Gulliver's Travels (1939)

Veel gezien vroeger. De animatie is van een hoog niveau, maar het blijft allemaal een tikkeltje zielloos. Maar het had zo zijn charme.

Gulliver’s Travels is na SnowWhite and the Seven Dwarfs de tweede avondvullende tekenfilm van een Amerikaanse filmstudio. Net als Walt Disney waren de gebroeders Fleischer (Dave & Max) voornamelijk bekend van het maken van korte animatiefilms.

Na het enorme succes van SnowWhite kwamen er meerdere studio’s met hetzelfde concept. Gulliver’s Travels is één van de betere voorbeelden hiervan. Max Fleischer was een enorme fan van het boek “Gulliver’s Travels” van Jonathan Swift. In het voorjaar van 1938 werd er begonnen met het werk aan Gulliver’s Travels. De Paramount Studio, die de film produceerde, eiste van de Fleischer Studio dat de film voor de Kerst van 1939 klaar moest zijn. Dit legde een enorme tijdsdruk op de gehele productie en het personeelsbestand van de Fleischer Studios groeide van 200 naar 700 personen. Voor het eerst werd er gebruik gemaakt van Rotoscoping, waarbij de scènes eerst worden opgenomen door echte acteurs en vervolgens worden overgetekend door de animators. De deadline van Kerstmis 1939 werd uiteindelijk gehaald: Op 18 december 1939 ging de film in première. De recensies waren echter niet zo lovend als bij SnowWhite. Niettemin werd Gulliver’s Travels een commercieel succes.

Op animatiegebied moet de film het afleggen tegen de Disney-producties die kwalitatief veel beter zijn. Het concept van Disney wordt ook schaamteloos gekopieerd. Dit betekent komische bijfiguren, een liefdespaar en een film doorspekt met de nodige liedjes. Maar hier geld “beter goed gejat dan slecht verzonnen”. De komische karakters stelen natuurlijk de show. Het verhaal, wat maar weinig gemeen heeft met Jonathan Swift’s klassieker, zit vol vaart en is best vermakelijk. En de liedjes evenals de muziek zijn geslaagd.

Na het commerciële succes van Gulliver’s Travels besloten Paramount Pictures en de Fleischer Studios een nieuwe avondvullende tekenfilm te maken: Mister Bug Goes To Town. Deze film werd echter een financiële flop en er ontstond ruzie tussen Paramount en de Fleischers. Uiteindelijk werd de Fleischer Studio door Paramount overgenomen en werden Dave & Max Fleischer ontslagen.

Grappig om even gezien te hebben, en het is ook lekker kort en bondig. Maar ondanks de charme is dit ook wel erg oubollig. Het basisgegeven van Jonathan Swift, waarbij de reiziger Lemuel Gulliver strandt op een eiland vol mini-mensjes (en op nog een aantal andere plekken, maar dat komt hier niet in voor), is wat de film vooral maakt. Het geeft wel wat leuke avonturentwists aan de film, maar de uitvoering is verder wat ouderwets en braaf. Vooral zo ongeveer elke scene met het verliefde stel uit de twee koninkrijken laat de tenen een beetje krommen en dito voor wanneer Gulliver zelf z'n mond open doet, en ook qua grappen moet je niet op teveel niveau rekenen. Maar de animatie, hoewel niet echt mooi, heeft z'n charme en ik vond het uiteindelijk niet vervelend om te kijken. Al is dat zeker ook deels vanwege de historische waarde waar ik wel een zwak voor heb.