Fat City (1972)

Nog een genegeerde cult-klassieker, welkom bij de club. Keigoede film dit, met hilarische dialogen en personages, fantastisch geacteerd, en met het spannendste boksgevecht dat ik al heb gezien in een film. Personages zijn kleurrijk maar niet karikaturaal, de film ademt een schitterende melancholieke sfeer uit: echt super dus, deze film. En niet te geloven dat de regisseur hiervan ook waardeloze prullen als African Queen ( en 'Freud', maar die moet ik dus nog zien) heeft gemaakt

Wat Freud vooral zegt. De hele scene waarin Keach ''you can count on me'' blijft herhalen met de hysterieuze vrouw weet toch met gemak geloofwaardig te blijven. Ik hoor weleens dat mensen gelijk zo iets hebben van 'he bah zo''n typetje'. Hier totaal niet van toepassing. African Queen is natuurlijk een komische film doordat Huston daar wel die echte karikaturen in heeft zitten, dat het weer leuk wordt naar mijn idee.

Fat City is een aparte film, op het het eerste gezicht oogt allemaal nogal amateuristisch. De personages zijn vrij simpel, dialogen zijn niet bijzonder diepzinning en de boksscènes zien er soms wat knullig uit.

Maar juist daarom is dit ook een goede film. Het verhaal speelt zich af in de laagste klasse van de maatschappij, tussen mensen die zich of alleen maar bezatten, of met moeite voor één dag werk kunnen vinden. De bovengenoemde punten maken het geheel daarom alleen maar realistischer. De mensen mogen dan misschien simpel over komen, het maakt de dramatiek en uitzichtloosheid die onder hun speelt alleen maar echt. En hetzelfde geldt voor de boksscènes. Er staan geen geweldige boksers in de ring, maar wel boksers die vechten voor een paar broodnodige centen. Daarom zijn dit misschien wel de spannendste gevechten die ik in een film gezien heb. Vooral het gevecht tussen Tully en Lucero was bloedstollend spannend.

Fat City is een heerlijke film met een rustig tempo en een geweldige cast. Ik kan hem iedereen hier van harte aanraden. En omdat hij nu in de pakketservice zit zou ik zeggen; grijp die kans!

John Huston was afkomstig uit de periode van de klassieke Hollywoodfilm, waar hij een van de bekendste regisseurs was. Wat dat betreft is het opmerkelijk dat hij uiteindelijk een film gemaakt heeft die 100% aanvoelt als een jaren '70-werk. Dit past prima in het rijtje van grauwe portretten van mensen aan de onderkant van de samenleving, verfilmd met veel aandacht voor achterwijken en derderangs architectuur. Denk Five Easy Pieces, Alice in der Stadten of zelfs The French Connection. Anderzijds: deze verbeelding van de stad is wel een goed equivalent van Hustons gebruikelijke wildernissen.

Het is een vrij krachtige film geworden. Kleiner dan Huston gewoon is en hij stuwt bijna totaal op de acteurs. Stacy Keach is voor mij onbekend, maar speelt deze rol compleet geloofwaardig, wat gemakkelijk anders had kunnen zijn. Die vent die bokser Lucero speelt krijgt geen tekst en volgens mij maar één fatsoenlijke close-up, maar imponeert eveneens. Susan Tyrrell levert echter de beste prestatie. Haar goedkope vrouwtje die volgens mij alleen maar domme dingen kan zeggen ligt dik tegen een karikatuur aan, maar Tyrrell blaast er leven in.

De enige zwakte in de film is hoe Jeff Bridges personage neergezet wordt. Niet zozeer door het acteerwerk, maar door het script. Aanvankelijk volgt de film zijn carriere op de voet, maar na een half uur of zo wordt zijn personage onverwacht compleet vergeten en mag Bridges alleen nog opdagen om niets anders te doen dan op Keach te reageren. Aangezien de parallel tussen beide karakters van groot belang is voor de film is dit een gemis.

3,5*

Goede film van Huston die uit een ander vaatje tapt dan anders. Fat city is in de eerste plaats een film over oud worden. Boksen is daarvoor het ultieme metafoor, omdat er geen andere sport of boordwinning überhaupt zo’n kort leven is beschoren.

Keach ziet in Bridges zijn tien jaar jongere spiegelbeeld, terwijl Bridges zijn waarschijnlijk uitzichtloze toekomst in het personage van Keach zit. En daar zit het unieke van deze film. Briljant in zijn eenvoudigheid. Hoewel de titelsong voldoende duidelijk zou moeten zijn, zijn er een aantal scenes die het schrijnende karakter perfect weergeven. Ik denk vooral aan het noten rapen met de echt oude mannen. Tyrell is de verpersoonlijking van rock bottom in het troostenloze en uitzichtloze stadje. Haar rol is er misschien wat over, maar toch ook weer niet (lekker vaag). Het klopte wel met haar personage en situatie. Moest aan Cassavetes denken bij de scenes met Tyrell. Mooiste scene wordt voor het einde bewaard, het koffiedrinken (met het freezeframe) en de twee mannen die elkaar uiteindelijk niets te melden hebben, zijn de perfecte aflsuiter van een intelligente en mooie film.

4 dikke sterren en een pluim voor Huston die zijn veelzijdigheid laat zien. Film deed me trouwens qua sfeer erg denken aan Five Easy Pieces.

Verwacht geen boksfilm. Verwacht wel veel bloed, zweet en tranen. Keach is fantastisch als verlopen, oude boxer die het nog eenmaal gaat proberen, eigenlijk tegen beter weten in.

De al eerder genoemde you can count on me scène is geweldig.

3,5*

Saaie, hakkelige vertelling over een tweetal boksers die aan de onderkant van de samenleving een eigen versie van the American Dream meemaken. Het verhaal kabbelt wat voort zonder enige duidelijk doel. Dit kan zowel positief als negatief uitpakken. Bij mij gebeurde het laatste. Kristofferson's nummer leidt de film leuk in, maar vanaf het moment dat het volkomen instabiele, onrealistisch en voornamelijk héél vervelende, personage van Tyrrell (waar ze nota bene een Oscar-nominatie voor kreeg!) tevoorschijn komt, viel mijn hele gevoel voor de film weg. Bridges en Keach zijn prettig om naar te kijken en de dialogen behouden hun dramatische lading die aardig overkomt. Maar verder vind ik het heel weinig voorstellen. Onvoorstelbaar dat deze in Amerika zo goed ontvangen is (zie rottentomatoes en alle prijzen die gewonnen zijn). 1,5*

” You can count on me!”

Heerlijke film van Huston over een bokser aan de onderkant van de samenleving, die zijn ultieme kans mist en dan deze alsnog hoopt te pakken via een comeback, maar ondertussen heeft de tijd niet stil gestaan.

De film is klein van opzet, maar de acteerprestaties zijn groots. Stacy Keach is hier erg sterk in de op zijn retour zijnde bokser, die graag nog jaren jonger had willen zijn. Jeff Bridges is ook prima in zijn rol en is juist de bokser, die zijn carrière nog voor zich heeft. Dan is er nog Susan Tyrrell, die ook al zo goed acteert. Het verhaal is sterk, de personages voelen levensecht aan en heerlijke jaren zeventig sfeer, die de film uitademt is ontzettend fijn.

Ik had even wat tijd nodig om in het verhaal te komen, maar daarna liet de film mij ook niet meer los. De eenvoudige aanpak lijkt hier juist de kracht te zijn. Verder zijn de bokswedstrijden ook erg sterk gefilmd. Niet overdreven, maar juist erg realistisch, waardoor het allemaal bijzonder sterk overkomt.

Huston begin ik zo langzamerhand ook een steeds fijnere regisseur te vinden en gelukkig heeft hij een heleboel films gemaakt.

4,0*

Kan er wel een klein viertje aan kwijt. Niet vanwege de boksscènes, die gaan niet zo lekker, maar dat past dan weer wel bij het troosteloze bende waarin Tully zich bevindt. Wat dat betreft raar dat de film enige tijd bij Ernie en, in mindere mate, de trainer blijft hangen. Goedmakertje is het moment waarop een avond voor hem zijn pupillen niet zo succesvol is verlopen. Balen, maar met de kin omhoog.

En dat is het. Fat City is op z'n sterkst, als het allemaal tegen zit en het lelijkste naar boven komt. De blikvanger op dat gebied is ongetwijfeld Susan Tyrell. Dat in het barretje is hier in het verleden al eens aangehaald, ik vond de scène aan de etenstafel nog pakkender. Het haalt het bloed onder de nagels vandaan, maar is ook hilarisch. Ook dat is de film; somber en treurig, maar met een soort glimlach.

De theme song van deze film is Kris Kristofferson’s ingetogen “Help me make it through the night”. Dat zou ook een passende titel geweest zijn voor deze karakterstudie over mensen aan de onderkant van de samenleving, die met een schier uitzichtloze toekomst voor zich, tegen de stroom in met vallen en opstaan aan hun zelfvertrouwen proberen te werken.

De settings geven de film een authentiek uiterlijk. Het acteerwerk van Stacy Keach en Jeff Bridges is goed verzorgd. Susan Tyrrell is geweldig, totdat ze gaat overdrijven. Of was dat de bedoeling? Een van de weinige bioscoopfilms van Nicholas Colasanto, de oorspronkelijke bartender in de serie “Cheers”.

Uitstekende film over een bokser op zijn retour die tijdens een training een jonge bokser ontmoet. Een vrij rauwe en realistisch ogende slice-of-life film. Een dubbel portret over de minder glorieuze kant van boksen met goed neergezette personages en een aantal prima dialogen en scenes (waaronder een treffende slotscene). Susan Tyrrell steelt de scenes.

Sfeervol portret van mensen aan de onderkant van de samenleving. De plot stelt niet veel voor en bepaalde akteurs in bijrolletjes zijn niet echt goed, maar Stacy Keach is voortreffelijk in de hoofdrol. Leuke kleine rol van een hier nog piepjonge Jeff Bridges ook. De film wordt eigenlijk steeds beter naarmate deze vordert, met als hoogtepunt de stemmige en zeer toepasselijke slotscene.

Hustons eigen favoriet naar het schijnt en ook ik vind het een van zijn beste films. Het is wel een interessegebied van me. Regisseurs uit het studiotijdperk die in New Hollywood films maken. Soms doen ze meer van hetzelfde maar dan minder goed, zoals Billy Wilder. Soms proberen ze zich aan de tijd aan te passen zoals bijvoorbeeld Elia Kazan of hier John Huston.

Boksen is vaker een decor voor goede films en het werkt eigenlijk beter dan welke sport dan ook.In Fat City is het vooral een symbool van hoop tegen beter weten in. Stacy Keach speelt prachtig een afgehaakte bokser die bijna 30 is maar er ouder uitziet. Een heel klein beetje grijs en kaal gaat worden en niet alleen niet meer traint maar überhaupt slecht voor zichzelf zorgt. Hij ontmoet een onstabiele alcoholiste die zeer theatraal vol zelfmedelijden zit (vond dat wel degelijk zeer overtuigend) en dat wordt zijn vriendin en een bokser in wie hij talent ziet (een zeer jonge Jeff Bridges). De ontmoeting met Ernie zorgt voor hernieuwde hoop. Hij wil hem coachen en begint ook zelf weer te trainen.

Fat City is geen sprookje als Rocky en is ook niet zo verdorven als sommige boksnoirs. Het is een film die zich afspeelt in het laagste niveau van boksen. Maar vol met mensen die zich inbeelden ooit wereldkampioen te worden, Licht vervallen boksscholen. Met trainers die al evenveel hopen tegen beter weten in als de boksers zelf. Wonen in kleine vervallen studioappartementen omdat dat alles is wat je kan betalen. Teveel zuipen en roken terwijl je eigenlijk moet trainen. En aan het einde het besef dat je er nooit uit gaat komen. Het werd een verrassende kritische en commerciële hit en die had Huston al jaren niet gehad.