Raining Stones (1993)

Ook deze Loach-film is door mij weer goed te verteren! Mooi lichtbitter drama met toch wat broodnodige humor zo af en toe. Volgens mij is dit de eerste film van Loach die ik zie met een Happy ending, al zette hij me daarmee aan het einde toch nog op het verkeerde been! Gaaf!

Die gast die Tom speelde laat wèl in elke film zijn broek zakken, zeg! In ‘This is England’ ook al! Een professionele mooner, die gast! Wel onsmakelijke beelden, overigens...

Edit: ik zie net op imdb dat de mooner in deze film niet dezelfde is als die van This is England! Maar ze lijken wel als 2 druppels water op elkaar!!!

Raining Stones is een duidelijke Ken Loach film. In principe omschrijft de titel van de film al het verhaal. Het lijkt mij te staan voor het karakter dat centraal staat in deze film. Constant vallen figuurlijke stenen op hem, in de film wordt vervolgens duidelijk hoe hij met die problemen omgaat. De film is wat mij betreft wat te eenzijdig voor een topnotering, maar slecht is het zeker niet.

Sociaal drama zoals alleen Britten het kunnen brengen.

Als dan nog Ken Loach voor zo iets tekent dan krijgt ge een film die je niet loslaat.

Knap.

De houding van de pastoor op het einde van de film is merkwaardig en typisch "Loach".

Kijk uit om "It's a free world" van hem te zien.

Prachtig drama waarin we een werkzoekende vader uit de onderste laag van de arbeidersklasse volgen op zijn zoektocht naar werk, en waarbij hij hier en daar wat klusjes bij elkaar weet te sprokkelen. Een schrijnend verhaal zonder sentimenteel te worden, in de stijl die we van Ken Loach gewend zijn: realistisch gefilmd, echte locaties en acteurs die hun personages als 'echte mensen' neerzetten.

Ken Loach ten voeten uit. Een film over het wrijving tussen schrijnende armoede en (vals) zelfrespect en tot welke wanhoopsdaden dat uiteindelijk kan leiden. Het sociaal-psychologische drama wordt van lieverlee steeds boeiender. Het toch wel verrassende einde zorgt voor een aangename afsluiting en dat mag ook wel na zo veel ellende.

Ken Loach met "Raining stones".

Hiermee heeft deze regisseur een prachtfilm neergezet! Het wordt in de beschrijving een drama genoemd maar er is duidelijk ook sprake van een komedie in deze film. De grappen en grollen die onze hoofdpersoon met zijn vriend meemaakt en uithaalt.

Het begint gelijk al in het begin van de film en het gaat een behoorlijk eind door in het verhaal. Ja, drama is ook aanwezig, het is een drama als je jouw kind van 7 voor de commune er pico bello bij wilt laten lopen, een kleine concurrente van een engel bij wijze van spreken. Maar dat kost geld en als je dan dat geld niet hebt, dan is het de vraag hoe kom je eraan?

Dan zie je Engeland en zijn sociale wantoestanden in het klein weergegeven!

Dat is in het kort een beschrijving van deze film waarvan wij echt hebben genoten en nu en dan echt bij konden schaterlachen.

Voor dit drama, deze komedie, een 8.

Ken Loach maakt opnieuw effectief gebruik van authentieke locaties en niet-professionele figuranten om het realisme van dit tragikomische relaas te versterken. Het verhaal draait om de pogingen van Bob [Bruce Jones] om geld bijeen te sprokkelen voor de eerste communie van zijn dochter. Zijn trots weerhoudt hem ervan een betaalbare tweedehands jurk te kopen, maar zijn koppigheid brengt hem in problemen wanneer tegen beter weten in geld leent van een woekeraar. Jones' vertolking is jammer genoeg onevenwichtig, maar de film zit vol scherpe observaties en sterke bijrollen en scenarist Jim Allen weet het tragische verhaal op knappe wijze te vermengen met humor waardoor het nooit zwaar op de hand wordt.

For a worker, it's raining stones seven days a week...

Typische Loach (de tiende film die ik van hem zie), met een rauw sfeertje maar ook met luchtige bijna komische momenten (zijn recrutering als buitenwipper bvb), waarbij de gevolgen van chronische werkloosheid in de UK weer maar eens in de spotlight gezet wordt. Soms ook redelijk moralistisch met de rol van de katholieke kerk als herder van zijn schaapjes, de wanhopige burgers. Ergens is de vergelijking van het schaap in het begin van de film en Bob snel getrokken, al was dit misschien niet de bedoeling van Loach; Bob doet er alles aan om het geld bij elkaar te rapen om zijn dochter een communiekleed te kunnen kopen en raakt alsmaar dieper in financiële schulden.

Geen vernieuwende noch verrassende film van Loach, maar zijn socialistische inborst zorgt er opnieuw voor dat hij vurig opkomt voor de arme mens die vast komt te zitten in de radertjes van een slecht geoliede economie. Het einde vond ik wat te gemakkelijk.

Een tragikomische relaas vanuit een gemarginaliseerde arbeiderswijk uit één of andere grauwe Engelse industriestad. Zie je naast de vele goodwill nauwelijks kansen of opportuniteiten om vooruit te raken in het leven. Legt men uiteraard ook verkeerde prioriteiten met het dagdenken van de communie van de dochter, goed wetende dat men het zich eigenlijk niet kan permitteren.

En toch wekt het personage Bob enige sympathie al kan je je vragen stellen over zijn handelingen. Loach presenteert wederom een rauwe prent in de marge van de samenleving. Authentiek en onverbloemd. Loach kennende erg socialistisch van aanpak.

Typische Ken Loach film over de onderklasse van de Britse maatschappij en hoewel hij betere films gemaakt heeft, is ook deze van een degelijk niveau.

Bob is zo’n kerel die het geluk niet aan zijn kant heeft staan (zo wordt zijn busje gestolen), maar hij is ook zeker niet de snuggerste en neemt vaak de verkeerde keuzes om het communiekleed van zijn dochter te kunnen betalen. Qua drama bleef het een lange tijd best gezapig tot de loan shark het gezin van Bob komt bedreigen voor zijn openstaande schuld. Ironisch genoeg komt het geluk aan zijn kant te staan wanneer hij voor het eerst een moreel verkeerde beslissing neemt om fysiek geweld te gebruiken tegen de woekeraar die dan het leven laat door met zijn auto te crashen. Al werd ik op het einde toch ook even misleid wanneer de politie aan zijn deur stond. Niet om hem te arresteren, maar om zijn gestolen busje terug te bezorgen.

De cast doet het prima en naturel zoals een Loach film betaamt met vooral de combinatie tussen Bruce Jones en Ricky Tomlinson die leuke momenten oplevert. Ik zet deze nu niet bovenaan in zijn oeuvre, maar het is van een degelijk niveau.

3*