White Epilepsy (2012)

Huh? Waarom niet? Waarom maakt Grandrieux wel een ode aan Brakhage in zijn debuut Sombre maar wil die er vervolgens niet meer geassocieerd worden? Vind dit heel vreemd en niet aannemelijk.

Grandrieux suggereert nu dat er 'niets' gebeurt in het werk van Brakhage. Heb je deze beruchte film van 9 seconden wel eens gezien van Brakhage? Wat gebeurt hier narratief gezien? Volgens mij net zoveel als in White Epilepsy.

Van Mekas (nog) niets gezien maar Brakhage staat net zo ver van Grandrieux als een Tarkovsky of een Fassbinder. Een volgende keer voel ik hem eens aan de tand daarover.

Goed dat je empire opbrengt, in mijn ogen is het als kunst geweldig maar als film moeilijk een mening over te krijgen. Het is ook heel makkelijk om het dan met een 0.5 af te doen(en een hoop eeuwe oude grappen als ik de pagina zo bekijk ) omdat het zonder context gewoon 7 uur staren naar een gebouw is. Warhol heeft ook 'gewoon' speelfilms(my hustler) gemaakt en geproduceerd net als Grandrieux maar als iets als kunst/installatie wordt gezien en beoordeeld wordt als een speelfilm krijgt het natuurlijk een laag cijfer. Het is verhaal loos, er is geen dialoog in beide gevallen en als 'speelfilm' is het eigenlijk gewoon niks. Maar het is ook geen speelfilm en dat wordt ook duidelijk vermeld(IFFR deed dat dus niet bij White Epilespy wat ik nogal zwak vondt van de organisatie) in beide gevallen dus je je moet het in mijn mening ook niet beoordelen als een speelfilm. Dat is mijn mening wat andere meedoen mogen ze zelf weten.

Maar in de context van Warhol's/ Grandrieux's gedachte en werk wijze levert het interessante kunst op. Het probleem met installaties merkte ik nog bij de geweldige Mike Kelley tentoonstelling die nu in het stedelijk staat, ze nemen vaak veel ruimte in waardoor ze in dit geval met 5 video's(die wel een serie vormen) in een ruimte staan die elkaar overstemmen in sommige gevallen.

Dit soort dingen zijn gewoon moeilijk te plaatsen in Kelley's geval is bereiken ze zelfs door deze omstandigheden hun doel omdat de installaties kort en vaak verhalend zijn maar bij Warhol en andere zijn het vaak focus of meditaties op een onderwerp(o.a sleep en empire) die het best in ruimte kunnen worden gezien waar geen 'buiteneffecten' komen zoals licht en mensen voor het beeld. Dit probleem had ik ook toen ik Trash Humpers in de bioscoop zag, dat is ook op de grens van kunst en film in mijn mening maar door dezelfde lichtbordjes en weglopende mensen werd mijn concentratie voor de film de hele tijd onderbroken. Trash humpers heeft nog dialoog en bewegende 'actie' maar valt voor mij ook onder kunst.

De projectiemethode die de IFFR gebruikte was ook niet perfect, ik ben ook van mening dat een horizontaal scherm veel beter zou werken bij de beleving. Wijze les voor de volgende keer zeggen we dan.

Bij Kelley heb ik bijvoorbeeld niet de moeite genomen de films te kijken, maar daar was genoeg (te veel?) anders te zien (en ook genoeg om je over te verbazen) , maar dat is verder off-topic.

Een homoseksueel zou deze film zeker wel waarderen.

Waarom?

. Genoeg vrouwelijk naakt zit er ook in sinterklaas. Dat je aangesproken voelt door mannelijke naakt zegt ook al veel...

D-ark ik ben niet zo blij met je dichotomie film versus kunst. Ik denk dat ik wel weet wat je probeert te zeggen, maar nu lijkt het alsof film geen kunst kan zijn.

Ik zeg nergens dat film geen kunst kan zijn daarom gebruik ik ook het woord speelfilm. Het gaat me meer over de plaatsing van de film in de toepasselijke locatie en context waar het in geplaatst is wat ik ook duidelijk maakt hoop ik.

Het was slechts een grapje hoor, daar hoef je je niet door aangesproken te voelen.

Nogmaals: ik vind het slecht gekozen terminologie, maar ik snap dat je duidt op het verschil in vertoningscontext etc. Ook speelfilm is (of: kan zijn) voor mij een deel van het geheel aan kunst. Jij doelt denk ik meer op de beeldende kunst als institutie, oftewel de museale kunstcontext. Ik bedoel maar: als we nou zo precies mogelijk aanduiden wat we bedoelen, wat lastig is als je vanuit verschillende discoursen discussieert, dan wordt het debatteren er een stuk makkelijker op.

Ik doel inderdaad op de museale context en beter verantwoorden zonder er twee uur in te steken en in woorden maakt mij terminologie misschien slecht maar mijn mening is toch duidelijk bij je over gekomen. Er zijn natuurlijk verschillende aspecten waar ik hieruit discuteert zoals ik al eerder zei ik heb geen zin om twee uur te steken in een bericht, op het internet discussiëren vraagt ook bijna om misverstanden en onduidelijke redenen/argumenten Er lopen nu gewoon meerdere discussies over o.a de aard van de film en het formaat waar ik toch graag mijn mening over kwijt wil maar we dwalen ook af.

Omdat we zo lekker gaan, deel twee van de bespreking: transgressie en het groteske.

Filmfilosoof Noel Carroll heeft een structurele definitie van het groteske in de film gegeven. Kort door de bocht komt het erop neer dat het groteske de overschrijding(transgressie) van ontologische categorisering is. In het Nederlands: de grenzen tussen categorieën als man-vrouw, mens-dier etc. worden vermengd, raken vervaagd. Dit brengt bij uitstek gevoelens van angst, gruwel, bewondering of juist humor teweeg, afhankelijk van of het in een bedreigende(horror), neutrale(avonturenfilm) of komische(komedie) context vertoond wordt. Groteske vormen zijn hybride, samengestelde entiteiten: disproportionele, misvormde, uitvergrote vormen. We weten ons even geen raad met het getoonde, moeten de categorieën misschien gaan herzien, in ieder geval worden we ons er bewust van als kijker. De camera, montage, soundtrack, make-up enzovoorts, zijn allemaal potentieel krachtige middelen om dit te bewerkstelligen. [/lecturemode]

Welnu, dat is precies wat er gebeurt in White Epilepsy. We zien misogyne, enigszins antropomorfe creaturen over het scherm dansen, of rituelen uitvoeren. Doordat de camera veelal zo is opgesteld, in het begin dan toch, dat we geen gezichten zien, is het niet duidelijk wat we zien. Man, vrouw, dier, overig? Verder zitten er ook expliciete omkeringen van gender patronen in de film: het is een vrouw die een man lijkt te penetreren. Allerlei categorieën lijken ineens toch niet zo vanzelfsprekend meer. Ook de soundtrack draagt hieraan bij: de vertraagde tonen lijken meer op dierlijk gegrom dan op menselijke ademhaling. De film toont een Baconiaanse universum van tormentatie, dierlijke energie, alles ver weg van de alledaagse cultuur.

Echter dat fragment in Sombre is maar een korte 'verwijzing', als je het zo wilt noemen. Het is wel degelijk ingebed in de narratieve structuur van de gehele film. Ik denk dat Grandrieux daarin verschilt van het pure abstracte(als in: non-figuratieve) werk van bijvoorbeeld Brakhage.

Dat moet ik je helaas teleurstellen.

Mooi artikeltje over Grandrieux en zijn films in de gonzo magazine van deze maand

Heeft er iemand al weet over een dvd release van deze film. Ik heb zelf al sombre en un lac liggen en al benieuwd naar Malgré la nuit.

Is deze überhaupt nog op de één of andere manier te zien?

Ik heb vannacht gedroomd van tijgers en wilde schimmen in het bos.

Die letters bovenin beeld (Epileptic, wat je ook linksonder op de filmposter ziet), zaten die er in de op het grote doek vertoonde versie ook in? leidde me toch regelmatig af. Wat de film zelf betreft, het is niet helemaal mijn ding. Leuk om te analyseren en over te discussiëren, maar als onderdeel van de narratieve cinema waarmee Grandrieux zichzelf toch associeert, schiet het voor mij tekort in de zin dat ik persoonlijk de aandacht er moeilijk bij kan houden. Dan beviel Malgré la Nuit beduidend beter. Ik vrees ook een beetje voor Meurtrière (2015) nu

Laat dit een duidelijke boodschap zijn aan alle toekomstige ondeugende piraten.

Het watermerk "Epileptic" is een doelbewuste belemmering voor de kijker, u kunt door dit

artefact deze experimentele film onmogelijk adequaat beoordelen.

✌