Qian Xi Man Bo (2001)

Sjongejonge, wat een inhoudsloze en nietsbetekenende film. Wat druk rondrennende jongeren, drugsprobleempjes, relatieprobleempjes.. en volgens mij werd eenderde van deze film in beslag genomen door ofwel Vicky die weer een peuk stond te roken, ofwel één of andere interessante gast met een mobieltje. 1,5* voor een paar mooie scenes.

Het is maar wat je verwacht van een film. Prachtige film over het leven van een meisje verdwaald in haar eigen leven. Inderdaad geen plotwendingen, of actie, maar een levend multidimensioneel portret van een simpel meisje. Niet voor iedereen, maar vind het bijzonder mooie cinema.

Redelijk tijdsbeeld van het nachtleven van het huidige Taipei.

Echter niet geschikt voor mensen die net zijn gestopt met roken.

Bedankt, dit soort raad is altijd welkom. Kijk in dat verband dan zeker niet naar Smoke en Blue in the Face.

Steek er nog eentje op, mensen!

Precies dat was ook mijn eerste reactie. Al vond ik hem alleen al vanwege de oogstrelende beelden toch nog de moeite van het kijken waard.

Maar… ik las later dat dit de eerste film is in een serie over ditzelfde meisje. Zij zou dan in iedere film ouder worden. Wie weet is het de bedoeling dat ze nu nog jong en naïef is en dat zij zich persoonlijk zal ontwikkelen - en de films met haar. Wellicht komt de inhoud dus later alsnog. Daar heb ik mijn hoop in ieder geval wel op gevestigd.

Vreemde film, waarvan de verhaallijn vaak heel onduidelijk was. Waar ging het nou eigenlijk over?? Wel hele mooie cameravoering.

Gewoon een slice of life (en niet de meest interessante slice die ik ooit zag), maar wel bloedmooi gefilmd. 3,5*

Bij herziening minstens even mooi. Hou en Qi zijn een gouden team. Echt een geval van 1+1=3. Hou's pacing, met prachtige soundtrack en heerlijke beelden, samen met de finesse waar Qi haar personage mee neerzet zorgen voor bijna ongeziene klasse. Heerlijk verdrinken in het prachtige sfeertje dat Hou schetst.

Het verhaaltje is erg mooi en aandoenlijk. Rustig verteld, met typische scenes die vooral hun gang gaan. Visueel vaak prachtig, met lange, sterke shots en erg mooie belichting. Doe daarbij een moderne maar aparte soundtrack en je hebt een pareltje. Dat dit duo nog veel films mogen maken. Mijn favoriete Hou, en favoriete Qi. Dikke 4.5*

Soms ben ik zo blij dat er zo'n goede films gemaakt worden! Ik bedoel, voor hetzelfde geld is het allemaal rommel en wat moeten wij dan nog met onze hobby .

Maar dit is dus absoluut een voorbeeld van een mooie, eerlijke en originele film, die rustig zijn ding doet en zijn tijd neemt om dat zo goed en mooi mogelijk te doen, zonder moeilijkdoenerij of effectbejag of erger. Je zet hem op, bent twee uur lang ergens anders, en als je klaar bent heb je het gevoel dat er iets wezenlijks is toegevoegd aan jezelf, zoiets (niet dus, maar dat gevoel houdt toch een paar uur stand en daar ben ik ook al tevreden mee )

Na het terleurstellende Three Times (lag vooral aan het 2e verhaal) me toch nog maar eens gewaagd aan een film van Hsiao-hsien Hou en deze beviel een stuk beter. Sex, drug en techno liggen me dan ook wel. Mooie sfeervolle vertelling van een 'slice of live' uit het leven van Vicky (De prachtige Qi Shu). het is allemaal mooi en stijlvol en kijkt lekker weg. Helaas weet de film je alleen niet dicht bij de pesonages te brengen en wat nu de drive achter haar relatie met Hao Hao is blijft vaag. Toch 3,5*

De film opent met 1 van de mooiste beginscènes die ik gezien heb. Prachtig hoe, Vicky de film tegemoet treedt. Lopend door een metrotunnel. De muziek en de donkere settings leveren gelijk een sfeervolle ambiance op.

Het fijnste gegeven in deze film vond ik dat de regisseur er niet voor koos om Vicky als een zielig individu neer te zetten. Vicky, is gewoon een assertieve meid die huis en haard niet heeft verlaten omdat ze problemen had. Nee, ze ging voor het nachtleven van de grote stad: Taipei. De vele scènes in de nachtclub zijn mooi gefilmd.

Een groot pluspunt voor deze film is dus dat hij indruk weet te maken en er verzorgd uitziet, zonder te overdramatiseren. Getuige hiervan o.a. prachtige scènes: als Vicky en haar vriend elkaar in de sneeuw onderdompelen en als Vicky het uitschreeuwt van vreugde tijdens een autoritje. De tune die ook bij de openingsscène wordt gebruikt keert gelukkig vaker terug. Een minpuntje in de film is dat hij in het begin teveel wil uitleggen over het leven van Vicky. Je wordt als het ware eventjes bij het handje genomen. 4*

Heerlijke film.

Het sfeertje omhult je langzaam maar zeker als een deken. Prachtig geschoten en met een erg mooie soundtrack. Veel gebeurt er niet maar dat hoeft ook niet. De film is perfect in al z'n eenvoud.

4*

Ik kon jammer genoeg niet veel met deze film. Alledaagse dingen in film, daar ben ik voor, maar hier wordt het als soort van arthouse 'Big Brother' uitgemolken. De hele tijd kijken naar personages die amper een woord spreken en wat voor zich uit staren. Daar is mijn buik op een gegeven moment van vol (en ik heb nog wel een dikke buik).

De personages spreken me totaal niet aan. Hao-hao is een loser van de onderste plank. En dan moet je aanzien hoe het mooie meisje de hele film gekweld is alles (relatie, werk) en vooral niet daarover wil praten of er iets aan doen.

Hoe het nachtleven hier in beeld wordt gebracht vind ik wel mooi gedaan en het lange openingsshot van de film is prachtig.

Three Times was de eerste Hou Hsiao-hsien die ik zag en die beviel wel. Millennium Mambo vertoont sterke overeenkomsten met het laatste verhaal van Three Times, maar heeft helaas nog minder verhaal.

1,5 sterren

Ik heb er nu zeven van Hou gezien en dit is tot nu toe wel mijn favoriet. Ik krijg het moeilijk uitgedrukt maar Hou's films die voornamelijk op atmosfeer werken, en waar de voortgang niet wordt bewerkstelligd door iets als een plot, ik vind ze geweldig (met uitzondering van Café Lumière, dar kon ik helemaal niks mee). Die films van Jia Zhang Ke hebben hetzelfde. Je moet er een bepaalde gevoeligheid voor hebben denk ik, want ik kan me heel goed voorstellen dat je het vreselijk saai vindt.

Na de enorme Taiwanese draak Three Times is dit mijn tweede film van Hou. Iedereen verdient immers een 2e kans dus waarom Hou niet dacht ik bij mezelf. Deze film beviel me een tikkeltje beter maar kan nu niet zeggen dat ik onder de indruk ben vind ook Millennium Mambo een knap waardeloze film.

De film is net zoals Three Times bovenal tergend langzaam en oersaai. Dat komt op de eerste plaats doordat er eigenlijk maar bar weinig gebeurt (drie kwart van de film is gevuld met chagrijnige, zwijgende, rokende en/of drinkende mensen) en die mensen zijn nog niet eens interessant. Wederom wordt er niets aan enige zinnige diepgang of ontwikkeling aan de karakters meegegeven en hult het drama gedeelte zich in rooknevelen. De onderlinge relaties zijn nogal schimmig en wanneer de schone maar oh zo gekwelde Taiwanese Qi eventjes niet rookt maar een uitstapje maakt in de Japanse sneeuw of even stript in een nachtclub en dan ineens gangsterliefje blijkt te zijn lijkt dat volkomen los te staan van de rest van de film.

Slechts 2 scènes uit de film zijn me als mooi bijgebleven en dat is het geweldige openingsshot en het shot wanneer Qi in de natgeregende auto zit die en door een tunnel rijdt wat een prachtig lichtspel tot resultaat heeft. Voor de rest vond ik de beelden wel aardig maar niet bijzonder. Dat dicht op de huid zitten en de camera die heimelijk in de huizen van de hoofdpersonen meekijkt doet de combi Kar-Wai en Doyle toch stukken mooier.

Kleine 2*

Ik ben hier, zoals Olaf K zegt, wel erg gevoelig voor, heb genoten van de fraaie beelden, de sfeer en de mooie muziek. Ik hoop dat Hou het plan doorzet waar Koekebakker het over heeft. Zou een mooie filmcyclus kunnen opleveren.

Een kleine 4.0*

De manier van filmen, heel dicht op de gebeurtenissen, zorgt voor de goede en intrigerende sfeer in deze film. Qua verhaal en diepgang houdt het weinig in, het leven van Vicky gaat een beetje heen en weer en ze heeft en vindt haar draai steeds net niet lijkt het. De manier van filmen die ook nog een beetje chaotisch is, past hier wel heel goed bij. Qi Shu speelt wel een prachtige rol als Vicky. Toch had het verhaal van mij net wel iets meer body mogen hebben, dan had dit namelijk wel een pareltje kunnen zijn. Nu is het voor mij een mooie film, maar meer niet.

Met dank aan OH nog, voor de namedropping.

Een film waar eigenlijk niet veel gebeurd, maar toch ook weer heel veel.

De plot ontwikkeling gaat erg traag. Vaak is dit niets voor mij, maar er gebeurd genoeg omheen, wat wel de moeite is.

Audiovisueel vanaf de openingsscène al super. Zo ogenschijnlijk simpel, maar het werkt. Gek genoeg, word dit de hele film vol gehouden. Een niet aflatende stroom van Soundtrack begeleidt de film vaak, maar de dynamiek is zo goed. Als het drukkender moet zijn, is muziek HARD aanwezig, maar op momenten van pure sfeer, straalt ook de muziek dat uit. Een wisselwerking die 2 kanten op werkt en die maakt dat beeld en geluid perfect in balans staan.

Ook de manier waarop dingen in beeld worden gebracht, over elk shot lijkt toch minstens even goed nagedacht te zijn. Soms chaotisch, dan weer prachtig langzaam, waar het nodig is.

Timing en dynamiek, duidelijk 2 dingen die hier prachtig naar voren komen dus. Het verhaal is goed genoeg, maar het is eerder de hele sfeer eromheen, die het meer maakt dan gewoon een goede film.

Ik kan het wel eens zijn met Yak. Die het volgende schreef:

Deze film had een mooie opening en een heel mooi einde, maar wat er tussenin lag vond ik in het kort gezegd slaapverwekkend. Het ging eigenlijk nergens over. Behalve die Vicky die de ene peuk na de andere zat te roken en haar vriendje die als maar gefrustreerd zat te doen gebeurde er eigenlijk helemaal niks. Dit is de 3e film van Hsiau-hsien Hao die ik gezien heb en net als zijn andere twee scoort ook deze film bij mij geen voldoende. Films van deze regisseur zijn dus duidelijk niet aan mij besteed.

2,0*

NU te vinden in de 5voor5 bij de Bart Smit

Openingsscène is schitterend en de aparte relatie tussen Hao-Hau en Vicky is boeiend om te volgen, maar ook dat heeft zijn grenzen helaas. Het vervalt na een tijdje namelijk wel in eentonigheid. Met de introductie van Jack neemt de film weer iets in kracht toe, maar voor mijn gevoel had er zeker gezien de sterke sfeer creatie meer ingezeten.

3.5*

Mijn nr. 9 van het decennium. Dit schreef ik erover:

Als je iets hebt met depressieve Aziaten in neonlicht, dan is dit zo'n beetje het Walhalla. Van alle films uit mijn top 50 kan ik Millennium mambo waarschijnlijk het slechtst uitleggen. Ik heb hem drie keer gezien en ik heb drie keer enorm genoten. Maar waarom? Het is zeker geen tranentrekker. Daarvoor ontbreekt het simpelweg aan verhaal, en filmt Hou te afstandelijk en elliptisch. Het verhaalgegeven: Vicky woont bij de jaloers aangelegde Hao-Hao, een dj, en het lukt haar maar niet bij hem weg te komen. Thuis maakt ze ruzie, buitenshuis zit ze in disco's te drinken. Dat is het zo'n beetje. Hou registreert het weinige dat er gebeurt in lange kruipende shots terwijl de voice-over, heel pesterig, het kleine beetje verhaal dat er is steeds beschrijft voordat het gebeurt. Lege mensen, denkt de kijker, en ook nog eens voorspelbaar vanwege die voice-over. Dit lijkt me precies te zijn waar Hou de kijker wil hebben, want de beleving van die kijker loopt op dat moment synchroon met dat van de karakters op het doek. De truc van Michelangelo Antonioni. De kunst is dan natuurlijk ervoor te zorgen dat de kijker blijft kijken naar die lege en voorspelbare levens op het doek, dat de kijker er iets mee kan of zelfs empathiseert. Het is de verdienste en het talent van Hou dat hem dat lukt. Door de nadruk te leggen op de stilstand wordt de ontwikkeling uitvergroot, een procedé te vergelijken met dat in Stellet Licht (mijn nummer 22 uit de lijst). Vicky moet wat doen, want als ze zo doorgaat dan zitten we naar een freeze-frame te kijken. Er is een scene waarin ze met haar gezicht een afdruk maakt in de sneeuw, een metafoor voor de tijdelijkheid van de fase waarin ze verkeert, voor de verandering die op stapel staat. Dat hele kleine beetje dat Vicky in Millennium mambo meemaakt is het begin van het volwassen worden, real-time gefilmd.

Zie voor mijn toptien:

De Subjectivisten: Olafs decennium in films (deel 3/3)

Niet echt een hele sterke film dit. Ik ben het grotendeels wel eens met de opmerking van Wibro. Het begin van de film is erg sterk, maar al snel zwakt het allemaal behoorlijk af en vervalt de film enigszins in herhaling.

De personages zijn daarnaast weinig boeiend, alleen Jack is nog enigszins interessant, maar die wordt pas later in de film geintroduceerd. De beelden zijn soms wel mooi, maar door de matige soundtrack, die vaak terugkomt, is ook dat niet echt bevredigend.Toch ging de tijd op zich nog wel redelijk snel voorbij en daarnaast is het einde dan wel weer mooi. Kleine onvoldoende van mijn kant voor deze film.

2,5*

Mijn eerste Hou en helaas smaakt het allesbehalve naar meer. Een mooi openingsshot trekt je de filmwereld in, maar een boeiende wereld blijkt het niet te zijn. Even voorop: ik weet dat dit een alledaagse situatie is die je in de werkelijkheid vind en ik weet dat veel mensen door verschillende redenen niet uit deze situatie kunnen ontsnappen. Het is alleen zo jammer dat het geen boeiende cinema oplevert. Ik zag niets anders dan een knap meisje die een relatie heeft met een jongen met wie ze niet de minste chemie heeft. Ze is logisch erg verdrietig, maar de oplossingen voor haar problemen zijn wel erg makkelijk: zoek een baan, ga verder met studeren of ga op zijn minst weg bij die jongen waar je toch een hekel aan hebt. Nogmaals, ik weet dat het leven soms zo werkt, maar ook nogmaals, het levert gewoon lege cinema op. De frustratie komt niet zozeer doordat ik wil dat de meid iets onderneemt, maar omdat ik hoop dat er ook maar iets in beeld komt dat mijn aandacht waard is. Een sporadisch mooi shot moet dit telkens opvangen, maar deze film is tevens het bewijs dat blauwe lampen enorm snel kunnen gaan vervelen.

Na meer dan een uur gaat Vicky eindelijk weg bij haar vriend en gaat ze bij een gangsterachtig type wonen. Natuurlijk loopt dat ook verkeerd af, maar in ieder geval zit de film weer in beweging. Alle mogelijkheid om geraakt te worden is echter allang verdwenen. Het enige wat dan overblijft zijn de blauwe lampen en de vraag waarom mensen die dingen in huis willen hebben.
1,5*. Een film voor de liefhebbers zullen we maar zeggen.

Ik ben normaal gesproken een liefhebber van dramatische en romantische films uit het Verre Oosten, maar deze film valt verschrikkelijk tegen. Bijna twee uur lang zit je naar een meisje te kijken dat tien jaar na dato haar toenmalige relaties met een tweetal duistere figuren overdenkt, onderwijl de ene sigaret na de andere opsteekt en zich regelmatig te goed doet aan Johnny Walker en wat extacy. Saai en nog eens saai.

Een uiterst somber verhaal op dito wijze verfilmd. Ik zal er een volgende keer goed over moeten nadenken alvorens weer eens aan een film van Hou te beginnen.

Misschien helpt dit, BBarbie:

Millennium Mambo | Reverse Shot - reverseshot.com

Olaf K., bedankt voor de tip.

Ik heb de zeer uitgebreide analyse van Chris Wisniewski en jouw commentaar van 10 augustus 2010 inmiddels gelezen. Op dit moment kan ik daar niet zo veel mee, te meer omdat ik de andere films van Hou, waarnaar verwezen wordt, niet ken.

Ik sluit niet uit, dat mijn antenne voor dit soort art films onderontwikkeld is. Ik kijk veel liever naar de mainstream films van Jae-young Kwak, Yimou Zhang e.a., waarin de vrijwel altijd zeer fraaie beelden het dramatische en/of romantische verhaal vertellen. Daar kan ik echt van smullen en soms nog dagen van nagenieten.

Mede vanwege jouw reactie heb ik me wel voorgenomen Millennium Mambo binnenkort een tweede kans te geven. Met open vizier - voor zover dat kan - want ik laat me graag overtuigen van mijn ongelijk. Via dit forum laat ik je weten hoe die herkansing bevallen is.

Cool. En is het niks voor je, dan is het niks voor je hoor. En zoals gezegd, eigenlijk kan ik heel slecht uitleggen waarom ik deze film fantastisch vind.