Dabba (2013)

Tip: kijk deze film niet op een hongerige maag. Bij mij ging het nog net goed

In de tijd dat veel communicatie gaat tussen e-mails en sociaal media laat debutant regisseur Ritesh Batra mooi zien hoe communicatie kan verlopen met de ouderwetse briefjes verstopt in lunchboxjes. Mooi gefilmd en goede cinematografie. Ook de acteurs deden het goed. Ook interessant dat al de 3 personages een andere religie hebben.

Nooit gedacht dat Bollywood ook dit soort interessante films maakte.

Sometimes even the wrong train can take you to the right destination

Dikke 3.5*

Romantiek met de hoofdletter "R".
Met een verkeerde trein kom je toch op het goede treinstation. Prachtig hoe zo de eerste beelden van het treinstation in de loop van het verhaal worden toegelicht.
Dat het verhaal over een lunchbox gaat mag duidelijk zijn. Dat de Dabba een begrip is India heb ik nooit kunnen ontdekken: maar zie hier het geheim van de Dabba toegelicht.

Klein menselijk en goed neergezet drama tegen de achtergrond van de typisch krioelende Aziatische mensenmassa van Mumbai en met behulp van het dabbawallah (maaltijdbezorger)-systeem van dezelfde stad.
Met de halverwege de film gestelde vraag "waarom leven wij" en de enkele malen herhaalde opmerking "soms brengt de verkeerde trein je naar het goede station" zijn de motto's weergegeven. Die treinen komen vaker terug als reëel element.
De weduwnaar Fernandes werkt met een aantal anderen op de claimafdeling van een kantoor, dat opvalt door de berg losse dossiers die er rondzwerft. Hij staat op het punt met pensioen te gaan en moet zijn opvolger Shaikh inwerken. Die laatste zorgt eerst voor een komische noot door zijn enthousiasme het vak te willen leren, terwijl Fernandes van zijn kant toenaderingspogingen van Shaikh steeds stoïcijns weet te frustreren. Naderhand leren ze elkaar meer waarderen.
Rajeev is getrouwd, maar haar man toont maar weinig aandacht meer voor haar. Haar lunchpakketten voor haar man komen abusievelijk bij Fernandes terecht, wat een correspondentie met briefjes in de pakketten tussen Rajeev en Fernandes veroorzaakt.
Haar manier van communiceren met haar tante is een ander grappig element.
Met name Fernandes blijft vastgeroest zitten in bepaalde patronen, waardoor er uiteindelijk geen persoonlijk contact tussen hemzelf en Rajeev plaatsvindt en hun wegen scheiden. Het bekende gegeven van net niet helemaal de laatste, definitieve beslissing durven nemen in zulke situaties is menselijk. Het einde van de relatie komt daardoor niet echt als een verrassing en past wel bij het voorafgaande deel.

En opvallend genoeg veroorzaakt dit verhaal inderdaad een hongerig gevoel, een ander compliment.

Een erg prettige film. Goed acteerwerk, aardig verhaal (niet bijster origineel misschien), goed uitgewerkt...

Zeker leuk om een keer te zien.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. 'k vond het wel een goeie film. Er werd goed in geacteerd, hij zag er prima uit en het verhaal wist me wel te boeien.

Verder verveelde de film niet, hij was niet te lang en niet te kort. 'k vond hem wel het bekijken waard.

Bij herziening toch maar een halfje omhoog. De film kleurt niet buiten de lijntjes, maar is opvallend oprecht doordat er nooit een sentimentele grens wordt overschreden. Bovendien erg mooi gefilmd.

Is dat zo? Dat heb ik even gemist volgens mij.

Nou film gezien.

Waarschijnlijk ligt het aan mij hoor,

maarre tja ik vond het echt saai.

Het eten wordt verkeerd geleverd.

Briefjes heen en weer.

Net niet net wel niet zien wel zien.

Kan er niks mee.

Vond ook niet dat het eten echt goed in beeld werd gebracht.

Sorry maar voor mij 1.0

Een prachtige, menselijke film, waarin over-the-top Amerikaanse idioterie god zij dank eens ontbreekt.

Fantastische en echt menselijke film om naar te kijken.

Een atoombom op Hollywood en omstreken en je houdt alleen nog maar echte en goede films over.

Jammer dat ik geen TIEN sterren kan geven.

Prachtige kleine, warme film waar ik heel blij van werd. Humor die zit in de kleine gebaren, de blikken, soms een nét wat afwijkend camerastandpunt. Drama is er wel, maar neemt nooit de overhand: de boodschap komt toch wel aan ook zonder de grote gebaren. Paar keer hardop moeten lachen. Universele thema als eenzaamheid waar iedereen in welk land dan ook zich zal kunnen herkennen. Prachtig prachtig prachtig.

4,5*

En oh wauw dat eten!

Mooie ingetogen film.

Sublieme film waar het zo makkelijk is de bal mis te slaan, maar waar - zoals in een perfect gerecht - de juiste dosering alles perfect in balans houdt. Niet te zoet, niet te bitter, best scherp, niet melig.
Soms grappig, soms ontroerend en ontzettend onderkoeld ingetogen gespeeld. Irfan Khan is nu niet meteen de acteur 'die van het scherm spat' maar die je gaandeweg wel helemaal in zijn ban krijgt.
Triest en ontroerend, zonder ook maar ergens melig te worden en af en toe opgeleukt door die Indiase Tony Curtis. Wanneer die initieel irritante stalker plots tussen de archieven opdook ging ik er bijna aan. Hilarisch.
Ook de 'auntie' die nooit in beeld komt, was bepaald subliem. Sterke regie.
Eenzaamheid en verlangen middenin de mierenhoop. Pareltje.

Dabba is een ingetogen film over verkeerd geleverde lunchboxen. Een vrouw die met liefde dagelijks lunchboxen klaarmaakt voor haar echtgenoot stelt vast dat een andere snoodaard aan de haal gaat maar haar voorbereidingen. De liefde van de man gaat door de maag: het geldt voor haar echtgenoot die nauwelijks aandacht voor haar heeft, niet voor haar keuken en ook al niet om nog wat nakomelingen te verwekken. Het maken van lunchboxen krikt echter haar eigenwaarde naar omhoog doordat door middel van geheime briefjes aandacht en erkenning wordt gegeven. De boodschappen op de briefjes deden me denken aan mijn jeugd: heimelijke briefjes van een meisje die je wel zag zitten. En ook de man geniet er wel van: op zijn hoede voor iedereen die zou kunnen meelezen, geniet hij van deze vorm van communicatie.

Vrij repititief verloop van het verhaal uiteindelijk, maar Dabba komt er wel mee weg. Mede door de mooie boodschap van genegenheid in een wereld van eenzaamheid. Fijne regie met de 'afwezige' tante, de opdringerige collega en het lekkere eten dat me het water in de mond deed krijgen. Ik zou het eten echter nog prominenter in beeld gebracht hebben met close-ups en hip hop montage.

De trein dendert mede als rode draad door de film, letterlijk en metaforisch. Dankuwel Canvas om me kennis te laten maken met dit aandoenlijk charmant filmpje!

Ik ben er minder lovend over. Het is allemaal wat aan de lange kant, met die briefjes die heen en weer gestuurd worden zonder dat er daadwerkelijk ontwikkelingen inzitten tussen boekhouder Saajan, die sociaal afstandelijk is geworden na de dood van zijn vrouw, en Ila, die een ongelukkig en liefdeloos bestaan leidt met haar ontrouwe echtgenoot.

De keuze om geen ontmoeting te bewerkstelligen tussen de twee correspondenten vind ik een misser die het romantische karakter van de film kraakt (het einde is zelfs een afknapper). Meer dan momenten uit elkaars leven vertellen waardoor ze wat beginnen te dromen, doen ze niet. Dat gastronomie mensen met elkaar kan verbinden is een mooie en ware gedachte; ook tussen Saajan en zijn nieuwe jonge collega speelt dit een rol... maar desondanks had ik toch een betere film verwacht. Nu zijn de personages allemaal wat zielig.

Ik ben minder enthousiast hierover, veel briefjes met wat inhoud maar niet bijzonder en dan speelt het wel/niet verhaal. Wat saai.

Aandoenlijk, origineel en uitgebalanceerd filmpje. De verhaallijnen zijn allemaal boeiend en het einde bevredigend. En de karakters zijn stuk voor stuk een toevoeging. Sfeervol geschoten, het drukke Mumbai wordt rustig maar levendig in beeld gebracht. Fijn kleurgebruik ook. Het eten zag eruit om van te watertanden. Net als Ila.

Clichématige (nare man verandert langzaam in een lieve man doordat hij toevallig de goede mensen tegen komt) maar evengoed charmante film. Hij is origineel doordat er geen climax komt – eerder een anticlimax – maar dat er ondertussen wel twee levens zijn gered.

Prachtige Indiase film. Sterk acteerwerk en met mooie boodschappen. Ook prima te genieten als je geen voorliefde hebt voor Indiase films. Een film waar je van gaat nadenken over thema's zoals toeval, lot, belangrijke keuzes in het leven, je eigen invloed op de reis die je maakt etc. Mooiste quote uit de film: sometimes even the wrong train can take you to the right destination. Een klein verhaal met een grootste boodschap. De transformatie van de personen gebeurt vloeiend en natuurlijk. Een pareltje dat je niet snel vergeet! 4 sterren.

In India maakt de vrouw de middagmaaltijd die vervolgens via een bezorger bezorgd wordt bij haar man op het werk. Alleen in deze film wordt de lunchbox bij de verkeerde man bezorgd. Via briefjes in de lunchbox leren de man en de vrouw elkaar steeds beter kennen. De film bouwt heel mooi op en ondanks dat er maar weinig gebeurt is hij toch boeiend. Ook de relatie tussen de man en zijn nieuwe collega bouwt heel langzaam en subtiel op. Terwijl de film op zich heel makkelijk en logisch te volgen is, is het einde desondanks toch een stuk vager. Maar het heeft ook een filosofische kant, die behoorlijk compenseert. En dat heeft ook wel wat. Al met al een mooie "kleine" film.

Een kijkervaring die ik niet had willen missen. Rommelige straattaferelen uit India, propvolle en vieze treincoupés waar het Covid-virus zich ongetwijfeld in alle hevig kan uitleven. Anderzijds deden alle lekkere lunchbox-gerechten die in sappige kleuren op het scherm kwamen, me het water in de mond lopen. In de Duitse blu-ray-versie van Eurovideo zat een boekje met gerechten die in de film voorkwamen. Dahi-Bhalle gemaakt en dat was smullen!