Tren de Sombras (1997)

experimentele, niet narratieve, cinema waarin een oude familiefilm wordt gereconstrueerd en geanalyseerd, maar die veel meer gaat over de relaties tussen landschap en cinema, cinema en geheugen en tijd en landschap. Verwant dus met Tokyo Senso Sengo Hiwa (1970), Ryakushô Renzoku Shasatsuma (1969), Al Primo Soffio di Vento (2002), Landscape Suicide (1986), met ander werk van deze regisseur ook uiteraard, en Pere Portabella die hier ook op de credits staat. En tenslotte, door een soms fotografische benadering, ook met Guy Gilles

Zo, genoeg referentiepunten om te weten waar je aan begint (of niet aan moet beginnen )

Rest nog te vermelden dat het een hele sfeervolle, mooie film is, vol schaduwen waar je in kan verdwalen en oude filmtexturen die ook fans van Stan Brakhage of Bill Morrison vast kunnen smaken.

Yep, dacht al wel dat Guerín iets voor mij zou zijn. Ben dol op kernwoorden als landschap, geheugen en tijd. Die extreem lekkere grove korrel in Los Motivos de Berta (1984) was me ook al opgevallen.

waar ik filmtexturen zei, bedoelde ik beschadigingen. de korrel is hier niet al te grof. verder wel een fijne filmmaker inderdaad. Berta staat ook al heel lang op de lijst, maar deze paste nu wat beter tussen mijn andere geplande films in.

Er zou een DVD-BOX moeten zijn.

Ja, fijne uitdagende cinema. Zelf dacht ik tijdens het kijken aan Ken Jacobs meets Raoul Ruiz meets Franco Piavoli, maar de door beavis genoemde referentiepunten inderdaad ook zeker (en van die laatste noemt hij dus ook een film op). Je kan zoveel kanten hiermee uit. Dacht zelf dat het oude materiaal van Gérard Fleury door Guerín was geschoten, maar dat lijkt toch niet het geval te zijn.

Interessante film zonder dialoog die ons eerst originele familie-opnames van rond 1930 laat zien en vervolgens het heden (1997) in diezelfde locaties toont. Voor mij gingen daarmee die locaties, foto's en leegtes leven, ze krijgen meer inhoud en zo ook het verstrijken van de tijd. De film staat stil bij wat ooit is geweest en er nu niet meer is, het deed me wat denken aan het concept van A Ghost Story (2017). Fraai geëdit waardoor het de hele tijd boeiend blijft ondanks dat het niet voor iedereen is weggelegd. Alleen het slot met acteurs die een scene uit de originele film over doen had van mij niet zo gehoeven. 3,5*

Iemand trouwens bezwaar als ik het genre laat wijzigen in " Documentaire / Experimenteel " ?

Dat dekt veel beter de lading dan "drama" wat eigenlijk niet bij deze film past.