September (1987)

Eerste slechte Woody Allen die ik gezien heb.

Heeft nog geen greintje van wat een film als "Interiors" had.

In deze film zaten mij iets te veel softies, die ook op hun minst mooi voor de dag kwamen.

Slechts twee sterren en gauw vergeten deze film!

Ik ben er inmiddels achter dat zowel hier als op imdb Woody Allen films (de overgrote meerderheid althans) naar mijn mening consequent worden ondergewaardeerd. Ook bij September is dat weer het geval. Okee, van Allen's Bergman-esque drama 'drieluik' (Interiors/Another Woman/September) is het zeker de minste. Maar ik vind het toch absoluut een goede en pakkende film. 3,5*

Goede film, niets meer en niets minder. Goed acteerwerk, mooi opgenomen op één set. Keurig. 3*

Erg sterke Allen film. Boven verwachting goed.

Erg goed geacteerd, knappe dialogen en boeiende ontwikkelingen. Het verhaal kent een goede opbouw.

Mooie locatie en stemmige muziek (Art Tatum), erg goed passend bij dit 'ensemble' drama.

Ik heb m inmiddels ook tot 4* verhoogd

Mooi!

Met dank aan Dustyfan nu een kloppende synopsis, afkomstig uit de speelfilmencyclopedie. Ik heb er 1 regel aan toegevoegd.

Een prachtige film vol met emoties en dramatische wendingen. Van de drieluik Interiors, Another woman en September vond ik deze film September beslist niet de minste. Er werd zo knap in geacteerd met Dianne Wiest in een zeer goede rol. Maar wat te denken van de moeder Diane. Ze acteerde zo goed dat je wel een hekel aan haar moest krijgen, zo irritant en dominant.

Ook Mia Farrow speelt dit soort rollen indrukwekkend, een prima actrice, maar dat was al bekend.

Dat de film op één locatie was gefilmd vond ik geen bezwaar. Maar dit drama kan ook in de vorm van een toneelstuk opgevoerd worden. Misschien was dat wel eerst de bedoeling van Woody Allen.

Beoordeling: 4.0*

Erg onderschatte film van Woody Allen. Van zijn komedies wordt gezegd dat hij zichzelf steeds herhaalt, maar als hij een keer een drama maakt dan is het ook weer niet goed (behalve het geprezen "Match Point" dan).

Niet mijn eerste Woody film. Om precies te zijn: Achtendertig

Woody´s - dat zijn ze bijna allemaal heb ik bekeken én er

mijn mening over geschreven (heb ze ook alle achtendertig

op dvd natuurlijk). In alfabetische volgorde ga ik ze op MM

zetten, zo objectief als maar mogelijk is, dit voor de Woody

Allen fanaten, maar ook voor hen die Woody nog niet kennen.

Hier gaan we:

Spreken wij hier over een "vierhoeksgeval?" Er kan er altijd nog wel eentje bij hoor Woody.

Meeslepend drama, gepaard gaande met de nodige depressies, onmogelijke liefdes en tragedies. Niet geschikt voor pessimisten en acute negativisten. Zonder Woody in de film is voor mij de film maar half en dus blijf ik steeds met een leeg gevoel achter. Woody IS film.

Van een minder goede film is geen sprake, deze is, achteraf bekeken een welkome afwisseling in Woody´s oeuvre ook al is die reeds 21 jaar oud (de film hé). Latere jaren waagde hij zich nog een keer aan 'iets dramatisch' en met succes zoals bleek. Een dikke twee. Een vier (Poisonthewell) leek me wat hoog gegrepen.

Confucius junior kan het niet laten zijn zeg te zeggen:

"Er zijn ergere dingen dan dit drama. Heeft u ooit een avond met Woody doorgebracht?" (Grapje).

Als echte Woody Allen fan ben ik weer een aantal films van hem aan het herzien, zo ook deze. Net als Confucius heb ik alle films gezien en ook all in mijn bezit. En dat is een rijk (geestelijk bedoel ik ) bezit.

September is dramatisch en ook depressief, en dat moet ook in deze film. Het contrast tussen intelligente mensen met gevoel en bepaalde diepliggende waardes (Lane en Stephanie) en oppervlakkige materialistische mensen ( haar moeder en partner) is sterk uitgebeeld. Zeer goed geacteerd met een prachtige verhaalsstructuur. Ook de buurman, die wanhopig op zoek is naar liefde, is zo herkenbaar en prachtig gefilmd.

29 stemmen is uitgebracht op deze film, hetgeen enigszins laat zien dat deze film niet door het grote publiek is gezien. Dat is jammer, want deze film verdient meer aandacht.

ik blijf bij mijn 4.0*

Voordat Mia Farrow's emotie-rollercoaster van start gaat, is dit een tamelijk tam drama. De karakters vond ik maar weinig spraakmakend op een brullende oma (met rokersstem) na dan. De deprimerende sfeer kwam goed over, maar het zorgt niet voor de impact die een Interiors wel heeft.

Geen idee waarom deze film zo wisselvallig ontvangen wordt maar ik vind dit toch zeker weer een erg sterke allen film.

Het verhaal wordt rustig verteld, en vooral gefocust op emotie en sfeer, door de korte speelduur kent deze film ook nergens zwakke scènes

Je moet er van houden, het is natuurlijk een echte praat film, maar als je geboeid bent bij menselijke emotie en een sterke sfeer moet je deze film zeker niet laten liggen. Vond de film en ook het einde heel erg realistisch weer gegeven, allen is erg goed op het drama gedeelte!

4,5 sterren voor nu, erg van genoten!

Enorm deprimerende film. Vind Mia farrow een prima actrice maar ook bijna altijd vervelend in de zin dat ze zo soft is. Geen beweging in te krijgen....... Maar: los daarvan vind ik September een mooie weergave van gevoelens van personen in gecompliceerde liefdes-relaties. Dat komt door de fraaie sfeer, de goede beelden (met fraaie doorkijkjes-prima camerawerk) en prima acteerwerk. Dan nog iets: De laatste zin in de inleiding hierboven is toch niet correct? Volgens mij wordt juist Lane door de buurman begeerd......

De samenstelling van personages voelt hier wat inwisselbaar (alweer een getormenteerde schrijver, een onzekere dochter, een wegvluchtende vriendin), waardoor dit net niet tot Allen's beste behoort. Maar toch is September zo typisch Allen, en sluit hij perfect aan bij films als Husbands and Wives en Interiors. De urgentie lijkt hier wat zoek, zo ook de nonchelante humor, maar zo'n locatie en sfeer maken er sowieso weer een fijne film van.

September een 2de kijk beurt gegeven en ik blijf van mening dat het echt wel toebehoord tot Woody Allens betere werkjes!

Mia Farrow vond ik perfect gecast als de wat onzekere vrouw met een groot verleden, het is eigenlijk precies Woody Allens style maar dan een stuk serieuzer en zwaarder.

Woody Allen is meester in comedy en in drama, blijf erg te spreken over September

Niet al te zwaar, sfeervol drama met diverse sterke momenten, dat zo nu en dan de neiging heeft een beetje te veel richting soap te gaan.

De dames Farrow en Wiest zetten overtuigend twee passieve en tamelijk neerslachtige vrouwen neer; ik kreeg zin om ze door elkaar te rammelen om er weer wat leven in te brengen. Dat had het personage van de moeder daarentegen bepaald niet nodig: kleurrijk type, irritant en nadrukkelijk aanwezig maar zo nu en dan ook zeer vermakelijk.

“God is testing us and I for one am gonna be prepared. Where's the vodka?”

Haar aanwezigheid zorgde voor wat luchtigheid, al vond ik haar personage op en bepaalde manier ook de meeste diepgang hebben. Dat komt goed tot uiting in een scène waarin ze zichzelf met een hoop dramatiek en zelfspot bekritiseert in de spiegel en vervolgens haar dochter vermanend maar wel serieus en met liefde aanspreekt op het feit dat deze weinig initiatief toont om iets van haar leven te maken nu ze nog jong is.

Ik had nog wel wat meer aanvaringen tussen die twee willen zien, want dat vond ik eigenlijk boeiender dan de romantische gesprekken met die dweil ven een Peter. (Wat de dames in hem zagen was me een raadsel. Wat hij in de desbetreffende dames zag overigens ook, maar dat terzijde)

Prima setting, zo’n huis waarin de stroom door storm is uitgevallen waardoor de personages geen kant uitkunnen en confrontaties niet uit kunnen blijven, alleen er had wat mij betreft nog iets meer aandacht uit mogen gaan naar de spanningen tussen moeder en dochter en wat minder naar de liefdesperikelen.

hij is minder zwaar dan interiors, maar vind hem toch beter en realistischer.

Allen laat na Interiors en Hannah and Her Sisters wederom zien dat hij 'mensen-drama's' prima kan neerzetten. ik had al eerder gezegd dat Woody enorm goed acteurs kan regisseren. Fijne mensen, fijne dialogen, fijne problemen. Jammer dat Farrow een beetje de film overschaduwt richting het einde toe, misschien daardoor halfje minder. Leukste rol vond ik die van Warden.

stomste bericht ooit ofzo, waarom heb ik dat toch ooit gezegd. September en Interiors zijn even realistisch en om het realisme als argument te nemen om te besluiten dat september beter zou moeten zijn dan interiors is echt gewoon belachelijk. Bekijk het bericht dat geen waarde aan dit forum toevoegt dus aub niet!

(trouwens na herziening van Interiors moet ik toch zeggen dat Interiors de betere is.)

September blijft ook voor mij bij een derde kijkbeurt de beste drama film van Allens 3luik. Interiors heeft een 2de plaats en Another Woman de derde plaats, al ben ik van mening dat het echt maar weinig scheelt.

Als ik wat recensies doorlees komt er eigenlijk vooral naar voren dat de meeste toch wel Interiors als Woody´s beste drama film beschouwen. Misschien omdat Interiors zijn eerste echte drama film was en het meeste over de dood gaat? ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee maar vind September zo duidelijke sfeer hebben dat er voor mij geen twijfel is dat ik dit de beste drama film vind.

Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen smaak maar ik vind het toch erg jammer dat September voor aardig wat mensen lijkt onder te doen aan Interiors. Vergelijk ze eens echt op een eerlijke manier en kijk ze alle 2 binnen een week eens terug Ben benieuwd of meer mensen mijn mening dan kunnen delen.

September blijft zonder twijfel op een 4,5 staan en ik beschouw het nogmaals als de beste van de 3.

Dit is verreweg de minst interessante film van Woody Allen die ik tot nu toe heb gezien. Het is alsof ik naar een saai toneelstuk over familieperikelen heb zitten kijken. Ik herken er ook helemaal geen Woody Allen film in. Afgezien van het relatie geouwehoer, waar Woody Allen patent op lijkt te hebben. Maar deze film had eigenlijk door iedereen gemaakt kunnen zijn. Daarnaast is het ook nog eens een heel erg oppervlakkige film die me nergens wist te raken. Gelukkig heb ik al heel veel films van Woody Allen gezien. Nog zo'n film als deze, en ik had geen andere films meer hoeven zien van Woody Allen. Dan was hij gelijk uit mijn lijstje van interessante regisseurs geschrapt.

Ik lees hieronder dat deze film met Interiors vergeleken wordt. Interiors heb ik een half jaar geleden ook gezien, maar ik herinnerde me hem niet meer. Blijkt dat ik die film ook 1.5 ster gegeven heb om vergelijkbare redenen als deze film. Ik ga dus kennelijk meer voor de humor in Woody Allen films.

Woody Allen mengt enkele "one-way-love-affairs" met een bijzondere moeder-dochter-relatie in een soort huis clos en maakt er een boeiend kijkstuk van, met een, naar mijn gevoelen, typische Allen-sfeertje (wat zijn die mooie evergreens weer passend ingelast) met eevoudige, maar keurige, soms pittige dialogen en uitstekend acteerwerk van het ganse stel.

Redelijk relatiedrama waarin het conflict moeder-dochter niet helemaal lekker is uitgewerkt, en de film zich verder vooral focust op de wat kansloze pogingen van de gescheiden Sam Waterston om de getrouwde Dianne Wiest te versieren. Denholm Elliott heeft een overbodige rol als steun en toeverlaat voor de als altijd licht neurotische Mia Farrow.

Verder typisch Allen, met lekkere jazzy soundtrack, scherpe dialogen en ook een prettig korte speelduur, maar kan zich niet meten met Interiors wat mij betreft.

I think I just put my hand in guacamole

Het gebeurt niet zo vaak dat Woody Allen besluit om een ensemblefilm te maken die zich nagenoeg op dezelfde locatie afspeelt, maar ik vind het altijd wel leuk als hij het doet. A Midsummer Night's Sex Comedy is één mijn favoriete films van de regisseurs en ik was dan eigenlijk ook wel benieuwd wat hij met deze September ging doen. Een ietwat soortgelijk plot op het eerste zicht met een aantal mensen die samenkomen in een huis en het leek erop alsof de relaties onderling weer serieus gingen fluctueren.

En dat blijkt uiteindelijk wel te kloppen. Altijd fijn als Allen de drama-kant opgaat en de regisseur is op zijn best wanneer hij zich kan laten gaan in verhalen als persoon A is verliefd op persoon B die dan weer verliefd is op persoon C terwijl die verliefd is op persoon B. Allen beseft dat hij dit soort spielereien niet te lang moet laten doorgaan en klokt dan ook af op een speelduur van ongeveer een 80 minuten. Lang genoeg om je toch tot het gevoel te geven dat je effectief naar een film bent aan het kijken in plaats van een uitgerekte aflevering van een soap en toch kort genoeg dat het allemaal niet begint te slepen. Beetje vreemd wel dat hij besluit om een er nog een manke moeder-dochter relatie tussen te gooien, maar juist dat moment blijkt het interessantste moment voor Lane te zijn. Voorheen kreeg ik het gevoel dat zij wat uit de boot viel in het verhaal.

Al blijft Farrow toch wel een uitstekende actrice. Een actrice die ik pas echt heb leren kennen via haar rollen in Woody Allen films en hoewel ze daar niet altijd even goed op haar plaats zit, is dit toch één van haar meer doorleefde performances. Fijn ook om Dianne Wiest nog eens even terug te zien, dat is ook nog zo'n degelijke Woody Allen regular, en sowieso is er qua cast weinig op te merken aan deze kleine Allen film. Lang geleden dat ik alweer een film heb gezien waar de regisseur zelf geen rolletje in heeft en September is een schoolvoorbeeld dat dat niet nodig is om een vermakelijke film te maken. Had hem hier trouwens ook niet in willen zien, dat zou volgens mij echt niet passen in de film.

Kleinschalige film die over de gehele lijn blijft boeien. Het is altijd knap wanneer een regisseur er in slaagt om je voor anderhalf uur compleet mee te nemen in iets wat zich uiteindelijk afspeelt in een momentopname van een handvol personages.

4*

Ik kan een Allen film niet aan, in iedere zin die in deze film uitgesproken word hoor ik de stem van Allen. En het is altijd geneuzel van de net te rijke en verveelde mensen.

Ik geef het op.