Magic Magic (2013)

Films over vrouwen die compleet van het padje gaan, we hebben dat eerder (en beter -ik noem even een Repulsion) gezien maar deze variant is lang niet slecht. Alleen, hij had beter gekund.

Ditmaal betreft het verhaal de Amerikaanse Alicia die bij naar nichtje in Chili op bezoek komt. Zij gaan met enkele vrienden van Sarah naar een huisje ergens middenin het land op uren rijden van de echt bewoonde wereld. Sarah echter moet nog wat voor school doen waardoor Alicia alleen is met Sarah’s vrienden voor enkele dagen. En dan gaat het dus helemaal mis.

Enfin, Alicia is sowieso geflipt –alleen al in het begin van de film reageert ze soms vreemd op heel normale zaken. In de badkamer bijvoorbeeld raakt ze al van slag als Sarah zegt even weg te zijn, dan ben je dus niet goed. Het is ook niet verwonderlijk dat zij helemaal geflipt raakt als ze even alleen is voor twee dagen met de vrienden van Sarah, onbekenden voor haar. Jammer dan dat de vrienden van Sarah zich zo raar gedragen, dat dient geen doel. Dat zij Spaans onderling praten (wat Alicia dus niet verstaat), of dat ze haar ook een beetje als ballast zien, zou al genoeg moeten zijn (en is dat ook). Zeker omdat Alicia zelf al mentaal instabiel is. Dat zou veel interessanter zijn geweest. Nu wordt er net met iets teveel hagel geschoten. Het raakt het doel dus absoluut, maar het mist evengoed veel. Verder ontspoort de film lichtjes tegen het einde. Je denkt als kijker vooral: is dit nu nodig? En de nachtscènes zijn echt veel te donker gefilmd. Ik heb het idee dat veel belangrijks ’s nachts gebeurt, maar je ziet er helemaal niets van.

De film keek ik eerst en vooral voor Emily Browning – één van haar zes films die in 2013 uitkomen, en nu maar hopen dat het lokale filmhuis een plaatsje heeft gereserveerd voor minstens één- en zij is absoluut niet slecht, al heeft ze geen heel bijzondere rol. Zij is goed, haar rol is beduidend minder, slechts als ondersteuning. Neen, het is vooral Juno Temple die de show steelt. Ze begint nog levenslustig, maar langzaamaan verdwijnt ze in gekte en dat zet ze ijzersterk en angstaanjagend goed neer. Sowieso de rauwranden onder haar ogen en haar kapsel dat steeds minder model heeft helpen daarbij, maar ook haar mimiek; zij met die te grote gele regenjas constant als halve zombie, of haar beleefde lachjes waar altijd iets achter zit. Heerlijk! Michael Cera verder is vooral irritant. Dat is zijn rol, maar toch, en de rest is niet echt memorabel. Sommige plaatjes zijn erg mooi geschoten zoals de bomen die langs schieten vanuit de auto, alsmede de prettige belichting en enkele landschapshots.

Al met al best vermaakt met enkele zeer sterke stukken. Maar helaas heeft de film ook enkele grote tekortkomingen. 3,5*

"I promise I'm going to do it. Okay?"

Het gegeven is op zich interessant te noemen, de uitwerking laat alleen hier en daar iets te wensen over.

Wat wel werkt is het benauwende sfeertje, de langzaamheid (slow burn) van de film versterkt dit. Als kijker komt het goed over hoe Alicia zich voelt. Een paar goed geplaatste hallucinatiescènes helpen hier zeker bij. Langzaam, maar zeker wordt haar verval in beeld gebracht waaruit letterlijk niet meer is te ontsnappen. Dit is mede te danken aan de sterke vertolking van Juno Temple die Alicia speelt, ik denk toch wel één van haar beste rollen tot nu toe.
Overigens een erg opvallende rol voor Michael Cera, totaal anders dan het veelal grappige typetje wat hij meestal neerzet.

Helaas blijft de film erg aan de vlakte hoe het precies met Alicia zit. Aan de ene kant heeft dat wel zo zijn charme, maar aan de andere kant had ik toch iets meer achtergrondverhaal gehad.
Daarnaast vliegt de film tegen het einde aan wel wat uit de bocht, het is te hectisch en de uitdrijving vond ik uit de toon vallen bij de rest van de film. Tevens zijn de nachtscènes te donker gefilmd, waardoor je maar een kleine glimp opvangt van wat er gebeurt.

Al met al toch wel interessant om eens een keer gezien te hebben, je moet alleen wel tegen langzame films kunnen en een abrupt einde.

3,0 Sterren.

Wat een verademing. Na al de horror troep a la Evil Dead en consorten, die het principe van horror helemaal uit het oog zijn verloren waar gore en smeerpijperij hoogtij voeren komt Silva met deze Magic Magic. Hij keert terug naar de essentie van horror, en dat is door een broeierige beklemmende sfeer en dynamics psychisch ongemak te creëeren. Suggestivititeit in optima forma.

Silva gaat aan de slag met een internationale cast, Browning, Cera en Temple mogen zich voegen bij zijn broer en Moreno. Uitstekende zet van SIlva om Chili als setting te houden, geeft toch al een extra dimensie aan de bevreemding. Vooral voor het personage van Temple, die in een vreemd land terecht komen, en die spanning is al vrij snel voelbaar. Doyle als DOP (hij heeft, een co-DOP maar laten we wel wezen, Doyle's stempel is overduidelijk) geeft de kijker zijn laatste zetje tot totale onsteltenis.

Ook de hele group dynamic voelt gewoon heel weird aan, wat grotendeels te danken is aan de vreemde vogel die Cera met verve vertolkt. Naast Cera is het Temple die uitblinkt, die naarmate de film vordert steeds meer vertwijfeling brengt bij de kijker als het komt op de diagnosering van de stabiliteit van haar personage. Erg sterk. Het dikke eerste uur is zo briljant op het creëeren van psychisch ongemak en ben ook wel te spreken over de less is more climax van Silva. En de hypnose scene is echt .

Silva keert terug naar de essentie en de executie is niet minder dan briljant en zeer effectief. Hij weigert mee te doen met de hype om het grote horrorpubliek te pleasen met cheap scares, thrills en gore. Op narratief niveau zeer minimalistisch Veel diskwalificeren dit al als horror, maar als dit geen horror meer is, wat dan wel? Anyway, Silva i salute you. Dit kan je wel aan Zuid-Amerikanen over laten.

Heel soms zie ik een film waarvan de aftiteling het hoogtepunt is. Dit is er een.

En da's niet helemaal een grap. Want de film wordt echt heel fraai afgetiteld. Misschien eigenlijk wel mooier dan de rest van de hele film - tenminste, dat is de eerste reactie die ik voelde opkomen. Maar toch heeft het wel weer wat, iets dat aanzet om er toch even over na te denken en wat na te lezen.

Om maar even een knuppel in het hoenderhok te gooien, de film heeft natuurlijk helemaal niets van doen met horror of thriller. Om iets een horror te kunnen noemen moet het toch minimaal eng zijn voor de kijker - en daar kan ik toch echt niks in vinden. Voor Alicia in het verhaal, allez. Maar da's het punt juist. En precies hetzelfde met het woord thriller - nergens wekt de film zoiets op. Wel een hele serie andere emoties - vervreemding, nieuwsgierigheid, medeleven misschien zelfs. Mysterie zou de lading voor mij wel dekken - en doelt Silva daar met zijn titel niet ietwat op.

Het verhaal intrigeert aan de ene kant wel wat, maar is aan de andere kant ook eigenlijk wel wat aan de dunne kant. De gebeurtenissen die zich uiteindelijk ontspinnen en het psychologische spel dat daaraan vooraf gaat voelen achteraf wat teleurstellend - het begin van de film belooft meer dan wat er uiteindelijk waargemaakt wordt. En wat me ook tegenvalt is dat de beelden met een enkele korte uitzondering eigenlijk knap lelijk zijn - grauw alsof het constant tegen regenen aan zit. Wellicht zo bedoeld, maar daarom niet minder lelijk.

Daar tegenover staat dan weer dat Juno Temple erg goed bezig is. Ze wordt zichtbaar zieker naarmate de film vordert, straalt in elk opzicht haar ongemak uit. Knap werk. En dat geldt wellicht ook voor Michael Cera - of speelt hij iets wat heel dicht bij hemzelf blijft. Mij irriteert hij eigenlijk altijd. Moeilijk beoordelen of dat in deze film komt omdat hij een irritant personage speelt.

Maar dan komt dus als toegift, als klap op de vuurpijl de titelrol. Goed naar kijken, ogen wijd open en je niet laten afleiden.

Magic, Magic... Wat moet ik er mee?

Lastig te bevatten. Het begin was mij iets te traag, het wist me niet direct te boeien. Toen ik eenmaal de personages van Cera en Temple, die voor mij wel echt de show stelen, beter leerde kennen werd het allemaal stukken interessanter. De spanning werd goed opgebouwd en de sfeer was op bepaalde momenten om te snijden. Regelmatig zat ik te kijken met een 'WTF gebeurde daar nou?'- blik. Hoe ze dr cookah over zijn gezicht wrijft, bijvoorbeeld. Toffe scène.

Maar... ja, de máár. Er ontbrak iets. Iets waar ik de vinger niet op kan leggen. Was het slecht? Nee. Cera en Temple zogen me mee in het verhaal. Ik was geintrigeerd door ze. Door allebei. Daardoor had ik sowieso geen oog meer voor de andere personages. Jammer, want Browning vind ik altijd wel leuk alleen deed ze me totaal niks in deze film.

Je ziet Temple aftakelen, zichzelf verliezen. Hoe komt dat? Geen idee. Ze was al een weirdo vanaf de eerste minuut. In het begin dacht ik dat ze autistisch was, maar er bleek wel aardig wat meer aan de hand te zijn met haar. Haar mental breakdown is wel overtuigend in beeld gebracht, dat moet ik toegeven.

Maar dan... dat einde. Ik ben er niet zo blij mee. Hoewel ik nu beter begrijp welke kant ze uitwilden hiermee, vind ik het toch jammer. Vooral omdat ik dit niet bij de rest van de film vind passen. Een ander einde had me bevredigender geleken. Alsjeblieft geen happy ending, maar in ieder geval niet dat rituelen gezanik.

In eerste instantie ging ik, de plus en minpunten afwegend, voor de middenmaat. Maar omdat de film zo in mijn hoofd is blijven hangen en vanwege Cera en Temple (Had ik hun al genoemd?) ga ik toch verhogen naar een voldoende.

Onderhuids.

Behoorlijk meeslepende film waarna ik toch wel even moest uitpuffen.

Plot kun je op meerdere manieren interpreteren en dat heeft de regisseur, zij het wat wisselvallig, niet onverdienstelijk weten neer te zetten. De film is goed opgebouwd en kent een aantal enorm sterke scenes, maar wat dialoog betreft kwam het toch iets te kort om echt diepe indruk te maken. Zelfde geldt voor de cinematografie.

Interessant om te zien hoe een wereldvreemd Amerikaans meisje reageert op haar eerste buitenland-trip in Chili en de cultuurshock die daar op volgt. Vond dit puur psychologisch drama, maar dat kun je in dit geval best als horror/thriller interpreteren. 7.5/10*

Lastig te beoordelen film.

Qua sfeer zit het wel goed. Als er eerst een zieke hond wordt achtergelaten en er vervolgens een vogel voor de grap uit de boom wordt geschoten is het voor de kijker min of meer al duidelijk, Sfeer wordt grotendeels opgebouwd door de natuur een claustrofobische rol te geven in een verhaal over heimwee, desoriëntatie en sociaal ongemak. Moest ook eigenlijk wel een beetje aan Vinyan denken,, maar dat niveau haalt het lang niet, ook al is de uitwerking natuurlijk erg anders.

Cera zorgt er bij mij voor dat de de film een zwart komisch randje meekrijgt, zeker in het begin. Er heerst dan nog een soort ongeloof en onbegrip voor een vreemd sociaal ongemak, dat nooit echt weg gaat. Sterker nog, dat onbegrip wordt alleen maar groter. Het zorgt voor een zelfbewust en verwarrend toontje, die de hele film blijft hangen. Of dit nu een handreiking is van de regisseur naar het publiek toe, onder het mom van "kijk je bent niet de enige die het niet snapt" weet ik niet, maar het werkt wel. Het verhult in ieder geval dat het ritme van de dialoog hier niet altijd ever lekker liep. Van mij had er vanaf het begin af aan al minder gepraat mogen worden, maar misschien was dan de het sociale isolement niet goed overgekomen. Mja, lastig te zeggen.

Temple (Alicia) is dus de gene die langzaam instort en jullie zijn gewaarschuwd, dat gaat ook echt langzaam. Persoonlijk werd ik gelijk in het begin al gegrepen door een claustrofobische, benauwende sfeer en het gevoel dat er iets niet goed zat. Mocht het grauwe en donkere niet bij de kijker binnenkomen, dan kan ik snappen dat men zich bedrogen voelt en liever de nieuwe Evil Dead had opgezet. Daar gebeurd tenminste wat!

Lastig dat je niet echt over het plot kan praten zonder te spoileren. Je moet namelijk gelijk een aantal onthullende vragen stellen. Wat maakt Alicia gek, wanneer komt die omslag en wat gebeurd er vervolgens? Dus maar even tussen spoilertags;
Lastig te zeggen wat alles triggert..Ik ga er maar even vanuit dat de slapeloosheid alles op gang brengt. Als je er nog nooit in ergere mate last van hebt gehad is het moeilijk voor te stellen, maar slecht slapen kun je een behoorlijk psychische klap van oplopen. Combineer dit met het feit dat Alicia behoorlijk schrok van de neergeschoten vogel, dan kan het al behoorlijk gaan spoken in je hoofd. Wat zijn dat voor wrede mensen, die zomaar een vogel neerschieten? Als je toch al moeite hebt met slapen is dat niet een gedachte die je rond wil hebben malen. Wat drank en een overdosis ondefinieerbare pillen zorgt voor het breken

Een climax of geruststelling komt er vervolgens niet en dan moet je je eigen conclusie maar trekken. Is het dan uiteindelijk toch allemaal te makkelijk? Wordt er niet teveel weg gelaten voor de kijker? Voor de meeste mensen wel, denk ik, maar bij mij werkte het wel. De vraag is of de film bij een 2e kijkbeurt zijn kracht nog wel houdt. Een dik verdiend cijfer voor nu.

Ook ik kom uit het kamp die het lastig vind deze film te beoordelen.

Aan de ene kant vind ik film wat kaal en erg afstandelijk. Regisseur Silva geeft de kijker weinig handvaten.

Dat afstandelijke begin al zodra we aan de cast worden voorgesteld. We horen Cera's personage zingen, zien zijn lichaam dansen, maar zijn gezicht krijgen we niet te zien. Hij begroet zijn vrienden en ook diens gezichten krijgen we niet meteen te zien. De nadruk komt op lichaamstaal te liggen. Dit doet echter nog geen twee minuten, als ik het goed heb, maar het is wel een hele interessante manier van beginnen en bevestigt ook dat het afstandelijke (enigzins) een bewuste keuze moet zijn geweest van Silva.

Het acteerwerk, met name van Temple, is erg sterk. Ook is het fijn om te zien dat Cera zich los maakt van de typecasting waar hij mee is/was opgezadeld.

De aftiteling en de extreem korte (twee frames?) titel zijn overigens ook opmerkelijk. Mooi vormgegeven en weet de aandacht te houden.

De film weet te intrigeren, maar, gepaard met dat afstandelijke en een traag tempo, wist het mij niet continue in zijn grip te houden. Het feit dat deze film echter blijft hangen, betekent dat Silva wel wat is geslaagd.

Misschien dat ik na een herziening wel overtuigd enthousiast ben, nu ben ik dat gematigd.

Silva heeft in ieder geval een eigen film gemaakt en dus is het voor mij voorlopig een regisseur die in de gaten blijf houden.

Unheimisch filmpje met een interessant uitgangspunt, maar dat helaas nergens echt losbreekt. De rollen van Browning en Cera zijn nochtans overtuigend genoeg voor een psychologische thriller. Het is dat het scenario niet helemaal mee wil, want ondanks enkele bevreemdende scènes weet het als geheel niet genoeg te beklijven. Daarvoor is het allemaal wat te dunnetjes en krijgen de personages niet de diepgang die ze verdienen. Met als resultaat dat de impact uitblijft en dat het eigenaardige slot met moeite een apotheose genoemd kan worden. Echt gedurfd kan je de film ook bezwaarlijk noemen. Deed me vaag denken aan Let's Scare Jessica to Death om een of andere reden...

Deze film bekeken puur om de vrouwelijke hoofdpersonages Emely Browning en vooral Juno Temple..

De twee aantrekkelijke dames ten spijt leverde dat toch voor mij geen goede film op.

De redenen daarvan zijn als volgt;

a. irritante mannelijke hoofdpersonages, hoewel in de context van de film die Brink natuurlijk wel irritant moest zijn.

b. het erbarmelijke slechte einde, de aftiteling uiteraard niet meegerekend.

c. de fotografie. Veel te donker. Soms dacht ik dat van het flatscreen het beeld uitging. Het audiovisuele is voor mij nu eenmaal erg belangrijk.

Kort samengevat;

Deze film was het dus duidelijk niet voor mij. Ligt niet aan Juno Temple, want over haar rol in The Brass Teapot - een heerlijke komedie - was ik zeer te spreken. Nou mij maar eens wagen aan Kaboom waar zij dacht ik ook een hoofdrol in speelde.

2,0*

Horror is helemaal niet aan de orde hier.

Verder is deze film enorm traag, en gebeurt er bijna niks.

Vond de film erg ongeloofwaardig, ook het zogenaamde vriendenclubje..

Iedereen is zo totaal anders qua karakter, en hoe kan je je beste vriendin die nog nooit in een vliegtuig heeft gezeten, na zo'n lange vlucht in een vreemd land, de eerste dag al gelijk alleen laten.

Blijkbaar is dat vertrouwen tussen de 2 echte vriendinnen er nieteens.

Alle karakters zijn zo tegenstrijdig met 0,0% inlevingsvermogen, dat het gewoon niet klopt.

Toen ik dacht dat het begon, kwam de aftiteling.

Eigenlijk heb ik dus helemaal nergens naar gekeken, alleen naar een mooie filmposter.

Naargeestigheid als horror.

Silva weet weer een apart filmpje af te leveren. Het mag dan als horror te boek staan, zoals hierboven wel duidelijk zal het voor de meeste mensen niet als horror aanzien worden. Silva speelt dan ook vol op een ongemakkelijk sfeertje, geen gore, geen geesten, wel een vreemd gevoel en een gestoord meisje.

Jammer blijft wel dat SIlva steeds kiest voor énorm irritante personages. Vooral Cera is in deze film weer compleet onuitstaanbaar. Ook veel bits gekibbel, weird gedrag en een hoop gemompel langs de camera heen. Vind ik duidelijk minder aan Silva's films, al is het wel deel van z'n stijl.

Ook veel overeenkomsten met z'n vorige film. Cera uiteraard, de setting speelt ook zeker mee, maar ook het type personages en de wat rare road movie-achtige elementen. Silva weet zich in ieder geval te onderscheiden.

Sfeertje is in ieder geval wel goed in deze film. Mede dankzij Doyle (die af en toe van de meeste simpele dingen beeldschone plaatjes weet te maken - zoals het glas onder de kraan), maar ook mede een erg sterke klankband. Silva trekt nog lekker door naar het einde toe en kampt dan alles bruusk af. Soms werkt het compleet niet, hier absoluut wel, draagt alleen maar meer bij aan dat ongemakkelijke gevoel en zorgt ervoor dat deze film verder best memorabel is.

Er zit denk ik veel meer in Silva dan er momenteel uitkomt, als hij z'n vervelende personages een keer laat varen zie ik hem nog wel een meesterwerkje maken.

3.0*

Aantal tieners gaan naar verlaten huisje ... en we kunnen nu enkele tientallen horrorvarianten bedenken, maar op zich heeft deze film dus helemaal niets met het horror-genre te maken, al doet de trailer anders vermoeden, de aanduiding drama lijkt hier beter te passen.
Okay Alicia is voor het eerst buiten de VS en op bezoek bij haar Chileense nichtje Sarah, maar die moet er meteen vandoor en blijft Alicia achter met een paar van Sarah's vrienden.
Dan blijkt al snel dat het geen prettig weekje gaat worden, de vrienden die ze de helft van de tijd niet kan verstaan, de vreemde gewoontes, het onbekende land, het idee dat ze haar als last zien, paar klunzigheidjes......uiteindelijk loopt het over in een psychose zonder hulp in de buurt.
Zat me enige tijd af te vragen welke kant het nu op ging, maar uiteindelijk blijkt het toch wel een hele sterke opbouw te zijn en een prima donker drama.

Magic Magic is een film waar ik na afloop nog heel veel aan heb gedacht. Het is niet noodzakelijk een horrorfilm te noemen al heeft het een aantal momenten. Dit is een film die heel erg realistisch overkomt wat mij betreft als het gaat om de personages en het uitbeelden van erstige psychische problemen of een geestesziekte.

Een one-of-a-kind film die je moeilijk in een hokje kan plaatsen of kan vergelijken met een andere film. De film heeft niet heel veel verhaal. Een meisje (met bepaalde psychische problemen) gaat op vakantie met een vriendin en een groep onbekenden mensen. Dat is het eigenlijk. Ze krijgt steeds meer problemen en de groep waar ze mee is, is niet noodzakelijk symphathiek, begrijpend en doen niet echt moeite om haar meer op haar gemak te laten voelen.

De film heeft behoorlijk onsymphatieke karakters en dat kan ik juist waarderen. Jongeren zijn ook onsymphatiek op een bepaalde manier en wellicht vooral op vakantie waar ze juist meer egoistisch kunnen denken. Michael Cera speelt een heel apart mannetje, niet noodzakelijk écht vreemd maar erg onvolwassen en ongemakkelijk maar wel herkenbaar. Hij speelt dit personage ontzettend goed, compleet anders dan zijn andere rollen. Oscar waardig.

De horror in deze film is niet met andere films te vergelijken. De horror zit hem in de onbegrijpelijke situatie van het meisje Alicia (Juno Temple) die zelf niet weet wat er met haar aan de hand is en de groep weet het ook niet waardoor de kijker het ook niet weet. Dat maakt de film héél realistisch omdat je je gaat verplaatsen in de situatie en eigenlijk weet je zelf ook niet wat je moet doen. Dit zou je misschien bij elke film kunnen zeggen maar het gaat hier niet om vampieren maar om iets wat gewoon echt kan gebeuren en waar jezelf mee in aanraking kan komen en daardoor komen bepaalde scenes extra goed aan omdat het subtiel wordt uitgebeeld, niks wordt overdreven uitgebeeld en daardoor krijg je een goed beeld van een verwarrende ziekte.

De film is erg afstandelijk maar tegelijkertijd behoorlijk emotioneel. De hallucinatiescene dat Cera zijn excuses nog een keer aanbiedt en het meisje schreeuwt dat het niet aan hem ligt maar aan haarzelf is behoorlijk creepy. Daarin komt het onbegrijpelijke het meeste tot uiting. Ook de scene dat ze midden in de nacht van die rots wil springen is omdat niks overdreven wordt behoorlijk emotioneel. Verschillende emoties maakt deze film los net zoals het einde waarin ze overlijdt terwijl de hele groep haar eigenlijk niet mag. Heel apart.

Daarnaast is de film behoorlijk stijlvol verfilmd. Het is meer een karakterstudie of een studie van een ziekte dan een horrorfilm maar dat mag je zelf beslissen.

De samenwerking van Silva en Cera was in Crystal Fairy & the Magical Cactus ook al erg geslaagd waar Cera ook een apart afstotelijk en egoistisch personage speelt. Een aanrader als je deze film ook goed vindt.

Ik zit zelf te denken om naar de volle 5* te gaan maar daar ga ik de film eerst nog een keer voor herzien.

Behoorlijk sterk filmpje. Ontvouwt zich redelijk langzaam, al zit er al vanaf meet af aan een unheimlich sfeertje ingebakken. Echt interessant wordt het zodra Temple mentaal begint te ontwortelen. Fijn dat Silva een verklaring in het midden laat en het mysterieuze de boventoon laat voeren. Visueel knap, met enkele gave details (spacey bank tijdens de hypnose-scene), en een onheilspellende klankband die de mysterieuze sfeer alleen maar verder ten goede komt. Het einde komt uit de lucht vallen maar is juist daarom best sterk. Blijft in ieder geval wel even hangen.

Enige kleine minpuntje ligt bij de intensiteit die van mij nog wel wat hoger opgevoerd mocht worden. Het tweede gedeelte is lekker freaky, maar had nog net wat meer door het lint mogen gaan. De film deed mij soms ook wat denken aan Antichrist, maar daar kan het zich dan toch niet mee meten. Wel een ruime 3,5*, met kans op verhoging. Silva is een interessant regisseur.

Lastig te beoordelen.

Maar hoger dan een 2,5* komt het zeker niet. Alleen gekeken vanwege Cera in een Horror. Cera speelde naar mijn mening dan ook best goed, met volle overtuiging en soort laag IQ ventje. Browning is ook wel overtuigend en daar blijft het bij.

Temple zal Temple natuurlijk niet zijn als ze even uit de kleren mocht, en hier dus ook. Ik vind een vreemd iemand, en het eerste deel van de film kwam ze ook niet altijd even overtuigend over. Pas in het tweede deel als ze wat meer door het lint gaat is de film was pakkender.

Soweiso een vreemde maar interessante film, die compleet verneukt wordt met het belachelijke boerenritueel. Ik heb wel 6x met mijn ogen lopen rollen van schaamte. Het is gewoon geen pakkende combinatie. Maar dat de aftiteling dan opeens plots uit de lucht komt vallen is dan wel knap gedaan en daarom een 0,5* extra.

redelijk filmpje dat weet te vermaken, maar zeker geen hoogvlieger.

Ik was ook best wel onder de indruk, zeker gezien de maar matige scores hier en op IMDb. Sterk acteerwerk, dat sowieso, met een Michael Cera die het bloed onder je nagels vandaan haalt (ook al bedoelt Brink het niet zo, irritant is ie wel), en Juno Temple die erg overtuigt als de wat onzekere Alicia die meereist naar een afgelegen gebied in Chili. Maar de film scoort vooral op sfeer - het is een bijzonder ongemakkelijke film waarin Alicia langzaamaan mentaal ontrafelt en dit steeds verder escaleert, zonder dat er nou echt een duidelijke oorzaak voor lijkt. Fraaie beelden ook die Silva op het beeld tovert, en het open einde en toch wat onafgesloten verhaal maken dat er nog genoeg over na te malen valt.

Ijzingwekkend toch wel.

Het helpt wellicht als je mensen kent zoals Alicia. Onzeker, wantrouwig en sociaal oncomfortabel in toenemende mate. Een weirdo (wat ik hier vaak teruglees) zou ik het niet noemen, maar de neiging naar instabiliteit ligt vanaf moment één op de voorgrond. Prachtig vertolkt door Temple, die de vertwijfeling, geveinsde lachjes en het constante ongemak heel naturel brengt.

Gaandeweg krijgt ze vele zetjes die haar over de rand duwen (no pun intended), allemaal even subtiel als geloofwaardig. Opgescheept met vreemden in een vreemd land en verstoken van veiligheid, heeft ze constant het gevoel dat ze teveel is en lijkt ze iedere prikkel navenant te interpreteren. Aanvankelijk onderhuids maar geleidelijk kan ze het - door slaapgebrek vs slaapmedicatie - steeds slechter binnen houden, tot ze volledig doordraait.

Tergend unheimisch, in perfecte dosering opgevoerd door Silva, met enkele fijne symbolen, beeldtaal en mooi geschoten landschap. Werkelijk magnifieke Temple en een heerlijk walgelijk diplomaatszoontje van Cera. Met bovendien een einde dat even eenvoudig als gedurfd is. 4*