Qian Xi Man Bo (2001)

Sjongejonge, wat een inhoudsloze en nietsbetekenende film. Wat druk rondrennende jongeren, drugsprobleempjes, relatieprobleempjes.. en volgens mij werd eenderde van deze film in beslag genomen door ofwel Vicky die weer een peuk stond te roken, ofwel één of andere interessante gast met een mobieltje. 1,5* voor een paar mooie scenes.

Soms ben ik zo blij dat er zo'n goede films gemaakt worden! Ik bedoel, voor hetzelfde geld is het allemaal rommel en wat moeten wij dan nog met onze hobby .

Maar dit is dus absoluut een voorbeeld van een mooie, eerlijke en originele film, die rustig zijn ding doet en zijn tijd neemt om dat zo goed en mooi mogelijk te doen, zonder moeilijkdoenerij of effectbejag of erger. Je zet hem op, bent twee uur lang ergens anders, en als je klaar bent heb je het gevoel dat er iets wezenlijks is toegevoegd aan jezelf, zoiets (niet dus, maar dat gevoel houdt toch een paar uur stand en daar ben ik ook al tevreden mee )

De film opent met 1 van de mooiste beginscènes die ik gezien heb. Prachtig hoe, Vicky de film tegemoet treedt. Lopend door een metrotunnel. De muziek en de donkere settings leveren gelijk een sfeervolle ambiance op.

Het fijnste gegeven in deze film vond ik dat de regisseur er niet voor koos om Vicky als een zielig individu neer te zetten. Vicky, is gewoon een assertieve meid die huis en haard niet heeft verlaten omdat ze problemen had. Nee, ze ging voor het nachtleven van de grote stad: Taipei. De vele scènes in de nachtclub zijn mooi gefilmd.

Een groot pluspunt voor deze film is dus dat hij indruk weet te maken en er verzorgd uitziet, zonder te overdramatiseren. Getuige hiervan o.a. prachtige scènes: als Vicky en haar vriend elkaar in de sneeuw onderdompelen en als Vicky het uitschreeuwt van vreugde tijdens een autoritje. De tune die ook bij de openingsscène wordt gebruikt keert gelukkig vaker terug. Een minpuntje in de film is dat hij in het begin teveel wil uitleggen over het leven van Vicky. Je wordt als het ware eventjes bij het handje genomen. 4*

Ik kon jammer genoeg niet veel met deze film. Alledaagse dingen in film, daar ben ik voor, maar hier wordt het als soort van arthouse 'Big Brother' uitgemolken. De hele tijd kijken naar personages die amper een woord spreken en wat voor zich uit staren. Daar is mijn buik op een gegeven moment van vol (en ik heb nog wel een dikke buik).

De personages spreken me totaal niet aan. Hao-hao is een loser van de onderste plank. En dan moet je aanzien hoe het mooie meisje de hele film gekweld is alles (relatie, werk) en vooral niet daarover wil praten of er iets aan doen.

Hoe het nachtleven hier in beeld wordt gebracht vind ik wel mooi gedaan en het lange openingsshot van de film is prachtig.

Three Times was de eerste Hou Hsiao-hsien die ik zag en die beviel wel. Millennium Mambo vertoont sterke overeenkomsten met het laatste verhaal van Three Times, maar heeft helaas nog minder verhaal.

1,5 sterren

Na de enorme Taiwanese draak Three Times is dit mijn tweede film van Hou. Iedereen verdient immers een 2e kans dus waarom Hou niet dacht ik bij mezelf. Deze film beviel me een tikkeltje beter maar kan nu niet zeggen dat ik onder de indruk ben vind ook Millennium Mambo een knap waardeloze film.

De film is net zoals Three Times bovenal tergend langzaam en oersaai. Dat komt op de eerste plaats doordat er eigenlijk maar bar weinig gebeurt (drie kwart van de film is gevuld met chagrijnige, zwijgende, rokende en/of drinkende mensen) en die mensen zijn nog niet eens interessant. Wederom wordt er niets aan enige zinnige diepgang of ontwikkeling aan de karakters meegegeven en hult het drama gedeelte zich in rooknevelen. De onderlinge relaties zijn nogal schimmig en wanneer de schone maar oh zo gekwelde Taiwanese Qi eventjes niet rookt maar een uitstapje maakt in de Japanse sneeuw of even stript in een nachtclub en dan ineens gangsterliefje blijkt te zijn lijkt dat volkomen los te staan van de rest van de film.

Slechts 2 scènes uit de film zijn me als mooi bijgebleven en dat is het geweldige openingsshot en het shot wanneer Qi in de natgeregende auto zit die en door een tunnel rijdt wat een prachtig lichtspel tot resultaat heeft. Voor de rest vond ik de beelden wel aardig maar niet bijzonder. Dat dicht op de huid zitten en de camera die heimelijk in de huizen van de hoofdpersonen meekijkt doet de combi Kar-Wai en Doyle toch stukken mooier.

Kleine 2*

Ik ben hier, zoals Olaf K zegt, wel erg gevoelig voor, heb genoten van de fraaie beelden, de sfeer en de mooie muziek. Ik hoop dat Hou het plan doorzet waar Koekebakker het over heeft. Zou een mooie filmcyclus kunnen opleveren.

Een kleine 4.0*

De manier van filmen, heel dicht op de gebeurtenissen, zorgt voor de goede en intrigerende sfeer in deze film. Qua verhaal en diepgang houdt het weinig in, het leven van Vicky gaat een beetje heen en weer en ze heeft en vindt haar draai steeds net niet lijkt het. De manier van filmen die ook nog een beetje chaotisch is, past hier wel heel goed bij. Qi Shu speelt wel een prachtige rol als Vicky. Toch had het verhaal van mij net wel iets meer body mogen hebben, dan had dit namelijk wel een pareltje kunnen zijn. Nu is het voor mij een mooie film, maar meer niet.

Met dank aan OH nog, voor de namedropping.

Een film waar eigenlijk niet veel gebeurd, maar toch ook weer heel veel.

De plot ontwikkeling gaat erg traag. Vaak is dit niets voor mij, maar er gebeurd genoeg omheen, wat wel de moeite is.

Audiovisueel vanaf de openingsscène al super. Zo ogenschijnlijk simpel, maar het werkt. Gek genoeg, word dit de hele film vol gehouden. Een niet aflatende stroom van Soundtrack begeleidt de film vaak, maar de dynamiek is zo goed. Als het drukkender moet zijn, is muziek HARD aanwezig, maar op momenten van pure sfeer, straalt ook de muziek dat uit. Een wisselwerking die 2 kanten op werkt en die maakt dat beeld en geluid perfect in balans staan.

Ook de manier waarop dingen in beeld worden gebracht, over elk shot lijkt toch minstens even goed nagedacht te zijn. Soms chaotisch, dan weer prachtig langzaam, waar het nodig is.

Timing en dynamiek, duidelijk 2 dingen die hier prachtig naar voren komen dus. Het verhaal is goed genoeg, maar het is eerder de hele sfeer eromheen, die het meer maakt dan gewoon een goede film.

Openingsscène is schitterend en de aparte relatie tussen Hao-Hau en Vicky is boeiend om te volgen, maar ook dat heeft zijn grenzen helaas. Het vervalt na een tijdje namelijk wel in eentonigheid. Met de introductie van Jack neemt de film weer iets in kracht toe, maar voor mijn gevoel had er zeker gezien de sterke sfeer creatie meer ingezeten.

3.5*

Niet echt een hele sterke film dit. Ik ben het grotendeels wel eens met de opmerking van Wibro. Het begin van de film is erg sterk, maar al snel zwakt het allemaal behoorlijk af en vervalt de film enigszins in herhaling.

De personages zijn daarnaast weinig boeiend, alleen Jack is nog enigszins interessant, maar die wordt pas later in de film geintroduceerd. De beelden zijn soms wel mooi, maar door de matige soundtrack, die vaak terugkomt, is ook dat niet echt bevredigend.Toch ging de tijd op zich nog wel redelijk snel voorbij en daarnaast is het einde dan wel weer mooi. Kleine onvoldoende van mijn kant voor deze film.

2,5*

Mijn eerste Hou en helaas smaakt het allesbehalve naar meer. Een mooi openingsshot trekt je de filmwereld in, maar een boeiende wereld blijkt het niet te zijn. Even voorop: ik weet dat dit een alledaagse situatie is die je in de werkelijkheid vind en ik weet dat veel mensen door verschillende redenen niet uit deze situatie kunnen ontsnappen. Het is alleen zo jammer dat het geen boeiende cinema oplevert. Ik zag niets anders dan een knap meisje die een relatie heeft met een jongen met wie ze niet de minste chemie heeft. Ze is logisch erg verdrietig, maar de oplossingen voor haar problemen zijn wel erg makkelijk: zoek een baan, ga verder met studeren of ga op zijn minst weg bij die jongen waar je toch een hekel aan hebt. Nogmaals, ik weet dat het leven soms zo werkt, maar ook nogmaals, het levert gewoon lege cinema op. De frustratie komt niet zozeer doordat ik wil dat de meid iets onderneemt, maar omdat ik hoop dat er ook maar iets in beeld komt dat mijn aandacht waard is. Een sporadisch mooi shot moet dit telkens opvangen, maar deze film is tevens het bewijs dat blauwe lampen enorm snel kunnen gaan vervelen.

Na meer dan een uur gaat Vicky eindelijk weg bij haar vriend en gaat ze bij een gangsterachtig type wonen. Natuurlijk loopt dat ook verkeerd af, maar in ieder geval zit de film weer in beweging. Alle mogelijkheid om geraakt te worden is echter allang verdwenen. Het enige wat dan overblijft zijn de blauwe lampen en de vraag waarom mensen die dingen in huis willen hebben.
1,5*. Een film voor de liefhebbers zullen we maar zeggen.

Ik ben normaal gesproken een liefhebber van dramatische en romantische films uit het Verre Oosten, maar deze film valt verschrikkelijk tegen. Bijna twee uur lang zit je naar een meisje te kijken dat tien jaar na dato haar toenmalige relaties met een tweetal duistere figuren overdenkt, onderwijl de ene sigaret na de andere opsteekt en zich regelmatig te goed doet aan Johnny Walker en wat extacy. Saai en nog eens saai.

Een uiterst somber verhaal op dito wijze verfilmd. Ik zal er een volgende keer goed over moeten nadenken alvorens weer eens aan een film van Hou te beginnen.

Blijft geweldig.

Eén van mijn eerste Aziatische dramas. Lange takes en stille personages, beelden die spreken in plaats van personages die oeverloos over hun problemen lullen.

De film heeft nog maar weinig van z'n charme verloren doorheen al die jaren. Komt ook omdat er zo weinig films zijn die het club/techno wereldje met respect weten neer te zetten. Geweldige soundtrack met geloofwaardige (!) clubnummers en wat zachtere maar niet mindere soundtrack.

Blijft één van mijn favoriete Hou's, kent geen zwakke punten en weet de hele tijd te beklijven. Jammer dat ik niet makkelijk aan de director's cut lijk te komen.

4.5* en een uitgebreide review

Een best wel visueel overdonderend werkje uit Taiwan. Allemaal lekker hip geschoten met regelmatig strakke technomuziek. Het moet dus een soort van clubleven van Taipei voorstellen met een huis tuin en keuken verhaaltje eromheen van een vrouw genaamd Vicky die haar vriend met losse handjes langzaamaan ontvlucht en heil zoekt bij een dealer, maar dat het liefdesleven daar ook niet al te veel rozengeur en manenschijn heeft. Logisch uiteraard. Verder... ja... het plot is niet al te dik, het is gewoon een liefdesverhaal in het ruige nachtleven van Taipei, wat niet bepaald romantisch is. Verder kijkt de film wel lekker weg.

3,0*

Na het fantastische Café Lumière kreeg ik als tip om deze Millennium Mambo te zien, een film die nog beter was. Uiteindelijk is het dat niet geworden voor mij, maar het is zeker een fijne film.

Net als in Kôhî Jikô is dit vooral een sfeerportret van een meisje in een bepaalde wereld. Er zit weinig plot in, maar des te meer sfeer en vooral is het een schets uit iemands leven. En dat soort films vind ik gewoonweg fijn om te kijken. Wel is het zo dat ik mij met Vicky minder kon identificeren en het geheel ook wat minder herkenbaar is - het leven in de uitgaanswereld vol techno en het omgaan met fout volk is toch minder in mijn straatje. Wel uitstekend geacteerd, vooral door Qi die met haar naturelle mimiek heel veel voor elkaar krijgt. En ze is ook gewoon bloedmooi.

Allicht ziet deze film er wel mooier uit dan Kôhî Jikô. Prachtige kleuren, prima standpunten en soms lekkere muziek. Wel miste ik soms een beetje wat flow en had ik het idee soms wat te missen in de verhaalvoortgang. Misschien dat dat aan de korte versie ligt die ik heb? Maar als geheel is het wel een behoorlijk portret van een meisje in een grote stad met wat problemen in haar privéleven. Overigens dat ik wel, hoe kan je het zo lang met die jaloerse loser uithouden? Met z'n geblondeerde haartjes.

Absoluut wel een regisseur waar ik meer van wil zien, en dat me wat meer helpt om Aziatische cinema te gaan kijken (iets dat ik wel als doel heb komende tijd). 3,5*.

Het lijkt Het Leven wel! Althans het leven in een moderne grote stad zoals geleefd door zovelen (of in ieder geval momenten of fases uit die levens reflecterend ), stuurloos, vastgelopen als in een doodlopende zijarm van een rivier, zonder ook maar in de verste verte een idee te hebben hoe dat leven weer vlot te trekken.

Het zou die velen bij het zien van deze film te moede kunnen zijn als die man die onderuitgezakt in zijn stoel naar de televisie staart, waarop een man te zien is die onderuitgezakt in zijn stoel naar de televisie staart.

Maar het is minder eenvoudig dan het lijkt om die blik, die... eenvoud te realiseren. Het vergt een evenwichtskunst met de camera en een balans in het ‘narratief’, tussen herkenning van, en identificatie met, het alledaagse, en de afstandelijkheid van de blik van buitenaf.

Hou slaagt er wat mij betreft volledig in om die sfeer te creëren, met lange takes van een zich koest houdende camera, en herhalingen in het (fragmentarische) verloop, die de onbeslistheid en het in een kringetje ronddraaien van dit leven, deze levens, onderlijnen.

Tegelijkertijd wordt voorkomen dat dit ontaardt in een deprimerende, beklemmende en eentonige bedoening: qua vorm het heldere kleurgebruik, de de juiste sfeer scheppende muziek, afwijkende camerastandpunten en enkele fraaie ‘buiten-’scènes (de voetgangerstunnel, het autoritje); qua verloop wordt de vicieuze cirkel van Taipei doorbroken door de Japanse episodes, die iets poëtisch hebben, en lijken te duiden op een bepaald streven naar, dan wel hoop op, geluk.

Zeker qua intonatie geeft de (10 jaar na dato terugblikkende) voice over de film een melancholisch kader, een gevoel van vergeefsheid, en de suggestie dat dit niet echt ‘goed’ gekomen is. De timing van die voice over doorheen de film, de herhaling ook, richt de aandacht op het geheel, en relativeert het belang van de precieze chronologie van de gebeurtenissen.

Deze sfeerschets van een episode uit een schijnbaar onbeduidend leven is zó goed getroffen, dat je hier eerder blij dan chagrijnig van wordt; niet in het minst vanwege de performance van Qi Shu, die de machteloosheid en de daarmee gepaard gaande emoties van haar personage zo ongekunsteld tot leven weet te brengen, volkomen wars van sentimentaliteit en behaagziekte. Echte mensen zijn altijd ‘interessant’.

De film begint met een hypnotiserende scene. In slow mo beelden volgen we een meisje die in een overdekte galerie wandelt, ritmisch begeleidt met een techno score. We worden bijna letterlijk uitgenodigd (want het meisje kijkt om, in de camera) om met haar mee te gaan. Wij hebben er een intense kijkervaring aan over gehouden. Nochtans is dit cinema die we onder de noemer minder toegankelijke cinema (moeten) plaatsen. Het signaal voor sommigen om meteen het label saai erop te plakken. ‘Er gebeurt niets’ roepen ze in koor. Tja, dit is een andere manier van vertellen. Geen klassieke drie act maar een verhaal zonder plot, een open einde, een traag ritme. Daarenboven is de narratie verwarrend. Is dit chronologisch of niet (de scene in Japan zit vooraan ondanks ze pas later naar Japan reist Jack achterna) ? En wat we zien werd in feite 2 scenes ervoor al verteld door de off screen stem. Deze cinema heeft echter een andere bedoeling. Het is niet het verhaal dat er toe doet maar wat we voelen, wat het beeld ons meegeeft als emotie. De melancholische muziek, de fragiele off  screen voice, de lange aangehouden observerende shots. We worden meegezogen in een trance. Zoals in die magistrale eerste scene : we volgen letterlijk de passen van Vicky, off screen voice vertelt over de ruzies met Vicky’s vriend, over haar plan om die vriend te verlaten. Maar het meisje lijkt gevangen te zitten in het nachtleven in Tapei. Haar vriend is ziekelijk jaloers, er zijn spanningen. Ze probeert dit leven achter haar te laten maar haar pogingen mislukken. Het is die leefwereld dat de cineast Hsien probeert te evoceren. Zijn camera man gebruikt felle kleuren van blauw en rood, op de soundtrack horen we techno. Het monotone ritme past immers perfect bij het monotone leven. En ik ken dit maar al te goed. Ook in mijn leven was er een moment waar dit fenomeen de kop opstak. Terug uit Zuid Oost Azie waarin rondrekken verwaterde in dancings en andere full moon party’s, liep ik zwalpend, zonder doel de tijd te doden. De club scene en het uitgangsleven in het algemeen kan monotoon zijn. Er gebeurt inderdaad niets. Hsien creëert geen actie, geen drama maar contemplatie, reflectie en bezinning. De oosterse filosofie zit onvermijdelijk in hun werk. Dat is nu net wat die film zo straf maakt. Intensiteit is hier wel altijd aanwezig maar in de vorm van confrontatie. De schets van een – onze - generatie (die van de 21 ste eeuw notabene ) is er één van een doelloze jeugd zonder engagement. Deze jongeren zijn gedoemd. Haar schuiloord Jack (eerder vader dan vriend) moet vluchten vanwege uit de hand gelopen oplichterij en laat haar achter. Af en toe speuren we een sprankeltje hoop nl de prachtige scene waarin een cabrio uit de tunnel komt en Vicky kijkt naar boven – pure film poëzie. Ook het laatste beeld geeft hoop, een moment van vrede en stabiliteit. Een film die kan groeien, die misschien een paar visies nodig heeft om ten volle te kunnen smaken. Ook de waardering van deze cineast heeft zijn tijd nodig. Indertijd bestempelt als de master of bore maar 14 jaar later publiceert het filmblad Sight and Sound via een stemming van 150 recescenten dat zijn film The Assassin als beste film werd verkozen. Het is toch nog met iemand goed gekomen.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 90 : Millennium mambo