Journey into Fear (1943)

Genietbare noir/thriller die vooral visueel uitmuntend is. Van regisseur Norman Foster heb ik nog geen andere films gezien maar de hand van Orson Welles lijkt hier toch wel aanwijsbaar. De editing was in handen van Mark Robson, die nadien enkele horrorklassiekers voor Val Lewton zou gaan regisseren. Topteam toch wel.
De plot lijkt me redelijk stevig, ondanks of dankzij de inmenging van verschillende scenaristen.
Joseph Cotton vond ik heel geloofwaardig in zijn rol van een werknemer die in een kluwen van intriges terechtkomt, en boven zichzelf uitstijgt. Behalve thrills bevat deze film ook wel wat humor voor wie er voor open staat. Het gesprek tussen Cotton en de Franse passagier over diens vrouw en zijn liefde voor communisme is kostelijk. Ook diens pogingen om Cotton te bewapenen zijn hilarisch zonder dat de scenes de toon van de film veranderen. Onvergetelijk is de figuur van de huurmoordenaar die de hele film lang geen woord zegt maar des te meer aanwezig is. Gespeeld door Jack Moss die eerder meewerkte als editor aan Welles' The Magnificent Ambersons.
Wat ik ook knap vond aan de film is het gebruik van scheepsgeluiden om de spanning aan te zwengelen. Aan boord van het schip hoor je telkens in de achtergrond het vage gebons van een machine. Well done.
Geen klassieker maar meer dan goed genoeg voor liefhebbers van het genre.

Dit was het toch niet voor mij. De film begint en eindigt nog wel okay, al dan niet door de aanwezigheid van Welles, maar dat middenstuk vond ik maar vervelend. Er zitten nog wel wat kleurrijke randfiguren bij, maar Cotton is hier echt een suffige houten klaas die maar wat door het plot strompelt. Ook is de film, ondanks de korte duur, af en toe langdradig terwijl er tegelijkertijd ook stukken in zitten waar het had geholpen indien er wat meer ademruimte werd gegeven. Ook werkt de voice-over niet echt voor mij. De enigszins rare hitman die achter Cotton aan zit, kon ik wel pruimen, dat werkte wel. Een onevenwichtige film met zijn momenten, zeg maar