White Epilepsy (2012)

Weet nou niet echt wat ik hier mee moet.

De opzet is nog wel kunstachtig, duister en umheimlich maar na drie kwartier naar blote reten aan te kijken weet je het wel weer. Die plot komt dan nog wel goed uit de verf maar werk het dan ook een beetje uit op een manier waar we wat mee kunnen en niet door allerlei onduidelijk gerommel en gekloot tussen een man en een vrouw die een beetje tegenmekaar lopen schuren. Nee, dit was het hem nou net niet.

Enne... ook ik mocht meemaken hoe de regisseur een verzoek deed om de "nooduitganglichten uit te zetten"

2,0*

Ik werd al door menigeen verketterd op het IFFR omdat ik White Epilepsy in mijn programma had gepropt (ik moest wat wisselen door een programmawisseling, en dit was de enige optie), met natuurlijk de bijpassende voetnoet "nou, dat wordt een 0,5* uitdelen!". Niet iedereen vond het grappig dacht ik.

Maar helaas, de queeste naar de allerslechtste film allertijden heeft weer een parel van jewelste opgeleverd. Grandrieux presenteert op het witte scherm dit misbaksel. Een slechte paringsdans, een onwelkome overbelichte scene die veel te lang duurt waardoor het effect ook compleet verloren gaat en een laatste shot waar ik echt helemaal niks mee kon. Veel gebruikers alhier zien er 'kunst' in. Het zal wel aan mijn reet roesten.

Grandrieux wordt ook door jan en alleman 'geroemd' om het oh zo fantastische sound design. Geef mij maar kakofonie, dat werkt wel met dit soort experimentele nonsens. Nu sijpelt door de boxen een rustig beekje, wat bosgeluiden en wat gegrunt, gegrom en geadem. Als ik mijn ogen dicht zou doen zou ik denken dat Darth Vader en de Draak uit de Efteling aan het worstelen waren in het bos. Eerste impressies en geluiden kunnen bij mij de film maken of afbreken. Ik ben een te associatieve kijker. En dan moet ik toegeven dat na 5 minuten al de gedachte bij me opkwam of Grandrieux ook geen geld had voor laxeermiddel....

Excuses voor mijn onkunde om sommige moderne kunst mooi te vinden. Maar wellicht is het wel kunde.

Heerlijk vond ik dit. Ik zat zo in de beelden dat ik schrok toen de film ineens was afgelopen (al was het achteraf op een logisch moment. Had nog helemaal niet door dat de 68 minuten omwaren.

Ik ben het met Ik Doe Moeilijk eens dat dit wel degelijk veel meer in cinema thuishoort dan in een installatie. Voor mij dan toch. Precies om de reden die hij noemde. Ik kan me voor het publiek redelijk afsluiten en heb tijd nodig om in een film als deze te kruipen. Die tijd neem ik vooral als ik mezelf een drempel opleg door een filmzaal te gaan zitten.

Het is een fascinerend vormenspel. Waarbij ik af en toe het besef verloor dat het lichamen waren waar ik naar zat te kijken. En waar Mug allerlei associaties had met de geluiden hoorde ik gewoon achtergrondgeluiden uit het bos en lichaamsgeluiden zoals zwaar ademen en hartslag.

Jammer dat Grandieux al naar huis was bij mijn voorstelling. Had 'm er nog wel even over willen horen.

4.0*