La Vie d'Adèle (2013)

Ergens moet het hier nog rondslingeren. Ah, daar is-ie: Een Cannes-film maken voor dummies! Mét een handige checklijst. Scènes waarin we de dagelijkse gebruiken van de personages observeren (opstaan, eten, koken, de bus nemen, de les volgen), zonder muziek uiteraard (ook geen die de personages zelf opzetten!). Plotselinge, willekeurige overgangen naar andere scènes, alles om de leefwereld van de protagonisten te schetsen. Dicht op de huid filmen, maar desondanks afstand bewaren (money shot: de camera zuigt zich vast op de rug van het personage en volgt haar zo op haar wandel). En dat alles gelardeerd met doodgewone, uit het leven gegrepen dialogen over banale zaken (uiteraard met hier en daar artistieke en filosofische toevoegingen). Voilà, ik maak volgend jaar mijn opwachting op la Croisette, u kijkt toch ook?

Van een originele aanpak kunnen we dus al niet meer spreken in La vie d’Adèle. Dus pimpt monsieur Kechiche zijn film dan maar met seks. Veel seks. Ben ouais, ma meuf: heel veel seks. Mi-nu-ten-lang zit je te staren naar vrijende mensen. En wat is het punt daarvan? Porno is maar een muisklik verwijderd op het wereldwijde web, dus daarvoor hoeft hij ’t al niet meer te doen. We leven niet meer in de jaren 70, toen seks in een film gewaagd en opwindend was. Ik zou ook wel geloven dat Adèle en Emma een intense, fysieke relatie hebben als je ze maar een paar keer in het heetst van de strijd had laten zien, Abdellatif, daarom hoef je niet elke vijf minuten het (al even saaie) verhaal stil te leggen voor gerampetamp. Je had die tijd beter kunnen besteden aan wat karakteruitdieping. Want ondanks al het gerollebol krijg je nergens de indruk dat Adèle en Emma écht van elkaar houden. Het lijkt alsof ze alleen voor, ja, je-weet-wel-wat bij elkaar zijn. Adèle is dan ook een verschrikkelijk vlak personage, het cliché van de twijfelende adolescent zoals we die al in 26.441 andere films gezien hebben. Ze heeft geen eigenheid, geen karakter. Ze is een pizza margherita: die kunnen heel lekker zijn, maar soms verlang je toch naar iets dat meer gekruid is, meer afgewerkt, meer afsmakend. Nergens komt zij echt uit de verf, net als Emma overigens, waardoor het op den duur gaat aanvoelen alsof je zit te kijken hoe die verf aan het opdrogen is. En dan moet dit gemompel uiteraard nog even lang duren als een deel van The Lord of the Rings. Af en toe vraag ik me af of ik me eens geen nuttigere hobby zou moeten zoeken dan films kijken. Dit is zo’n moment.

J. Clouseau Speciaal voor jouw review heb ik een account aangemaakt zodat ik hem kon liken. Dankjewel, had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Groetjes!

Vandaag herzien, en de herziening viel me helaas behoorlijk tegen.

Eerst en vooral is de speelduur gewoon zeer erg lang, hoewel de scènes ook erg lang duren, en dat dat volgens mij de reden is waarom de film voor sommigen niet als lang aanvoelt. Het eerste uur is interessant. Het tweede en derde uur zijn gewoon vooral erg langdradig, en daar verloor ik zowel tijdens de eerste als de tweede kijkbeurt mijn aandacht. Ergens doen die delen me ook aan Call Me by Your Name (2017) denken, welke eigenlijk erg vergelijkbaar is met deze film. En net zoals bij die film, ontbreekt voor mij hier de magie. En dan is drie uur, plots wel heel erg lang. Een Respire (2014) vind ik zoveel beter. Maar misschien komt deze film iets te hoogdravend over. En het heel erg intense camerawerk helpt ook niet echt. Ik vind het allemaal iets te dicht op de huid zittend, hoewel sommige scènes erg mooi zijn. De seksscènes vond ik verder ook niet interessant, en ik blijf het nogal abrupt verder met de rest van de film, hoewel ik het beter een plaats kan geven dan ervoor. Wat me ook opvalt is dat de film tussen de scènes heen soms best erg grote tijdsprongen maakt. De vorige keer viel me dat niet erg op, maar was ik plots niet meer mee met het verhaal, en nu begrijp ik waarom. Het lijkt echt wel alsof we tien jaar uit het leven van Adèle te zien krijgen in de film, en ik denk dat ik zelf liever heb dat men zich concentreert op een bepaalde periode uit iemand zijn leven, hoewel zoiets in Boyhood erg goed lukte. Hier vind ik het iets minder interessant.

Het viel me uiteindelijk toch behoorlijk tegen. Daarom toch een 3.0* in plaats van 4.0* helaas. Het is niet echt een film die ik voor mijn plezier nog eens zou opleggen. Ik heb er nogal een wrange nasmaak aan overgehouden. Jammer want het eerste uur vind ik goed, maar de film duurt gewoon veel te laaaaaaang, en is niet echt interessant. En ik kan me erg vinden in de recensie van J. Clouseau