Nói Albínói (2003)

Een heel charmante en leuke film, soms aangrijpend en soms heel grappig, met een zeer goede hoofdrolspeler. Mar wat dat einde in godsnaam toevoegde aan het verhaal? Iets subtieler mocht toch ook wel, niet? Ik geef toe dat ik even verschoot, maar het maakt wel de hele film ongeloofwaardig.

Originele en kurkdroge komedie, met een eigenzinnig sfeertje en prima fotografie. Goeie rol ook voor Tómas Lemarquis.

4 sterren.

Mooie film. Ik moest af en toe aan Kaurismaki denken vanwege de uitzichtloze, tragikomische sfeer. Maar deze film heeft niet Kaurismaki's (in de twee films die ik zag) surrealisme.

Ook een erg gestyleerde film. Door het kleurgebruik en het decor lijkt alles dood. Waar je ook in het dorp bent, het lijkt alsof elk leven, alle frisheid eruit is.

Ik vond de film vooral erg grappig, maar het kroop niet genoeg onder mijn huid om me echt diep te raken.

3.5*

Vond het vooral een zeer aardige film.

Noi is een aardig personage, de sfeer in het dorpje is lekker droog, net zoals de humor en er gebeurt genoeg om de film interessant te houden.

Een stylistische film vond ik het absoluut niet. Behalve de behangetjes is het vooral saaiheid troef. Dit is niet stylisch doods, dit is gewoon flets. Een paar aardige shotjes van een berg doen daar weinig aan af. Ook muzikaal stelt het niks voor, had allemaal wat meer mogen zijn.

3.5* dan maar, vond het einde verre van storend, zoals anderen hier. Film hoeft voor mij ook niet steeds de vooruitgestippelde lijnen te volgen, maar een topper is het zeker niet.

Heb genoten. Typisch saai en dood stadje, waar niets gebeurd. In sommige gevallen erg herkenbaar.

Kleine observaties, een hoofdpersoon met een grappig hoofd, tragikomische verwikkelingen, prachtig behang en IJsland; een combinatie waar deze jongen wel wat mee kan.

Hoewel het gegeven (jong mens in klein(burgerlijk) dorp droomt van betere oorden) al eens beter is verfilmd, gaan we toch met Noi meevoelen. Het einde valt inderdaad wat rauw op je dak, en laat je met een hoop vragen achter; hoe nu verder? Dat had wel wat beter uitgewerkt mogen worden...

3*.

Een aardige film met een sterk einde. Hoewel er een paar leuke scènes in de film zitten, werd het tegen het einde aan toch een beetje saai en herhalend. Wat dat betreft was ik wel blij met het einde. Het ontwaakte mij als kijker, en waarschijnlijk Nói als personage.

Aardig maar absoluut niet helemaal geslaagd. Sterkste punten in de film zijn de scenes met bij vlagen gortdroge humor bloed over de tafel, met walkie talkie op begraafplaats etc. .

Maar er zijn ook nogal veel scenes die niet alleen nergens over gaan maar waarbij je ook zoiets hebt van, wat een irritante figuren zijn dit allemaal. Die zatlappen pa met z'n slappe geouwehoer, de hoofdpersoon die een beetje de asociale kneus van het dorp is die alles sloopt en jat en dan ook nog eens net zo lang zit te kloten op school dat ie weggestuurd wordt en dat nog raar vindt ook .... en dat is dan hoogbegaafd..

Erg aardige, kleine film. Geïsoleerde, ijzige gemeenschap waar de vrouwen opvallend afwezig zijn (wat volgens een medekijker wellicht liefdeloosheid betekent), een buitenbeentje met kaal hoofd die nauwelijks op enig begrip van zijn omgeving stuit, en een stelling van Kierkegaard om mee te beginnen. Vanaf het begin weten we niet veel, waarom zijn die vrouwen bijvoorbeeld bijna allemaal weg? - maar het is direct duidelijk dat we een eenvoudig verhaal voorgeschoteld krijgen met de vraag: wat komt er terecht van deze Nói?

De droogheid van de film is flink Scandinavisch te noemen, en lijkt denk ik nog het meest op films van Kaurismäki. Schitterend lelijke behangetjes, bizarre situaties (een graf delven met een thermoskannetje heet water om de grond te ontdooien, of die pan met bloed over de tafel) en vooral veel stilte, aangevuld met mooie en rustige muziek.

Het einde vond ik juist zeer treffend en ontroerend, het is toch juist mooi dat zijn isolement, verbeeld in zijn kamer onder de grond, tegelijk zijn redding en ellende betekent?

Fijne film dus.

Sfeervolle tragikomische film over het leven van een ogenschijnlijke nietsnut in een klein kustplaatsje in IJsland. Genoeg leuke personages en onderkoelde humor om de aandacht erbij te houden. De surrealistische locatie en het onvoorspelbare script zorgen daarnaast voor een flinke meerwaarde. Tegen het einde biedt een onverwachte wending ook nog een dosis drama. Geslaagd debuut van regisseur Kari.

Meer dan aan Kaurismaki deed de film me denken aan Hadaka no shima. Thema's als zinloosheid, gevangen zitten in je bestaan en mens versus natuur komen allemaal overeen. Ondanks de grappige scenes (de bankoverval is nog niet genoemd?) is het dan ook een harde film. Het enige hoopvolle perspectief moet van dat kijkertje komen, dat zegt genoeg. Verder bevat Noi Albinoi een paar erg mooie, haast achteloze shots van die berg. Muziek is ook prima, maar het is uiteindelijk de humor die de film kijkbaar houdt. Ruime drie van mij.

Aardige film, maar echt pakken deed het mij niet.

Opvallend dat er op het ene moment kurkdroge humor wordt voorgeschoteld, terwijl het volgende moment de hele situatie weer enorm uitzichtloos is. Nói is een apart figuur, duidelijk een buitenbeentje, die veel in zichzelf gekeerd is. Fraaie omgeving ook dat IJsland. Aan de ene kant erg mooi, maar aan de andere kant oogt het ook erg somber, net als het leven van Nói.

En zo kabbelt het allemaal rustig voort. Tot het einde komt. Een behoorlijk sterk einde moet ik zeggen. Ook het enige moment dat ik daadwerkelijk medelijden had met Nói. Maar beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Uiteindelijk dus geen verkeerde film. Kleinschalig, somber, leuk en met een vrij sterk einde dus.

3,0*

Zéér droge tragikomedie. Meest treffende scène is wat dat betreft waarschijnlijk die bij de waarzegger. Een absurde situatie die zo onderkoeld wordt gebracht dat het onmiddellijk grappig wordt, maar het venijn zit 'm in het kopje. Film kent redelijk wat van dat soort broodnuchtere momentjes. Ook netjes verspreid over de speelduur en dat vooral houdt Nói op koers.

De verveelde, kennelijk hoogbegaafde hoofdrol krijgt dat in z'n eentje toch niet helemaal voor elkaar en de trieste ambiance in combinatie met de wel heel bleke beeldvoering en kleine muziek is hier en daar eerder een kille hindernis dan een sfeerverhogende factor. De ketchup fles in het sowieso al sterke slotstuk is weer iets dat deze albino de moeite waard maakt.

Heerlijke feel-bad movie. Onvervalst drama, pijnlijke humor en een prachtig plaatje om te zien. Had deze veel te lang laten liggen. Had em veel eerder moeten hebben gezien!

Bijzondere film. Natuurlijk legt de prachtige cinematografie een sterk fundament in deze 'Nói Albínói'. Verder vond ik dit echt een zeer komische film, tot de lawine. Zeer sterk einde ook. De bankoverval, het bloed, de taperecorder, de waarzegger, het graf wat gegraven moet worden, etc. Droge humor van de hoogste plank. Erg leuk. Verder kijkt dit gewoon heerlijk weg. Fijn tempo, fascinerende personages, intrigerend sfeertje. Ja deze prent heeft me redelijk verrast. Boeiende film. Dikke voldoende dus ook.

Lang geleden nadat ik Dark Horse van hem heb gezien heb ik ook maar eens Noi Albino kunnen aanschouwen. Eentje die alweer jaren out of print is in NL. Nouja, de Engelse versie was voor 5 euro te koop bij Fame.

IJslandse films hebben allemaal één ding gemeen. De neerslachtigheid, rakende humor en vooral een kil en guur klimaat als decoratie. Dat kan je altijd van te voren voorspellen. Hier volgen we in een ondergesneeuwd oord, buitenbeentje Noí. Een jongen met een hoge intelligentie (check). En zoals je weet zit het klootjesvolk daar absoluut niet op te wachten of nemen hem maar voor lief als een een of andere gek. Ook al probeert hij een bank te overvallen met een jachtgeweer. "Niet doen Noi, ga naar huis, rust wat uit... ofzoiets. Op school gaat het niet goed, en zijn vader is een alcoholist... Toch probeert hij zich staande te houden en wanneer hij Iris ontmoet lijkt er licht te komen in het sombere leven in een troosteloos oord. De romantiek wil eigenlijk maar moeilijk overkomen door het bovengenoemde.

Het einde is pijnlijk... meer heb ik daar niet over te zeggen.

Het moet misschien wel aan het klimaat liggen dat er zulke goede films van een afgelegen eiland komen. Noi Albino is er ook zo'n een. Subtiel, rauw en lachen om dingen die eigenlijk schrijnend zijn.

Ik ga gauw achter de twee andere titels van Kari aan...

4,0*