het duo .

Leuk om hem nog eens opnieuw te kunnen bekijken na zoveel jaren .

Een leuke Komedie / Actie film van het Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill, met een aantal aardige verwijzingen naar James Bond-films en een leuke soundtrack. Plat maar onschuldig en nostalgisch vermaak. Toch is dit zeker niet de beste film van het duo, want de verrassing en frisheid is er wel vanaf.

In dit verhaal speelt Terence Hill een liftende buikspreker die graag rolschaats en Bud Spencer speelt de net vrijgelaten crimineel Doug (Bud Spencer). De twee raken slaags in een wegrestaurant en stelen per ongeluk een vrachtwagen. De verkeerspolitie houdt ze aan en denkt dat ze twee overvallers zijn. Ze weten echter te ontsnappen en vluchten naar het vliegveld. Ze proberen de eerste beschikbare vlucht naar Miami te nemen en doen zich voor als twee passagiers en slagen erin een gratis vlucht te krijgen. Pas dan realiseren ze zich dat ze zijn aangezien voor twee CIA-agenten op missie. Ze krijgen een koffer vol geld en een gouden auto en ze moeten van het hoofd van de CIA, te weten Tiger (David Huddleston), in de huid kruipen van twee excentrieke miljonairs uit Texas. Het is de bedoeling dat ze de gestoorde crimineel K1 (Buffy Dee) vinden. Hij heeft een kwaadaardig plan en wil de wereld overnemen door de Space Shuttle uit de lucht te schieten met een raket, zodat de ontstane straling alle cijfers van de planeet zal verwijderen. Geen cijfers, geen beschaving.

Het zou te ver gaan om te stellen dat indien je één film met Bud Spencer en Terence Hill hebt gezien, dat je ze allemaal hebt gezien. Ook hier is het recept echter hetzelfde. Terence Hill kruipt in de rol van de bijdehante gast met de fraaie glimlach en de snelle vuisten, terwijl de mopperende Bud Spencer min of meer tot hem veroordeeld is en hij schakelt ook meestal de sterkste tegenstanders uit. De formule is beproefd en waarom iets veranderen dat werkt?

Het debiele geknok (o.a. in een wegrestaurant) is ook hier weer aanwezig, maar dan meer op de achtergrond. Het plot van de film is duidelijk een parodie op diverse James Bond films. Zo heeft de film vijandige obers, wat een verwijzing is naar "Diamonds Are Forever (1971)" uit 1971. De spaceshuttle verwijst natuurlijk naar "Moonraker (1979)" uit 1979, en de waterski en nucleaire onderzeeër verwijzen naar "The Spy Who Loved Me (1977)" uit 1977. Tenslotte is de olie en lijm die uit de auto komen om achtervolgers te hinderen een verwijzing naar "Goldfinger (1964)" uit 1964.

De affiniteit tot de James Bondfilms wordt ook duidelijk in de speciale attributen waarover het duo plotseling de beschikking over krijgt van CIA baas Tiger en Sam (Harold Bergman), een Q (James Bond)-achtig figuur, zoals een middel dat liefde opwekt, toiletpapier dat onverbreekbaar en ijzersterk is en een supersnelle goudkleurige auto in Texas stijl (inclusief een aanhanger met daarin een Texaanse koe) met ongekende mogelijkheden en een zelfvernietigingsmechanisme. De opvallende goudkleurige auto waar het duo in rijd is overigens een "Lincoln Continental Mark 3 Convertible" uit 1958.

Doordat het een parodie is, is deze film qua humor een stuk veelzijdiger dan de gemiddelde Bud Spencer en Terence Hill film. De grappen gaan erin als koek en de film zorgt ervoor dat je je niet verveelt. Fantastisch wordt het natuurlijk nooit, maar dat heeft een film als deze ook niet nodig. De scène waarin Bud Spencer hamburgers bestelt en het daarna aan de stok krijgt met vier karate-experts met wapens is erg grappig en ook de scène bij het bassin van de zeehonden en orka's is wel geinig en natuurlijk vindt er ook nog een eindgevecht plaats en dit keer op een cruiseschip, waarbij er ook gevochten wordt met een vrouw (stuntvrouw Faith Minton).

De cast doet het leuk en het is vooral de Amerikaanse acteur David Huddleston die de show steelt op onvergetelijke wijze als CIA baas Tiger. Hij speelde al eerder een even geweldige rol in een andere Bud Spencer en Terence Hill film, namelijk "Twee door 't Dolle Heen (1977)". De zwaarlijvige Buffy Dee speelt gangster K1, die een plot beraamt om de wereld over te nemen, en hij speelde ook naast Bud Spencer en Terence Hill in "Miami Supercops (1985)".

"De Vier Vuisten Slaan op Hol" is zeker niet de beste Bud Spencer en Terence Hill film, maar het zorgt wel voor een paar uurtjes kijkplezier. Het verhaal bevat veel vaart, redelijke humor (er zitten nogal wat grappen in over urinoirs en toiletten, zoals op een vliegveld) en de bekende dreunen van het duo, uitgedeeld aan de vijand, die ze gelaten in ontvangst neemt. Met name in het eerste deel van het verhaal als het duo wordt aangezien voor dieven en geheim agenten is best leuk.