134.898 gebruikers | 85.709 films | 31.046 regisseurs | 3.508.344 berichten | 4.930.392 stemmen
 

Tokyo Senso Sengo Hiwa (1970)

Alternatieve titels: The Man Who Left His Will on Film, A Secret Post-Tokyo War Story, He Died After the War 

 

Tokyo Senso Sengo Hiwa (1970)
5 stemmen | gemiddelde 2,80
mijn stem:
Japan
Drama
94 minuten

geregisseerd door Nagisa Ôshima
met Kazuo Goto, Emiko Iwasaki en Sukio Fukuoka

De camera van de jonge filmmaker Motoki wordt ten tijde van linkse studentendemonstraties gestolen door een medestudent. Hij volgt de dader en is getuige van diens zelfmoord. De politie is snel aanwezig en neemt de camera in beslag. Althans, dat is het verhaal dat hij vertelt als hij thuis ontwaakt. Zijn links-activistische vrienden hebben een ander beeld van wat er gebeurd is. Als de politie de camera vrijgeeft, beschouwt hij de film in de camera als het testament van de dode filmer. Samen met diens ex gaan ze op zoek naar de betekenis van de film die uitsluitend bestaat uit gewone straatbeelden.
 

 

gebruiker
bericht

 

quote
3,5nieuw bericht [permalink] geplaatst op 24 maart 2012, 22:11 uur
Dit lijkt (wederom) een heel persoonlijke film van Oshima waarin hij zijn rol als filmmaker in (of buiten?) de linkse studentenbeweging onder de loep neemt. Het mysterieuze plot dat door de film heen loopt werkt erg langzaam naar een toch eigenlijk wel voorspelbare conclusie toe, waardoor de film uiteindelijk een beetje een vermoeiende zit wordt en een echt hoge score uitblijft. Maar wel weer redelijk essentiele kost voor ieder met enige intresse in deze roerige tijden en de groep van (ATG) filmmakers die zich in het politieke debat mengde.

De trailer voor de film is ook bijzonder in dit opzicht en kan zeer helpen om de film verder in de juiste context te plaatsen. Gemaakt door Masao Adachi en meer een soort van analyse van de film dan een echte trailer. "Dit is geen Hiroshima of Marienbad, dit is Tokyo" meld een voice-over in referentie naar het duidelijk invloedrijke werk van Resnais en Robbe-Grillet.

Yoshida Kiju slaagt er in Heroic Purgatory beter in om op Resnesiaanse wijze het falen van de studentenbeweging in film te vatten en Adachi werkte de "landscape theory" die aan deze film ten grondslag ligt beter uit in AKA Serial Killer... Oshima blijft toch te veel op een afstand, als een criticus en verliest zich soms wat te veel in 'geneuzel'; hij is altijd meer een Godard... maar dan zonder de humor...

Ik las in een begeleidende tekst dat Oshima in Dear Summer Sister weer een andere weg in slaat met de Landscape Theory, wellicht dat dat mijn volgende Oshima gaat worden. Heb sowieso nog veel van hem te zien en hoewel ik dus niet het gevoel heb dat het een favoriete filmmaker van me gaat worden, zitten er op papier nog zeker wel een boel interessante titels tussen!