The Children's Hour (1961)

Nogal gedateerd, maar daarom juist erg interessant.

Een typische / vreemde film. Echt hoogte kreeg ik niet van de Hepburn en MacLaine personages. Weinig karakteruitdieping.

Wat een rotkind trouwens, die Mary.

Mooie indrukmakende film die zijn tijd al ver vooruit was en veel met belichtingen doet en zo een heel eigen sfeer weet te maken.

Maar natuurlijk werkt de uitstekende cast hier ook aan mee! met in het bijzonder het kleine meisje en de oma!

Einde vond ik niet voorspelbaar en past goed bij de rest van het verhaal.

Ook de emoties zijn erg goed uitgedrukt door vrijwel alle personages waardoor je makkelijk kan meeleven en je beter kan inleven in situaties.

Kortom zeer mooie klassieker die gewoon niks minder verdiend dan 4,5 sterren!

Different...

De plotomschrijving leek me op het eerste zicht niet veel soeps, ken het originele toneelstuk of de eerdere verfilming ook niet, maar omdat de film toch met Audrey Hepburn is en van de hand van Wyler die het knappe Desperate Hours maakte heb ik hem toch maar op tv opgezet. Ben ik blij dat ik dat heb gedaan.

Zoals hierboven gezegd zei het plot me niet veel. Twee vrouwen die een school openen en te maken krijgen met roddels. Het leek me niet genoeg om bijna 2 uur te laten boeien. Maar na een ietwat trage start krijg je te zien wat de roddel is en stond ik tegelijkertijd toch wel wat versteld. Voor die tijd moet het insinueren van een lesbische relatie tussen twee vrouwen toch wel vrij gedurfd zijn. Wat daarna volgt is een meeslepend stukje film waarin je bijzonder veel sympathie voor de twee dames in kwestie krijgt en tegelijkertijd ook evenveel antipathie voor Mary en haar grootmoeder en nog genoeg andere personages. Het wordt er dan tenslotte nog allemaal meeslepender op wanneer men stilletjesaan het vermoeden bevestigt dat Martha toch de gevoelens voor Karen heeft waarvan ze wordt beschuldigd. De triestige climax is dan uiteindelijk dat Martha zelfmoord pleegt door zichzelf op te hangen... Gaandeweg zijn er dan ook een aantal zeer sterke scènes in de film te vinden waaronder het einde en de ondervraging van Mary door Joe.

Audrey Hepburn, een naam die dankzij Breakfast At Tiffany's bij een beetje filmliefhebber wel een belletje doet rinkelen. Spijtig eigenlijk want ze is zoveel meer dan Holly Golightly alleen want ook hier zet ze weer een ijzersterke prestatie neer. In het begin afstandelijk maar naar het einde toe toch mentaal getroffen door de roddels maar vooral woedend en gebroken wanneer ze in een knappe scène wanhopig de kamer van een dode Martha probeert binnen te geraken. Ze ziet er trouwens, net zoals in bijna al haar films, werkelijk fantastisch uit. Maar de film draait niet om Hepburn alleen. Neen, iemand die zonder twijfel even sterk is is Shirley MacLaine. Ik kende ze van Hitchcocks Trouble With Harry en, weliswaar een pak ouder, in In Her Shoes maar in deze twee vorige films liet ze nooit zo'n indruk achter zoals ze hier deed. Ook met de rest van de cast zit het wel goed. Garner als Hepburns verloofde was dan ook gelijk de minste, kwam nooit echt goed op mij over maar Karen Balkin als Mary zet dan wel weer een uitstekend rotkind neer. Ik werd gewoon zelf kwaad van de manier hoe zij mensen manipuleerde/chanteerde.

Uitstekende film over een thema dat toch wel taboe moet zijn geweest in de jaren '60.

4* met kans op 4.5* als ik hem nog eens zie.

In 1961 vertoonde de Hays-code al wat barstjes. Steeds meer regisseurs probeerden de code te breken. Deze film is daar een voorbeeld van. Het opmerkelijke is misschien dat de regisseur een hele grote naam was en de twee hoofrolactrices ook zeer beroemd waren.

The Children's Hour is de tweede verfilming van een toneelstuk uit de jaren '30. De eerste was ook van Wyler zelf maar die kreeg een andere titel èn de essentie, de homoseksualiteit, werd vervangen door iets minder verbodens (geruchten over een driehoeksverhouding).

The Children's Hour was dus een gewaagde film. Inmiddels nogal gedateerd, maar mede daardoor een ontzettend interessant tijdsbeeld en een goed gemaakte en sfeervolle film, met twee mooie hoofdrollen. Met een ergerlijk einde waar Maclaine dramatisch in de slachtofferrol kruipt en lijkt te moeten sterven voor haar zonden, verre van gedurfd helaas nadat het wel van lef getuigde om Maclaine te laten toegeven dat ze daadwerkelijk gevoelens had. De film had vijf minuten eerder moeten eindigen. De wegen van Hepburn en Maclaine scheiden zich, niemand is gelukkig en het dorp blijft vol schaamte achter, maar het is de vraag of de film het had gered als Martha was blijven leven.

Moeilijk om hier een waardering aan te geven. Ik hou het op een 3.5*

“Alles van waarde is weerloos” is een bekende dichtregel van Lucebert. Film laat zien hoe weerloos mensen zijn tegen roddels, die op d’n duur hun levens verwoesten. Audrey Hepburn en vooral Shirley MacLaine zetten sterke vertolkingen neer, maar jammer genoeg is het acteren van de kinderen te dik aangezet en daardoor storend.

Met deze tragedie doorbrak Lillian Hellmann in 1934 een taboe. Ze baseerde zich losjes op een reëel incident in Schotland rond 1810. In de jaren zestig werd de Hayscode minder streng en durfde William Wyler zich eraan te wagen. Onschuldig ogende scènes krijgen tijdens het herbekijken een diepere betekenis: Martha's complimentjes voor Karens uiterlijk, haar vijandige houding tegenover Karens verloofde Joe (James Garner)... Het verboden boek waarin de meisjes lezen moet de fantasie van Mary in werking gesteld hebben.

De kindacteurs doen het uitstekend. Het is leuk om eens stoute kinderen te zien, in tegenstelling tot de gebruikelijke engelachtige wezentjes. Mary (Karen Balkin) liegt en manipuleert, ze ziet eruit als een echt pestkopje. Rosalie (Veronica Cartwright) is een sympathiek meisje met één zwakke eigenschap: kleptomanie. Als een ekster "leent" ze blinkende voorwerpen.

Er is een contrast tussen de twee hoofdpersonages. Martha (Shirley MacLaine) is introvert en onzeker; Karen (Audrey Hepburn) is extravert, zelfzeker en beter gekleed. Die les Frans geeft ze met een net accent en haar typische parmantigheid. Reactieshots tonen de gezichtsexpressie van de acteurs, die diep in zichzelf graven. Martha is opgegroeid in een omgeving die haar geaardheid als zondig veroordeelt. Ze schaamt zich voor zichzelf, worstelt met haar gevoelens, voelt zich smerig en overbodig. Mary's grootmoeder is een nevenpersonage dat een verandering ondergaat. Zij ondervindt dat ze haar schuld niet met geld af kan kopen - Lillian Hellmann was antikapitalistisch en stond op de zwarte lijst.

Er is op locatie geschoten in de natuurrijke Shadow Ranch in Los Angeles. In het begin is de kostschool een oase, ver weg van de wereldse drukte, maar na het vertrek van de kinderen voelt diezelfde plaats donker en geïsoleerd aan. Schaduwen worden aangewend om een zwaarmoedige sfeer te scheppen, met als hoogtepunt de schaduw van het touw waaraan Martha zich opgehangen heeft. Je kunt meer zeggen door dingen weg te laten. Het lijk, de rechtszaak en Mary's billenkoek worden niet getoond, zodat de focus komt te liggen op de gevoelens en de intense interactie tussen de personages.

Uitstekende film waarin twee vrouwen een kostschool voor meisjes runnen, totdat ze in opspraak komen. Een goed opgebouwd verhaal. Soms subtiel, soms wat dik er bovenop maar in die hoedanigheid wel een mooi tijdsdocument. Sterkste scene is zonder meer de lange confrontatie in het huis van de oma. Goed acteerwerk en in de herziening stem verhoogd naar een welverdiende 4.0 sterren.

Klassieker zondag bracht deze The Children's Hour en daarmee een film die ik vooral meenam vanwege de cast. Verder was het mij een onbekende film maar met een verhaal die een interessante basis heeft, dus slingerde ik de film gisteravond met veel interesse aan.

Het verhaal is duidelijk rond de twee jongedames Karen en Martha die zich behoorlijk wegcijferen voor hij school niet wetende de rampspoed die op de loer ligt na het kruisen van de degens met een loeder van een kind. Buiten dat stelt het verhaal weinig voor maar het is meer dan voldoende voor een interessante film en goede acteerprestaties. En dat is wat we krijgen met een altijd goede James Garner, twee verdomd mooie dames in de vorm van Hepburn en MacLaine, maar vooral Karen Balkin overtuigend als rebelerend kind die nergens voor terug deinst in haar leugens en zodoende grootmoeder om de vinger wind.

Sterk is de opbouw naar de roddels, de domme woorden van de tante en de gevolgen, en die liegen er niet om. En de film doet mij dan ook wel heel erg denken aan het Scandinavische Jagten en is ondanks zijn leeftijd en trage tempo best wel actueel vanwege de aanklaagt 'Me Too' beweging van de afgelopen jaren. De vraag zoals in zoveel gevallen is en blijft wat het midden is en wat de waarheid is. Over schade gesproken die niet meer terug te draaien is, vrijgepleit worden is één ding maar hoe zit het met imago en psychologische schade?

The Children's Hour is wat mij betreft dan ook een prima film die de aandacht vasthoudt en waarin goed geacteerd wordt, in fraai stemmig zwart wit wordt gebracht en voor mij ondanks zijn langzame tempo niet echt gedateerd aanvoelt. Daarom wat mij betreft vier sterren.

De laatste tijd ben ik redelijk wat films van William Wyler aan het bekijken en ook deze leek me erg interessant vanwege de aanwezigheid van de 2 klassedames Audrey Hepburn en Shirley MacLaine.

Het grote vuurwerk is misschien een beetje uitgebleven, maar het is nog steeds een goede film. Het deed me in grote lijnen aan Jagten denken waarbij een leugen van een kind verspreid wordt als waarheid en het leven van verschillende mensen tot een hel wordt gemaakt.

De film begint pas echt sterk te worden wanneer de roddel zijn werk heeft gedaan en alle kinderen vertrokken zijn. De ondervraging van Mary door Joe, de betekenis van Martha dat ze toch verliefd is op Karen, de uiteindelijke zelfmoord van Martha. Het zijn allemaal erg sterke scènes. De film mag dan best een beetje verouderd zijn, maar destijds was het natuurlijk taboe om een lesbische relatie te hebben. Wat dat betreft gaven de scènes waarin enkele mannen voorbij reden en even stopten en de man de boodschappen komt afleveren me toch een vies gevoel.

De reden om deze film te bekijken is natuurlijk voor de aanwezigheid van Hepburn en MacLaine. 2 geweldige actrices die ik altijd uiterst charmant vind overkomen en ook hier vind ik ze een sterke indruk achterlaten. Vooral vanaf het moment dat ze zich moeten verdedigen tegen de roddel en steun zoeken bij elkaar staan ze erg sterk te acteren. Ook het meisje dat Mary speelt, mag een pluim op haar hoed steken. Oké, ze komt best erg irritant over, maar daarmee heeft ze haar rol als pestkop dan ook goed neergezet.

Goede film zonder meer. Misschien een beetje verouderd in de huidige tijdsgeest, maar daar kan ik mij makkelijk inleven.

3.5*