Snowpiercer (2013)

Op een luie dag tijdens mijn rondreis door Zuid-Korea deze zomer kwam ik terecht bij het prachtige Busan Cinema Centre. De locatie van het BIFF, een filmfestival dat zich makkelijk kan meten met o.a. Rotterdam en andere wereldwijde subtop. De bioscoop is prachtig vormgegeven, daar kan Pathe Schouwburgplein nog wat van leren, als visitekaartje zijnde, en nodigde mij al snel uit tot het kijken van een filmpje. Ik had ruim een week door allerhande steden en prachtige natuur gebazuind en de aanhoudende hitte in deze kuststad deed me verlangen naar een luie ochtend.

Tussen alle Koreaanse films en niet-engelstalige arthouse met Koreaanse ondertiteling (waar ik hopeloos Babylonisch spraakverward in zou geraken) vond ik de eigenaardige titel Snowpiercer. De kassier legde mij in gebrekkig Engels uit dat het een Koreaans-Australische co-productie is en, jawel, Engels gesproken! Ik zette al mijn geld (slechts 5 euro!) in op een kaartje en ging geheel zonder voorkennis deze film aanschouwen.

Bij de intro werd ik al wat warmer. Regisseur Bong van The Host en producent Wook van de vengeance trilogy waren enkele van de breinen achter dit werk. Ik ging wat gemakkelijker onderuit zitten. De film speelt zich volledig af in een trein. Dat op zich is al gedurfd. De wereld is permanent bevroren en onleefbaar geworden voor mensen. Eén trein, ingenieus ontworpen door ene Wilford, blijft voor eeuwig rondtuffen op een gigantisch wereldwijd traject. Functionerend als een soort ark dat de mensen, dieren, kennis en cultuur van onze planeet dient te bewaren tot de dag dat het afkoelt. In de trein zelf vinden we echter een soort klassenmaatschappij, waarbij een zeer kleine groep mensen voor in de trein alle luxe heeft, terwijl achterin de trein de massa in armoede leeft. U raadt het natuurlijk al, deze massa pikt het niet langer en gaat het revolutiepad op.

De setting is origineel te noemen. Het verhaallijn allerminst, maar dat mag de pret niet drukken. Snowpiercer is een mooi gemaakte film met mooie decors, knap bedachte actiescenes en een onderhoudend verhaal. Met name de acteerprestaties van enkele Koreanen (de sleutelmaker en zijn aapachtige dochter) bleven me bij. De film speelt met veel ideeen maar had hier in misschien beter een selectie kunnen maken. Uiteindelijk leidt het tot een ietwat verwarrend slotstuk. Al met al wel een film die de moeite van het kijken waar is.

Nog meer zou ik u alleen aanraden het Busan Cinema Centre eens te bezoeken. Mocht u daar ooit in de buurt zijn.

De ark van Wilford

Wow, hier ben ik wel van onder de indruk. Tijdens een ijstijd in de niet zo verre toekomst raast een trein, de snowpiercer, onophoudelijk over de wereld met de restanten van de mensheid. De armsten leven achteraan de trein en worden gecontroleerd door een militie die toebehoort aan de industrieel die de trein heeft ontworpen. Opstand gromt, en breekt vervolgens uit. De strijd richting de voorkant van de trein kan beginnen. Genadeloze actie en een sterke achterliggende visie rond overleving van het menselijk ras zorgen ervoor dat dit een erg apart werkje is. De sombere sfeer en donkere scènes wisselen af met kleurrijke taferelen die eerder in Charlie&the Chocolate Factory zouden passen (dat klasje) , wat de film bij momenten wat surrealistisch maakt. Er zijn ook wat zwakke punten waaronder het einde : hoewel dit nog even blijft nazinderen vraag je je toch af of de overlevenden wel overlevingskansen hebben in deze dode wereld . Zowel SF liefhebbers als actiefilmliefhebbers zullen hier ongetwijfeld aan hun trekken komen. Een aanrader.

gisteren gezien

goed - sommige freaky personages , de setting/decors/soundtrack , film komt fris over in het apocalypse genre wat zeker niet makkelijk is

minder goed - film duurt 30min te lang , die tijd is voornamelijk opgevuld met een huil en klaagpartij vd hoofdacteur (weinig charisma) , plotholes die niet verklaard worden en wel opvallen

vreemd - door de actie vd ''goede'' tailsection mensen word de mensheid op het einde nog verder gereduceerd naar zeker onder de 100 man , opstand gelukt ???

als scifi fan geef ik hem een 8,4

Snowpiercer is een fijne science-fiction met een thema waar ik altijd voor te poren ben: post apocalyptische samenleving, groep mensen, overleven. De film stelt zeker niet teleur door nogmaals aan te geven hoe ver wij als mensheid gaan als het gaat gerechtigheid, overleven, etc. Alles is naar mijn mening mooi in balans: acteerprestaties, camerawerk en regie. Het loopt allemaal lekker.

Fijne acteerprestaties door Chris Evans. Jammer dat hij soms overkomt als een man die de hele mensheid op zijn schouders draagt. Misschien wel deels maar de manier waarop hij zich dan gedraagt is licht overdreven, zelfs irritant te noemen. Maar goed, het komt allemaal verder geloofwaardig over. Jamie Bell vind ik persoonlijk verwaarloosbaar, voornamelijk een irritant mannetje die continu de confrontatie zoekt. Dat soort karakters zijn gauw uitgeblust. Leuk om Kang-ho Song weer eens te zien acteren, een van de beste Koreaanse acteurs als je het mij vraagt.

Verder zitten er een aantal scenes in de film waarbij ik denk: super gaaf. Vooral het moment waarop de deur opengaat en de lage klasse oog in oog staan met een bijlendragende horde gasten
Ja, deze film heeft mij verrast. Het einde kan eigenlijk alle kanten opgaan: open of gesloten. Ik ga persoonlijk voor gesloten, ik zie zo gauw geen deel 2 komen, en laten we dat maar houden. Dit soort films moeten het vooral hebben van een gesloten verhaal, zodat de kijker zelf wat kan invullen. Zeker een aanrader voor alle sci-fi fans.

4*

De ultieme treinfilm. Dat is een titel die Snowpiercer alvast mag claimen. Ben dan ook blij verrast door deze dit spektakel. Daar waar de trailer toch vooral een recht-toe-recht-aan actiefilmpje beloofde, blijkt Snowpiercer meer dan dat. Zonder die actie overigens te vergeten. Die is uitstekend en en zorgt voor een paar heerlijke momenten.

Daar tussendoor is de film maatschappijkritisch, grimmig en absurdistisch. De combinatie van geweld en een strijd op leven en dood aan de ene kant en de excentrieke personages en de vanzelfsprekendheid waarmee diezelfde personages het gepeupel onderdrukken aan de andere, maken van Snowpiercer bovendien een film boordevol zwarte humor.

Het werkt wonderwel al is de film zeker niet perfect. De opstand waarbij er steeds een nieuwe wagon moet worden ingenomen wordt naarmate de film vordert enigszins voorspelbaar en de boodschap ligt er ook wel erg dik bovenop. Het neemt niet weg dat Snowpiercer absoluut de moeite waard is en een fijne Amerikaanse kennismaking met Joon-ho Bong.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Snowpiercer (3 april)

Sterke sci-fi film die begint als een actiefilm, maar later een maatschappijkritische film wordt waarbij je je ook nog eens af gaat vragen of de oorspronkelijke overheersers in de trein nu echt fout waren, of dat niet iedereen tot de upper class kan behoren om te overleven. Ik heb me er ieder geval goed mee vermaakt. Sowieso heb ik wel een zwak voor dit soort futuristische verhalen met een verwoeste wereld waar nog maar een kleine groep weet te overleven. Origineel genoeg overleeft de bevolking nu in een constant rijdende trein, omdat het buiten te koud is om te overleven (pijnlijk nog eens duidelijk gemaakt in het begin als iemands arm eraf vriest als straf). Uiteraard volgt een opstand waarbij de lower class zich naar de andere kant moet vechten, van wagon tot wagon met flinke tegenstand van de mensen die het wel goed hebben.

De rol van de op de lagere bevolking neerkijkende Tilda Swinton vond ik wel goed gespeeld. Ze speelt overdreven, als een karikatuur, maar ook wel weer keihard en genadeloos. Het voelde wel bevredigend toen zij vermoord werd. Sowieso is het contrast groot tussen het betere en mindere deel van de mensen. Terwijl het ene deel probeert te overleven en het beter te krijgen, zo vindt het betere deel het vanzelfsprekend dat er verschil is. Het levert soms bizarre scenes op, helemaal met de Joseph Goebbels achtige propaganda die de kinderen in de school-wagon krijgen. Het maakt de film absurd en vreemd, maar ook weer erg boeiend. Richting het einde toe wordt de boodschap van de film misschien iets te overdreven aangedikt, maar het blijft toch wel een prima film.

3,5*, maar wie weet wordt het hoger als ik 'm ooit opnieuw ga kijken.

Grappig dat redelijk wat kijkers de film associëren met opstanden/communisme etc. Ik zie met deze film meer als een groots bijbels verhaal. Je hebt het "goddelijke" voorste gedeelte van de trein wat heerst over de rest. De trein zelf is een soort Ark van Noach. Alles moet ook in balans zijn. Net als het volk van Mozes kreeg in de woestijn, krijgt het volk in de trein ook elke dag hetzelfde eten en komen ze daartegen in opstand.

Ik vond de film typisch Aziatisch; het springt gemakkelijk van absurde komedie naar drama en dan opeens weer naar mooie actie. Leuke film als je van verrassingen houdt!

De hype niet waard wat mij betreft. Het uitgangspunt is het beste gedeelte van de film, de uitwerking ervan bedroevend. Het is moeilijk te zeggen waar het precies mis gaat. Misschien ligt het aan de mix van genres die hier niet echt een convergentie bereiken, maar eerder wat naast elkaar bestaan. Er zit actie in, in de vorm van de gevechten aan boord en de klassenstrijd moet voor het nodige drama zorgen, wat slechts matig uit de verf komt. Dit alles opgesmukt met enkele post-apocalyps-SF-elementen. Daar komt nog een ontstellend zwak hoofdpersonage bij dat als een soort antiheld wordt afgeschilderd. Een leider die zelf geen leider wil zijn, op zich een interessant intern conflict, maar de vertolking van Chris Evans is te vlak om dit op een geloofwaardige manier over te brengen. Er zijn natuurlijk ook lichtpunten. De unieke inrichting van elke wagon prikkelt enigszins de verbeelding - met als uitschieter de sushibar. Toch verzaken de makers de post-apocalyptische doemsfeer waarover zo vaak gesproken wordt doeltreffend in beeld te brengen. Wat overblijft is dan een samenraapsel van scènes en een onzettend langdradige ontknoping waarin men de filosofische toer opgaat. Echter, verder dan halfbakken clichés komt men niet.

Hardcore raar.

De gang van de ene coupe naar de andere lijkt een soort crossover tussen wat je zelf doet als je een plaatsje zoekt in een volle trein en het lezen van een boek van Jules Verne. Wat kwaadaardiger misschien wel. En misschien moet je daar dan ook nog iets van een diepgang van goed en kwaad, een beschouwing van de klassenmaatschappij, en iets met de zin van het leven bij nemen. Wat veel voor in een enkele film. Maar spannend blijft het daar wel door, als je tenminste niet afhaakt bij de nogal vaak langskomende losse draden in het verhaal.

Toch blijft het vooral een rariteitenkabinet. Tenminste, als er iets op een begrijpelijke manier als conclusie bij elkaar komt dan heb ik dat gemist. Niet dat dat erg is, maar daarom schiet me dat woord te binnen: rariteitenkabinet.

Lange tijd naar uitgekeken, ondertussen al vergeten dat ik 'm zag. Vermakelijker dan de meeste blockbusters die we voorgeschoteld krijgen maar absoluut geen afgewerkt product. Los zand waar af en toe een mooi kasteeltje uit werd opgebouwd. Om het vervolgens terug plat te stampen.

They've got no bullets!

Deze film was nu eens een aangename verrassing. Niet wat het actiegedeelte betreft maar eerder de diepere betekenis die er in verwerkt is. De trein is eigenlijk een metafoor van de huidige wereld waarin wij leven. Een leven dat voor velen gewoon doordendert. De trein is eigenlijk een weerspiegeling van een micro-economie met een juist afgemeten verdeling in verschillende klassen. De armen die onderaan de maatschappij bengelen zitten in de laatste coupé in erbarmelijke omstandigheden. De gegoeden en vooraanstaanden nemen hun plaatsje vooraan in omringt door weelde en luxe. Daartussenin zit de middenklasse die zich niet de excessen kunnen permitteren zoals de hogere klasse, maar er toch aanzienlijk beter voorstaan dan de lagere klasse.

De hele film speelt zich af op de hoogtechnologische sneltrein “Snowpiercer” ontworpen door een zekere Meneer Wilford. De trein zit ingenieus in elkaar. Het bevat een ecosysteem om water te fabriceren uit het afgebroken ijs waar de trein zich doorheen boort en is eigenlijk een perpetuum mobile die zich eeuwig voortbeweegt op een mondiaal treinspoor van tienduizenden kilometers lang. Dit omdat de briljante wetenschappers op het lumineus idee kwamen om een bepaalde stof in de atmosfeer te spuiten om op deze manier de opwarming van de aarde terug op een normaal peil te krijgen. Dit mislukt jammerlijk genoeg, waardoor de aarde in een reusachtige frisco veranderde en leven hier onmogelijk werd. Enkele duizenden mensen hadden het geluk om aan boord te kunnen gaan van deze eeuwig rondrijdende trein en wachten hier dan geduldig af tot leven op aarde weer mogelijk zou zijn. Stoppen is uit den boze en wie het toch waagt om naar buiten te ontsnappen (Eerste vraag die ik me stelde was : "Hoe in godsnaam ?") verandert instant in een stalactiet (of -miet. Ligt eraan hoe je buiten terechtkomt)

Er heerst een strikt repressief en dictatoriaal regime om ervoor te zorgen dat de balans in deze maatschappij in evenwicht blijft. Er is een achterbakse samenwerking tussen het voorste en achterste gedeelte van de trein. Hierdoor worden er mijlpalen geënsceneerd zodanig dat de bevolkingsgroei onder controle wordt gehouden en de minderbedeelden een sprankeltje hoop blijven behouden om ooit het juk van zich af te werpen. Het enige contact dat deze sukkelaars hebben met het andere gedeelte is als er voedselbedelingen zijn bestaande uit een blokvormige geleiachtige substantie. Oproer wordt dadelijk in de kiem gesmoord en meestal volgt hierop een vlammende toespraak van Mason (schitterende vertolkt door Tilda Swinton) die een ziekelijk adoratie en verafgoding tentoonspreid voor Wilford. Ze is een soort “Effie Trinket” uit “The Hunger Games” , maar dan lelijker. De uiteindelijk boodschap is dan ook dat ze eigenlijk eeuwig dankbaar zouden moeten zijn en geprivilegieerd zijn om aan boord te zijn. “Know your position, keep your position, be the shoe.” Dat is de uiteindelijke boodschap. De schoen als metafoor om aan te duiden dat ze onderaan zitten en daar moeten blijven.

Deze postapocalyptische SF kon me uitermate boeien tot aan het moment dat ze de waterzuiveringsinstallatie bereiken. Tot daar was het een uitermate naargeestig beeld dat opgehangen werd. Een beeld waar we in onze geschiedenis al meermaals getuige van zijn geweest. Van de slavernij in de zuidelijke staten van Amerika tot Mao tse-toeng. Een verhaal van onderdrukking en slavernij. De beelden van in lompen geklede mensen die aanschuiven voor hun proteïnen en zonder daglicht bijeengepakt in de laatste wagons leven. De aanloop naar de revolutie en de uiteindelijke doorbraak zijn geslaagd te noemen. De revolutie breekt uit onder leiding van Curtis, een leider in spé die een nogal een dubieus verleden heeft op deze trein en zijn troepen naar voren laat stormen op weg naar de locomotief. Want wie de locomotief in handen heeft , is God ! Onderweg bevrijden ze nog Namgoong Minsu en diens dochter Yona. Deze aan “Kronol“ verslaafde gevangene schijnt veiligheidsspecialist te zijn en in staat zijn om alle elektronisch verzegelde schotten te openen. Het moment waarop het schot opengaat naar een volgende wagon en ze tegenover een leger met bijlen uitgeruste SM-meesters komen te staan, is indrukwekkend. Nog indrukwekkender als de veldslag die hierop volgt. Ik ben er bijna zeker van dat Tarantino van deze scene spontaan begint te kwijlen.

Wat hierna volgt is een hallucinante vertoning waarbij de rondleiding door Willy Wonka in zijn fabriek niks voorstelt. Achtereenvolgens een serre waar verse tomaten worden gekweekt, een aquarium waarin duivelsroggen rondzwemmen, een restaurant waar tweemaal per jaar sushi wordt geserveerd en een kleurrijke klas waar een soort Maria von Trapp geschiedenisles over het rijk van Wilford les geeft. Het lijkt wel soms een decor uit een Lynch film waarbij de scenarist op een bepaald moment zelf teveel “Kronol” heeft gesnoven. Er waren ook momenten dat ik een “Euh wat !” moment had. Zoals het moment dat er met een futuristisch uitziend geweer naar elkaar geschoten werd terwijl de trein een schijnbaar enorme oneindige bocht maakte. En de reden waarom de eerst fuivende en “Kronol” snuivende in bontmantels gehulde massa naderhand ineens kwamen opzetten als een bende bloeddorstige zombies, was me ook een raadsel. En eindigen deed het dan ook nog eens met een gewiekste verwijzing naar kinderarbeid.

Positiefste bijrol vond ik John Hurt als de raadgever van Curtis. Meest negatieve bijdrage was van Ed Harris in Chinese kamerjas. Totaal ongeloofwaardig.

Conclusie : een soms verwarrende gedrogeerde film met een diepliggende maatschappijkritische boodschap.

3.5*

Volgens mij zou ik alleen maar in herhaling vallen als ik mijn mening ga geven.

Dus ik houd het kort: Een vernieuwend plot, vol spanning verfilmd,

maar een uitwerking vol fouten die de beleving behoorlijk verpest.

Uiteindelijk een krappe voldoende: *3.0

Aan ideeen in ieder geval geen gebrek in deze tamelijk bizarre science fiction...de hoeveelheid karakters, thema's en symboliek die in deze film voorbijkomen is behoorlijk indrukwekkend. Dit is zo'n film waar je uren over zou kunnen discussieren, als de uitwerking even goed was geweest als het achterliggende idee.

Helaas heeft het allemaal niet geleid tot een erg interessante of kijkbare film. Hoe interessant je boodschap ook, er moet ook nog iets van een samenhangende film omheen gebreid worden en dat is hier niet het geval. Zoals een eerdere reviewer al opmerkte is het vooral een rariteitenkabinet geworden, waarbij een aantal zaken (Alison Pill is hilarisch) wel werken, maar de overgrote meerderheid niet.

Goede SF-films (of allegorieen) creeeren een wereld die, hoewel er best plotgaten in mogen zitten (en ook altijd zullen zitten), voldoende samenhangend is en een verhaal dat je voldoende afleidt van deze plotgaten. HIer helaas niets van dat alles..het voelt allemaal behoorlijk willekeurig en slordig aan, en er gebeurt niet genoeg om de aandacht hiervan af te leiden. De ijsbeer op het einde spant de kroon

Persoonlijk vind ik de waardering voor deze film te hoog, het idee is dan misschien wel origineel, maar het acteerwerk bijzonder matig.

Intrigerend schouwspel waarbij het centrale thema van de revolutie stelselmatig vorm krijgt. Sterk en boeiend in beeld gebracht hoe de mensheid uit overlevingsdrang rangen en orde innemen en verantwoordelijkheden de zienswijze kan veranderen. De film begint na een korte introductie van het mislukte experiment direct met het kop-staartverhaal en creëert het hierdoor schimmige typetjes. Bij sommige karakters pakt dit bijzonder goed uit en bij andere karakters wat minder. Veel van wat zich openbaart mag tot de verbeelding spreken en niet alles moet letterlijk als vraagstelling een antwoord verkrijgen. Dat de dogma's complete waanzin blijken te zijn geeft de film een mooi slot en is het geheel gezien erg fraai en een geslaagde film binnen het sciencefiction genre.

Snowpiercer is een zeer vermakelijk, goed gemaakte post-apocalyptische treinrit. De film bevat zeer grappige momenten afgewisseld met zeer harde actie waarbij bloed wel het minste is waar je jezelf druk om moet maken. Een westers plot, een Koreaanse uitwerking en een goede cast maken het een goed geslaagd experiment, wat over het experiment in de film niet kan worden gezegd.

‘Snowpiercer’ Review | Filmtakers

Dit had een cult klassieker kunnen zijn, maar mist net het geniale doordat het plot wat gaten bevat en de twist aan het einde wat ver gezocht is. Buiten dat is het verhaal origineel en is zo nu en dan absurd. De film bevat een aantal karakteristieke figuren. Met name Swinton springt er uit. Ook Egg Head mag er zijn. De actie is hard en bruut en ondanks de kleine ruimtes goed in beeld gebracht.

Prima film maar mist net het gouden randje. 4.0

"The train is the world, we the humanity."

Voor een goede beleving toch maar meegepakt in de bios en ik ben aangenaam verrast moet ik zeggen. Regisseur Joon-ho Bong en producer Chan-wook Park leveren hiermee prima werk af. Hierbij helpt het als je bekend bent met hun eerdere filmrepertoire, zo mag bijvoorbeeld - de graag geziene - Kang-ho Song komen opdraven.

Qua gegeven is 'Snowpiercer' eigenlijk een absurdistisch vehikel, waarbij onlogica en plotgaten niet geschuwd worden. Als je hier doorheen weet te kijken, hou je een leuke film over. De manier waarop het contrast wordt geschetst tussen de armen en de rijken is interessant en wordt met een lichte maatschappijkritische noot gebracht.

Eenmaal als de opstand op gang is gekomen, val je als kijker van de ene verbazing in de andere; de verscheidene wagons hebben elk weer een ander doel en uitstraling. Hierdoor blijft het steeds een verrassing wat je te zien zal krijgen. Wat dat betreft komt de zwarte humor geweldig tot uiting, wat gelijk begint bij het karikaturale personage van Tilda Swinton en later helemaal tot recht komt met het schoolklasje.

Het enige wat ik jammer vind, is dat de actie redelijk tam wordt gebracht. Op momenten wordt er namelijk lustig op rondgehakt, maar hier zie je vrij weinig van, omdat de camera alsmaar blijft wegdraaien. Daarnaast kan de CGI beter, maar dat deerde mij niet zo.

Al met al een erg toffe post-apocalyptische film, waarbij de samenwerking tussen het Oosten en het Westen geslaagd is te noemen.

3,5 Sterren.

Mooi verwoord!

--

Ik wist niet dat hij ook in pathe zou draaien, maar gezien de internationale cast van Joon-ho Bong is dat alleen maar logisch. Leuk om een Aziatische regisseur (niet Amerikaanse Aziatisch) te zien op grote doeken; hiermee bedoel ik wereldwijd in plaats van alleen Azië, zo krijgen we gelukkig meer variatie Het grappige is dat Weinstein de Amerikaanse versie waarschijnlijk met 20 minuten gaat snijden, zodat het Amerikaanse publiek alleen maar actie zou zien. Eerlijk gezegd, zijn sommige dialogen wel iets te lang, vooral op het einde, maar desondanks dat is de film wel erg leuk als je de plotgaten over het hoofd kan zien.

Voor Bong is het een geslaagde internationale debuut die goed ontvangen is. Film technisch heel mooi, men weet wel over welke scènes ik praat. Die zijn net zo spectaculair als sommige scènes in zijn oudere werk zoals The Host. Als je de vervelende dingen over het hoofd kan zien, wat men hier zegt over die plotgaten en een niet zo goed uitgewerkt verhaal, dan ligt hier voor je een spectaculaire en vermakelijke postapocalyptisch film.

An sich, begrijp ik de kritiek van mensen wel, alhoewel voor mij is een film net als een foto. Een goede foto is een foto dat je aangrijpt, het hoeft technisch gezien niet perfect te zijn of gemaakt te zijn volgens de ‘best-practice rules’. De 1 persoon vindt dit minder dan een ander, maar dat hangt maar net af van hoeveel ervaring je hebt in fotografie en wat je persoonlijk mooi vind. Net als voor een film, het hoeft niet perfect te zijn om jou niet aan te grijpen. Ofwel, een imperfecte film zoals dit kan alsnog heel vermakelijk zijn. Ik denk niet dat Bong een filosofisch, diepgaand en non-plotgaten film probeert af te leggen, dus met mijn verwachting is de film in zijn geheel wel geslaagd. Als men een goede SF film wilde zien, dan was bijvoorbeeld Gravity een betere keus geweest.

Ik heb me eerlijk gezegd gewoon prima vermaakt met deze leuke en goede Actie / Sciencefiction film. Het verhaal is misschien niet echt origineel maar de uitvoering vanuit een trein is dat zeker. De uitvoering zat overigens ook goed in elkaar. Zo heeft de film maar een redelijk korte inleiding van circa 30 minuten en daarna komt het verhaal lekker opgang met aardig wat actie en geweldige en tevens zeer verrassende overgangen per treincompartiment. Het verhaal weet ook te boeien en is geregeld verrassend.

Visueel ziet het er allemaal fraai uit en dat geldt ook voor de aanblikken van een bevroren en met sneeuw bedekte wereld. Ook de cast deed het goed en dan eigenlijk niet zo zeer hoofdrolspeler Chris Evans, maar met name de leuke rollen van Tilda Swinton (geweldig paardengebit had ze ) en Kang-ho Song bevielen me wel. De rol van Ed Harris is overigens maar beperkt, maar hij deed het wel goed.

De film duurt met twee uren behoorlijk lang en vaak vind ik zulke films dan ook wat langdradig. Maar deze film boeide me van de eerste tot de laatste minuut (het einde was best aardig) en was nergens saai omdat er meer dan voldoende gebeurde en je ook steeds verrast werd door de verschillende treincompartimenten.

Al met vond ik dit gewoon een verrassend leuke film, die zich lekker wegkeek.

Originele post-apocalyptische film, zich volledig afspelend op een trein die door een bevroren wereld reist, zonder te stoppen. De klasseverschillen aan boord van de trein zijn interessant uitgewerkt en naarmate het verhaal vordert wordt één en ander steeds spannender, al duurt het even voor de boel op gang komt. De personages blijven helaas ook wat tweedimensionaal. De leukste rol is die van de bizar uitgedoste Tilda Swinton, die hier volledig over de top gaat. Chris Evans is vlakjes in de hoofdrol. De spectaculaire interieurs (dat aquarium!) zien er heel wat beter uit dan de eenvoudige exterieurs, die sporadisch te lijden hebben onder een gebrekkig budget. De special effects zijn daarnaast ook niet zo best. Uiteindelijk een wat wisselvallig engelstalig debuut van de zuid-koreaanse regisseur Joon-Ho Bong, maar in ieder geval wel memorabel en grotendeels onderhoudend.

Je moet niet teveel logica zoeken in Snowpiercer, want daar valt of staat de film gewoon mee.

Wanneer je dit opzij kan zetten en gewoon lekker gaat zitten voor de film wacht je gewoon een vermakelijke rit. Mocht je het hele uitgangspunt helemaal niets vinden, dan zal je de hele film ook niets vinden, zoals Ramon K hierboven. Ik kan me dan wel in beide kampen vinden.

De opbouw is redelijk vlot en het eerste uur zit dan ook volgestouwd met actie.

Soms wordt de actie iets te warrig gefilmd, wat misschien ook logisch is door de enigszins claustrofobische setting.

Daarna volgt een ietwat traag tweede uur die misschien wel ingekort had kunnen worden, maar verder wel een goed verhaal verteld en veel leuke, kleurrijke en creatieve elementen in de film brengt t.o.v. het grauwe eerste uur.

Het was dan ook een genot om telkens af te wachten wat er in de volgende wagon zou komen, met als uitschieter de wagon met het klaslokaal. Ik heb me dan ook meer dan prima met de film vermaakt, maar het had richting het eind wel wat ingekort mogen worden.

3,5*

Geinige film.

Deze film kreeg even een erg sterke buzz maar bleek ook nogal wat moeite te hebben met serieus te worden uitgebracht. Waardoor ik er wel erg benieuwd naar was. Uiteindelijk is het geen geniale film. Wel een film die goed past in Bong zijn vorige werk. Vermakelijk.

De plotholes zijn veelal nog wel te weerleggen. Ed Harris is een megalomane trein gek dus dat hij de buitenlucht niet checked is te begrijpen. Ook loopt Evans een keer naar boven in de upper class trein. Daaronder zouden de slaapplekken kunnen zijn. Dat we dat allemaal niet zien en precies uitgelegd krijgen pik ik nog wel. Ook een toilet ergens tussend de wagons in kan ik zelf best erbij verzinnen. Insert shot van een WC bordje hoeft niet per se.

Het is allemaal uiteraard wat gekunsteld. Het blijft een excuus om een film op een trein te laten afspelen. Iemand die zo een setting goed kan waarderen kon daar niet erg over in zitten. De actie en de wat droge humor is ook wel iets wat Bong vaker heeft. En het werkte vrij goed. Swinton is erg leuk. Maar ook regular south korean actor Kang-ho Song kon ik weer eens waarderen. Actie kon wat harder imo. Wel fijn dat bepaalde karakters vrij snel en abrupt worden afgemaakt. Maakt het net wat onvoorspelbaarder. Toch had daar wat meer kracht uit gehaald kunnen worden. Het vermaakt prima maar de echte cool as hell scene zat er dan weer net niet bij voor mij. Vooral dat vechters baasje mocht meer screentime krijgen.

Geen onaardige eerste Engelstalige poging. Hij lijkt redelijk zijn eigen stijl vast te houden. Had wel een wat betere release in de bios verdient alleen. In Amerika tot op heden helemaal niet uitgebracht volgens mij.

3.5 sterren.

Tja... Had wel zin in deze, was er erg benieuwd naar en ondanks dat ik me wel twee uur vermaakt heb valt de film overall toch tegen.

Een aantal leuke scenes zorgen voor vermaak zoals de scène waar de deur open gaat en een groep gemaskerde mannen met bijlen de weg versperd en hetgeen daar op volgt. Enkele stukken zijn te langdradig en een aantal personages ronduit irritant (die Mason, mijn god... maar ook de schooljuf en die gast bij wie zijn arm wordt afgevroren (deed me denken aan Merv uit Home alone) en zorgden voor een rare stijlbreuk waardoor ik me afvroeg wat de film nu wilde uitstralen. Het einde is ook bijzonder matig: goed gedaan Captain America, bijna iedereen is dood, incl. je eigen mensen!

Nee, geen echte aanrader dit, ging de film in met het idee dat dit wel eens een film kon zijn van het niveau 4*, maar bovengenoemde punten incl. matige CGI zorgen ervoor dat deze niet boven de 3* uitkomt.

Wel oké.

De film verraadt z'n achtergrond als comic al snel. Wie een beetje nadenkt vind in het concept al gauw een aantal zaken die niet bepaald logisch zijn. Daar kan je dan even over sakkeren, tot de Swinton op het toneel verschijnt. Daar laat Bong voor het eerst echt in z'n kaarten kijken.

De sci-fi setting is bijna een excuus, deze film deed me vooral sterk aan Gilliam denken, en dan met name Brazil. Meer fantasy, gekke en vaak uitzinnige taferelen en meer lol en vermaak dan dat het echt serieus genomen moet worden.

Swinton doet voor de tweede maal dit jaar een gooi naar lelijkste vrouwelijke rol, verder valt Evans op in een apart rol voor hem. Gaat hem beter af dan de softie-rollen wat mij betreft. Ook Kang-ho Song is van de partij en mag z'n ding gewoon in het Koreaans doen. Goeie keuze, aangezien er vaak veel van zo'n acteur verloren gaat als hij de hele tijd over z'n Engels struikelt.

De film moet het uiteindelijk vooral hebben van aparte scenes. Geweldig dat lesje met de kindjes, of de fakkelscene in de tunnel. Contrasteert met wat mindere scenes zoals de lange dialoog aan het eind of de wat flauwe intro. Zo gaat de film een hele tijd wat op en af, maar komt het nooit volledig tot ontploffing.

Visueel vooral mooi wanneer de CG van het scherm wegblijft. De buitenscenes zijn écht niet best, binnen is het vooral in het begin wat te donker, eens aangekomen in de latere compartimenten wordt het steeds beter.

Vind het totnutoe Bong's beste, maar ik ben dan ook geen al te grote fan. De film kent wat teveel dipjes en wordt naar het einde toe weer iets te serieus, daar waar het vooral slaagt wanneer het een duister uitgangspunt combineert met gekke personages en ditto aankleding.

3.0*

Onderhoudende film waarbij de trein en de wereld er puik uitzien. Het verhaal is interessant maar de uitwerking had van mij een tikkeltje intelligenter gemogen. Het ontaardt toch in wat achter mekaar aan rennen en schieten in een trein aangevuld met enkele mooiere scenes zoals met het klasje kinderen.

Ook de hoofdpersoon vind ik niet echt overtuigen maar al met al is Snowpiercer een prima kijkbare film.

Apart. Dat is het al gauw met Bongs zwabberende toon. Ook hier weer aanwezig. Zodra Swinton ten tonele verschijnt, verschiet de film van kleur. Toegegeven, het is lachen wanneer het gebit uitgaat en ze vormt het bruggetje naar het beste deel van de film, maar zelfs binnen die maffe sfeer is het nog té cartoonesk.

Neemt niet weg dat, zodra de opstand begint en het meer en meer excentrieke trekjes gaat vertonen, de film via bloederige en bizarre taferelen in de coupés net zo hard gaat draaien als de trein. De confrontatie met slow motions, maar zeker de fakkels die volgen. Het breiende tantetje is dan weer lekker droog.

Het kinderklasje is niks minder dan hilarisch en naast een aantal andere absurde typetjes uit de elite, is er eentje die lekker stoïcijns tekeer gaat. Dat zou dan allemaal moeten leiden tot een fameuze ontmoeting met Wilford, maar net daar laat Bong het wat afweten door nog eens van alles aan te gaan stippen.

De bekentenis van Curtis heeft nog twee rake zinnen, daarna zakt het weg. Het scenario zit al niet zo stevig in elkaar en wat Harris dan komt doen, geeft vooral aanleiding om het kapot te redeneren. Het smoort de kracht van de film ook, Bong had zijn Snowpiercer heel wat flamboyanter mogen afronden dan dit.

Tot mijn vreugde ontving ik eindelijk weer een uniek exemplaar; het is alweer een tijdje geleden dat ik zoiets authentieks heb aangetroffen en mijn gedachten dwaalden niet af. Alhoewel het enigszins onwerkelijk is dat deze locomotief al zo lang aan het rijden is (sinaasappels en vissen kweekten ze zelf maar ze hadden ook alcohol en allerlei luxe middelen die bijgevuld moesten worden) vind ik toch dat ze het gaaf verwerkt hebben. Ik zie niet echt reden om uitgebreid op zoek te gaan naar realisme en naar mijn idee worden de doelstellingen van Joon-Ho Bong ruimschoots bereikt.

Mason, de afzichtelijke bazin, kon ik eigenlijk wel waarderen en bracht wat humor (toen ze de microfoon even uitprobeerde zei ze heel schraal ''one-two, one-two'' en later bleek nog dat ze een kunstgebit had). Er waren met uitzondering van die lerares niet veel overdreven typetjes te vinden; de enige personages die tegen een stereotiep-gehalte aan kropen waren de donkere vrouw en de éénarmige man die zich bij het team voegden om op pad te gaan naar de voorste wagon. Ed Harris als Wilson verraste me zelfs, wellicht omdat ik bij de naam Wilson een opgeblazen figuur in gedachten had genomen. Hij maakt er een toepasselijk einde van met zijn gladde praatjes.

Om eerlijk te zijn was het volstrekt belachelijk dat er een leger van slagers met hakbijlen klaarstond toen er een bepaalde deur openging maar door stijl van de filmmaker en het feit dat we dit avontuur in zijn geheel binnen het voertuig meemaken heb ik dat kunnen accepteren en was het genietbaar hoe er bepaalde klappen werden uitgedeeld. Eerst wordt er nog even gepronkt met een grote vis die ze opensnijden en later vliegen er donkerrode bloedspetters op het raam.
Er was ook een scène waarbij ze door een tunnel gingen waardoor het donker werd en alle badguys een infrarood brilletje op hadden gedaan zodat hun een groot voordeel hadden. Toen werd er vuur gehaald door een klein mannetje. Omdat er nogal haast bij was werd deze fakkel een paar keer doorgegeven (ze stonden al te wachten om het sneller te laten verlopen) en het duurde dan ook geen eeuwigheid voordat het vuur bereikt werd. Ze leken dus niet gigantisch toe te bouwen voor een bepaalde climax, wat normaal gesproken wel vaak wordt gedaan.
Ook vond ik het erg sterk dat het Japanse meisje tijdens de tocht even achterom keek en in slow motion een fles champagne 'aanbood' aan Curtis. Een klein detail, maar ik vond het wel treffend want ze zaten echt in een aanvalsflow en dan verwacht je zoiets minder gauw. Sowieso vond ik die Aziaten wel een merkwaardig duo met hun alsmaar terugkerende zucht naar die groene klei waarvan men schijnbaar ging hallucineren. Dit product bleek multifunctioneel toen Minsu voorstelde om die deur op te blazen.
De lawine die de trein uiteindelijk omver raasde liegt er ook niet om; het duurt niet lang voordat alles letterlijk ontspoord en meedogenloos uit elkaar wordt gehaald. Niet dat ze nog even heel spannend door blijven rijden of zo.

Erg fijn hoe er vervolgens wordt afgesloten met enkel Yona en het donkere jochie als last survivors in twee eskimo-jassen, die in oogcontact komen met een ijsbeer en zo opnieuw moeten nadenken over de meest geschikte manier om te overleven.

Film hangt zoals Ramon al zei inderdaad van onnozele onwaarschijnlijkheden aan elkaar, zoals de meeste post-apocalyptische films.
Maar er zitten ook wel zekere originele vondsten in.

Met name het einde: makkelijk om als lid vd onderste klasse te rebelleren tegen het systeem maar wat als jij in zo'n situatie opeens de hele mensheid moet leiden en staat voor problemen als acute overbevolking efc

De grootste aantrekkingskracht van Snowpiercer is de constante vraag "wat zit er achter de volgende deur".

Dit mag dan gebaseerd zijn op een graphic novel, alleen het basisconcept van de trein blijft overeind. En als je de pure logica van de lay-out van de trein laat varen hou je nog altijd een ijzersterke, onvoorspelbare film over. Zeg nou zelf: wie had er nou geen "holy shit" moment toen die deur openging en er tientallen tot de tanden toe gewapende mannen achter stonden? Die scène is trouwens één van de zeldzame pure actiescènes; deze en een paar andere goed geplaatste uitbarstingen van geweld kwamen behoorlijk hard aan.

Visueel is Snowpiercer ook erg sterk. Geen één coupé is hetzelfde, en het kleurengebruik werd op den duur steeds diverser. Prachtig voorbeeld waren natuurlijk de coupé's met de vissen en de prachtige tuin. Als ons als kijker af en toe een blik naar buiten gegund word zijn de special effects niet altijd opperbest, maar je krijgt wel apocalyptisch gevoel van de aanblik van het besneeuwde landschap.

Qua verhaal was het altijd raden wat er ging gebeuren, en tot het einde toe bleef ik gefascineerd kijken. De film had af en toe zeker Aziatische trekken, want sommige gebeurtenissen zoals de humoristische momenten hadden echt zó'n vreemde vibe die ik niet goed uit kan leggen. De scènes met Tilda Swinton's personage en die in de schoolcoupé met een memorabel rolletje voor Alison Pill sprongen er wel echt in positieve zin tussenuit. Chris Evans is erg goed in de hoofdrol e zijn emotionele monoloog tegen het eind was erg sterk. Voor de rest was de cast best goed, en Kang-ho Song was natuurlijk de man.

Het verhaal nam op het eind zeker een sterke emotionele wending, en de hele reden van de revolutie zag ik niet echt aankomen. De sereniteit die de laatste momenten uitstralen was een mooie afsluiter voor een nooit voorspelbare, unieke film. Als je één Chris Evans-film ziet dit jaar, laat Captain America voor wat 'ie is en laat het Snowpiercer zijn...