The Act of Killing (2012)

Te laat, ik heb de film verwijderd. Oordelen doe ik verder niet.

Briljant uitgangspunt levert een surrealistische, onthutsende en bizarre film op die een heel spectrum van gevoelens, denkbeelden en vragen aanboort over hoe de wereld en de mens in elkaar zit, en hoezeer het beeld wat mensen hebben van de (recente) geschiedenis en wat en wie goed, kwaad en grijs is, is geconditioneerd.

In feite wordt hier een beerput opengetrokken van een stinkend verleden waarvan de gevolgen nog openlijk aanwezig zijn in het Indonesië van vandaag. Het is aan anderen om deze beerput verder te exploreren, in de eerste plaats de Indonesiërs zelf, als ze hem niet direct

Het is een soort eigentijdse versie van de Nurenberg processen, waarin de misdadigers uit zichzelf hun misdaden opbiechten, op een speelse manier, weerzinwekkend.

Sta best versteld van alle lof voor deze rommelige documentaire. Ik mis veel context, zowel direct in het 'nu' van de film, als historische context. Had verder het idee dat ik de hand van de regisseur wel héél erg voelde (en nee, dan bedoel ik niet de theatrale stukken). Het einde geloofde ik bijvoorbeeld helemaal niet.

Meesterlijke docu

In mijn visie heeft Act of Killing juist dankzij het regie-duo een menselijk gezicht gekregen. Dit ondanks alle gruwelijkheden en twisted minds

Speciale aandacht en mijn bewondering voor diegene die dit in beeld heeft gebracht.

wat een camerawerk van de bovenste plank

Wel benieuwd naar de director's cut die 42 min langer duurt. Gisteren de dvd binnen gekregen.

Snap ik!

Wat een bizarre en onwerkelijke kijkervaring. Wat al die oorlogsmisdadigers en andere mensen uitkramen is echt ongelofelijk. Vaak is het net of een grappenmaker de ondertiteling heeft veranderd. Schokkend om zoveel domheid en corruptie te zien, diepgeworteld in de Indonesische samenleving.

Van wat ik heb begrepen heeft de film ook in Indonesië zelf al het nodige teweeggebracht. Wellicht dat dit zo'n zeldzame keer kan worden dat een film echt iets voor elkaar kan krijgen. Dat daar een weliswaar erg origineel maar ook wat gemaakte benadering voor nodig is, het zij zo. Ik kreeg hier en daar zelfs de indruk dat het een ander niet helemaal echt is. Neem bijvoorbeeld dat einde. Anwar toont volgens mij zichtbaar wroeging, maar vervolgens wordt hij ziek en komt het op mij behoorlijk nep over. Je ziet hem nooit daadwerkelijk overgeven en zulke geluiden heb ik een kokhalzend persoon nog nooit horen maken.

Ben het verder ook wel eens met de kritiek dat de documentaire best wat context mist. Nog niet eens zozeer historische (al had dat ook best gemogen voor zo'n onderbelicht luguber stukje geschiedenis), maar meer bekeken vanuit de verantwoordelijken van al die gruweldaden. Nu bleef het allemaal zo onwerkelijk voor me, en vind ik het ook moeilijk in te schatten waar de boel aangedikt of zelfs gespeeld is en waar niet, waardoor ik de documentaire toch net niet zo veel kan waarderen als veel anderen. De theatrale benadering zorgde alleen maar voor mee afstand (al hebben de betrokkenen dat misschien ook wel nodig om de boel zo op te kunnen halen). Desalniettemin evengoed indrukwekkend. Er wordt niet echt een poging gedaan alles op een toegankelijke manier te presenteren aan de kijker, maar ik kon niet stoppen met kijken. 3.5*.

voor wie 'm alsnog/nogmaals op het witte doek wil zien: zondag aanstaande om 20.30u in Filmhuis Cavia, Amsterdam.

Bizarre film waarin moordenaars en beulen met trots praten over hun wandaden. Je denkt naar een verzameling idioten te kijken, maar af en toe komen er ook ministers in beeld die de gangsters loven (wat volgens hen van "free man" komt- grote onzin volgens mij). Wat vooral zo vreemd is is dat ze openlijk praten over hun wandaden en totaal geen moeite hebben met het opbiechten van de meest weerzinwekkende details- iemand schept op over de verkrachting van een 14-jarig meisje onder instemmend gelach. Je zou toch verwachten dat er consequenties voor dat oranje para-leger komen.

Ook vreemd is de theatrale setting, die soms zelfs tot comic relief - of plaatsvervangende schaamte- leidt, met name die dikzak met zn opmerkelijke travestie-neigingen is een schertsfiguur, maar ook Anwar Congo is nauwelijks serieus te nemen. Je vraagt je af of ze ze allemaal op een rijtje hebben.

Het is vooral dit rariteitenkabinet dat je ongemakkelijk maar geboeid blijft kijken, de docu vond ik verder niet heel bijzonder, hij is wat onduidelijk soms (wie maakt nou de film, Oppenheimer of Anwar en zn kornuiten zelf?) en het gebrek aan achtergrondinfo maakt dat nooit helemaal duidelijk is of het nou een stel idiote opscheppers zijn of dat ze werkelijk 1000-en mensen de dood in hebben gejaagd. We zitten er een paar gedenkwaardige scenes in, zoals die met de buurman die vrolijk meedoet en stiefkind blijkt te zijn van een vermoorde "communist" (er wordt over communisten gesproken alsof het een insectenplaag was die ze hebben vernietigd maar dat terzijde).

Indonesië zal wel blij zijn dat hij geen Oscar heeft gehad.

Anderen hebben het al gehad over het onthutsende surrealistische karakter van deze film, dus dat hoef ik verder niet te doen. Laat ik in ieder geval nog even zeggen dat ik me gaandeweg begon te ergeren aan de toch vaak vrij lange stukken over het maken van die flutfilm (heb ook stukken doorgespoeld). Ik vond dat eigenlijk ook te veel eer voor die lui.

Verbluffende film. Bizar. Ik ben niet naïef, maar toch..

Groot deel van de film, zat ik met de gedachte "waar zit ik nu eigenlijk naar te kijken", klucht, mafiafilm, surrealistisch drama, docu, snuf, propaganda, of mix van dat alles..

"Het wordt een hel voor jou, een hemel op aarde voor mij", (geen echte spoiler). Kijkers weten welke scene ik bedoel, dat blijft maar in mijn hoofd rondzingen. Al raast dat 'verlangen' nog zo sterk door je frontaalkwab, hoe kan je daar in godsvredesnaam ooit aan toegeven..

4,0

Dit is toch wel een vrij bijzondere documentaire, waarin beulen en moordenaars, vertellen over hun daden van zo'n veertig jaar geleden en de meesten lijken daar nog trots op te zijn ook. De manier waarop het allemaal gebeurt, is best wel gruwelijk.

Toch pakte de documentaire me niet helemaal bij de keel. Het opvallende felle kleurgebruik bij sommige scenes, gaf de boel iets onwerkelijks. Daarnaast zaten er ook wel momenten in dat de boel wat herhalend overkomt en het gewoonweg inzakt.

Ik moet wel zeggen dat die "oude man" nog het meest bevreemdend overkomt. Hij vertelt ijskoud over de gemakkelijkste manier om mensen te doden, maar krijt ondertussen zowat tranen in zijn ogen van een klein eendje met een mank pootje. Ook dat braken van hem richting het einde was wel erg apart om te zien.

Het is in ieder geval een unieke documentaire. Ik vond hem niet uitzonderlijk goed, maar zoiets aparts zal je zelden nog eens zien. Wat dat betreft is het zeker een aanrader en moet je dit als filmliefhebber toch zeker eens gezien hebben. In de wereld gebeuren soms bizarre, rare en vreemde zaken, dat is hiermee nog maar eens bewezen.

3,5*

Zeer actueel vandaag de dag.

Knappe film die goed de grenzen van moraliteit en geweld aftast. Vond helaas de visuele benadering wat karig en had het geheel nog wat surrealistischer verwacht. Daarnaast was het ook wat aan de lange kant (ik zag de director's cut), misschien dat de korte versie beter valt.

Desalniettemin een sterke film. 4*

Matige documentaire waarin een toenmalige massamoordenaar van de Indonesische coup van 1965 wordt gevolgd. Zeker wel bijzonder om te zien met welk gemak deze man praat over zijn daden. Echter stond de vorm van deze documentaire me wel wat tegen (vooral de surrealistische scenes). Hierdoor is het wel wat aan de saaie kant.

Over cinema gangsters, de beste moordtechnieken en de frivole manier waarop de daders het vertellen en uitbeelden. Schokkend, ja, en een kans zo uniek, dat je het niet kunt laten liggen, maar, hoe bizar het ook mag zijn, na verloop van tijd heb ik het wel gehad met die malle toneelstukjes. Uitgezonderd die in het dorpje met al die mensen, die is nog best heftig.

Het lijkt ook een beetje ten koste te gaan van de focus van de docu. Via Anwar lijkt Oppenheimer iets te willen met de psychologie van een massamoordenaar, maar ik heb zo m'n bedenkingen bij hem en hoe dat gaat. Twijfels in het slot ook. Herman is nog een veel grotere malloot. Het gaat beter wanneer het breder wordt getrokken en het er anderen bij betrekt.

De logica die er achter schuil gaat is al bezopen (iets met wreed), het wordt nog gekker wanneer iemand van de overheid zich er tactisch mee gaat bemoeien. Verbijsterend hoe openlijk wordt gesproken, zelfs opgeschept over de meest smerige en corrupte zaken die zijn gebeurd en nog steeds aan de gang zijn. Krachtiger dan veel van wat Anwar aan het doen is.

Sluit me aan bij bericht van Insignificance. Ik heb de directors cut gezien maar 159 minuten is dan een hele zit. Na een tijdje geloofde ik het wel en verloor ik mijn interesse.

Alle lof aan de makers van deze bijzondere documentaire, die de meest gruwelijke manifestaties en de daarmee gepaard gaande hypocrisie van de menselijke geest van betrokkenen op een Indringende manier weergeeft.

Indeed! En daarom mogen de fans Oppenheimer's vervolg The Look of Silence, die momenteel draait, niet overslaan. Minstens zo huiveringwekkend.

Vanavond in de bioscoop gezien bij de Lux Nijmegen. De film werd ingeleid door een lezing van socioloog Abahram de Swaan over massamoord. Erg interessant. Hij heeft ook een boek geschreven over massamoord. Dat heb ik ook gekocht. Dat was een goede toevoeging. Daardoor begreep ik vrij goed waar de film over zou gaan. Het was wel een beetje een lange zit door de lezing, maar vond het een indrukwekkende film. Vrij surealistisch en gruwelijk. Ben benieuwd naar het vervolg. The Look of Silence. Die kreeg vijf sterren in NRC-Next en las op moviemeter dat hij ook goed is.

Onthutsend. En nodig om te laten zien tot welke peilloze dieptes mensen kunnen afzakken. Overal waar conflict is, kan het laagste in mensen naar boven komen. Het sadisme. Ik moest onwillekeurig aan Col. Kurtz denken. "The Horror. The Horror!"

Bizarre en absoluut gestoorde documentaire. Dit is verreweg de meest schokkende docu die ik ooit heb gezien. Regisseurs Joshua Oppenheimer Christine Cynn laten namelijk dingen zien die het verstand te boven gaan. Dingen die je eigenlijk, ook al weet je dat ze waar zijn, niet kan geloven. The Act of Killing laat een grote indruk achter. Dit komt voornamelijk door het feit dat Oppenheimer en Cynn er voor gekozen hebben om leden van de voormalige doodseskaders het woord te geven. Zeker een origineel uitgangspunt maar dat maakt de film er niet veel beter op. Integendeel, het kan op heel veel afschuw rekenen. The Act of Killing brengt aan het licht waar bijna niemand vanaf weet. Het zal ongetwijfeld erg vaag blijven. Een ding staat vast: er zijn heel veel onschuldige burgers gemarteld en vermoord.

The Act of Killing is op momenten surrealistisch en abstract. Het voelt soms dromerig aan. De zweverige scènes duren te lang en vergt iets teveel van mij als kijker. Combineer hiermee de informatie die je opdoet naarmate de film vordert en je krijgt een onwerkelijk stuk cinema voorgeschoteld. Heel "down to earth" zijn dan de reconstructies van de moordenaars die ver weg staan van de zweverige scènes. Jammer dat de focus heel erg ligt op de moordenaars en er niemand aan het woord gelaten wordt die onderzoek heeft gedaan naar de gruwelijke gebeurtenissen. Het is namelijk onmogelijk om sympathie te krijgen met deze moordenaars, en dan moet je twee uur naar die hoofden kijken. De balans is dus een beetje ver te zoeken. De docu heeft niet echt een duidelijke opbouw dus je bent regelmatig de draad kwijt. Een duidelijk doel heeft de film eigenlijk ook niet, behalve het laten zien van gruwelijke taferelen.

Deze docu heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Dit is zowel positief als negatief. Het ergste van alles is het feit dat deze mannen nooit vervolgd zullen worden en hun afpers praktijken onbelemmerd blijven. Een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb is dat het woord "held" een hele andere betekenis heeft in Indonesië. Staat eigenlijk gelijk aan moordenaar. Oppenheimer en Cynne hebben in ieder geval belangrijk werk afgeleverd: de wereld kennis laten maken met de systematische moordpartijen in 1965-66 in Indonesië. En uiteraard mag ook het aandeel van de overheid, het leger en de paramilitaire organisatie Pancasila Youth ook nooit vergeten worden.

3,5*

onwaarschijnlijk gruwelijk, een zwaar indrukwekkende vertelling

DE WERELD ZIT VOL MET MOORDENAARS !!

Wat gebeurt er wanneer een genocide nooit is berecht en verwerkt, wanneer de verantwoordelijken daar nooit verantwoording hebben over moeten afleggen, wanneer het regime 50 jaar nadien nog altijd dezelfde principes huldigt. In de Koude Oorlog juichte het Westen deze genocide impliciet/expliciet toe, omdat het zogezegd gericht was tegen "communisten". De film doorprikt die mythe.

Dan krijg je dus een samenleving waar mensen trots zijn op wat ze gedaan hebben in het verleden. Zelfs zo erg dat ze hun heldendaden willen verfilmen. Ontkenning en vertwijfeling is er nauwelijks in een land dat nog altijd een tikkende tijdbom is met honderduizenden ontwrichte families.

Ijzersterke documentaire met een bijzonder inventieve invalshoek. Onthutsend. Ook de contrasterende comic relief (cfr. dat musicalgedeelte waarin de slachtoffers de moordenaars danken om hen naar betere oorden te brengen...).

Alles is wel gezegd over deze documentaire. Wat mij betreft is hij uiteindelijk in twee woorden samen te vatten: surrealistisch en misselijkmakend.

Dus?

Ken deze docu niet ...schijnt best heftig te zijn.

Binnenkort eens kijken.