Mama (2013)

Mama, een film die gedragen wordt door Jessica Chastain en de twee meisjes.

Ik betrap mezelf er vaak op dat ik kinderen in films vaak snel irritant en storend vind en kindacteurs kunnen een film als deze dus ook snel maken of breken. De twee kleine dames doen het echter verrassend goed en weten de film een mysterieuze en spannende sfeer mee te geven.

Ik moet zeggen dat Lilly me soms wel erg stoorde, maar dit lag meer aan het personage dan aan de actrice, want het kleine meisje zette Lilly erg goed neer.

Ook complimenten aan mevrouw Chastain, waarvan ik eigenlijk nog nooit eerder iets gezien had. Ze weet een goede rol neer te zetten en haar omslag van rock-chick naar een meer zorgzame en open vrouw klopt goed. Ze houdt de karakterelementen van haar personage uit het begin van de film goed genoeg vast om geloofwaardig over te komen. Ze blijft toch de ietwat ongemakkelijke en gesloten vrouw, maar open genoeg om de meisjes (en voornamelijk Victoria) toe te laten in haar hart.

Van de acteerprestaties en de spannende sfeer die neergezet wordt moet de film het ook hebben. Het verhaal is simpel, maar toch interessant genoeg om de film te blijven volgen. Ik vind het bij dergelijke films toch altijd wel fijn als er een ietwat logische verklaring (voor zover dit mogelijk is) van alles wordt gebracht en met het verhaal over Mama kon ik wel leven

Het einde is zoals hier vaker is beschreven wel een tikkeltje overdreven en melodramatisch, maar ik heb me er niet aan gestoord. Het paste er wel bij.

*3.5

Van goed, naar matig tot waardeloos

Wat is dit ongelofelijk jammer. Mama heeft in zijn eerste deel van de film genoeg sterke elementen zitten waardoor mijn verwachtingen alsmaar hoger werden. Met een aantal zeer sterke scene's zoals de schaduw van mama in de slaapkamer die met een van de meisjes speelt terwijl het personage van Jessica Chastain niks doorheeft en de uitzonderlijk sterke acteerprestaties van het jongste meisje. Het talent wat de finale van de horrorfilm Sinister wél naar een hoger niveau had kunnen trekken (zie mijn review over deze film). Het begint al vervelend te worden als de makers in het middenstuk al wat steken laten vallen door het tonen van een middelmatige flashback en de eerste momenten dat mama volledig in beeld verschijnt die al niet je van het zijn, maar helaas kan het nog veel erger.

Dat het nog veel erger kan blijkt als het verhaal naar zijn climax toewerkt waarbij de film al helemaal als een kaartenhuis in elkaar stort. Ik had het gevoel hier naar een slechte comedy te kijken en vanaf dit punt begreep ik ook echt niet meer dat Guillermo del Toro zijn naam vrijwillig aan deze titel heeft willen laten binden. Er zal dan ook ongetwijfeld een flinke zak geld in het spel zijn geweest.

Persoonlijk vond ik het ook erg knap hoe regisseur Andrés Muschietti de spanning zo vakkundig weet op te bouwen en uiteindelijk ook weer zelf compleet met de grond gelijk weet te maken. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de vele slechte scene's die de finale bevat, uiteindelijk in de film terecht zijn kunnen komen. Het idee er achter is dan wel niet verkeerd, maar de uitwerking is in alle opzichten zo simpel en matig te noemen dat het voor mij alles wist te verpesten. En dit is erg zonde als je kijkt naar de sterke acteurs die deze productie heeft en hoe sterk alles ook begint. De sterren die ik uitdeel zijn dan ook puur voor dit eerste deel en de sterke acteerprestaties van met name het jongste meisje bedoeld. Want deze verdienen hoe dan ook kudo's. Voor de rest kun je maar beter met een grote boog om deze smakeloze horror/comedy om lopen want hoe vaker en duidelijker Mama zelf in beeld verschijnt, hoe slechter het allemaal word.

2,5*

Mama

Een film waar ik lang naar had uitgekeken als sinds het begin van 2013. Het kwam er echter maar niet van om naar de bios te gaan. Nu eindelijk een exemplaar weten te bemachtigen en hem ook maar gelijk gekeken. Het beloofde een enge horrorfilm te worden. Er is toch niets enger dan je eigen moeder?

De uitwerking is wel origineel, maar de kern van de film niet. Want waar draait het nu allemaal om? Het gaat uiteindelijk allemaal om een geest die haar kind terug wil. Afgezaagd is het zeker. Erg afgezaagd al zeg ik het zelf. Er moet een keer iemand komen die met een originele, tegenstrijdige reden komt waarom iemand of iets geterroriseerd wordt, maar dat terzijde.
Zoals in al dit soort horrorfilms (denk ook aan The Woman in Black) is het begin vooral bedoeld om spanning te creëren. Dat lukt hier aardig en er zitten spannende momenten in. Het monster in de klerenkast en onder het bed komen er leuk in terug. Het uiteindelijke einde wordt helaas saai en cliché. Helaas zag ik het al van ver aankomen. Een anticlimax zoals we die ook kennen in The Woman in Black, maar bijvoorbeeld ook The Ring. '

Het draait allemaal om 4 personen in dit verhaal. Isabelle Nélisse, Megan Charpentier, Jessica Chastain en Nikolaj Coster-Waldau.
Isabelle Nélisse vond ik verschrikkelijk. Echt verschrikkelijk. Wat een ongelofelijk irritant rot personage vertolk zij. Daarbij komt dat haar gehele overkomen in de film niet meer dan ergerlijk is. Haar verhouding met "Mama" is ergerlijk en irritant om te zien.
Megan Charpentier is daarentegen wat minder erg. Ook niet je van het, maar het gaat. Iets verstandiger en minder ergerlijk. Zij weet nog geloofwaardig over te komen en een degelijk personage neer te zetten.
Jessica Chastain was een twijfelgeval. In het begin vond ik haar sterk. Een complete tegenpool van haar vriend Nikolaj en afstandelijk richting de kinderen. Naarmate de band hechter werd en sentimenteler ging ze wat achteruit, maar het valt mee.
Van Nikolaj Coster-Waldau kan ik alleen zeggen dat ik het jammer vond dat hij zo'n magere rol had. Hij was plezant om naar te kijken en de enige die ik echt goed vond in de film. Jammer van zijn kleine rolletje.

De sfeer zit er goed in bij Mama. Het verhaal speelt zich grotendeels in donkere situaties af. Iets wat altijd wat meer spanning schept. Daarom krijgt de film daar ook geen credits op. Het grotere huis bied natuurlijk ook meer sfeer. Ook ietwat cliché.
Hoe de Mama er uit ziet was ik minder over te spreken. Ik vond haar nogal goedkoop ogen. De meest rare bewegingen maakt ze als geest, dat kan, maar hoe vond ik veel te geanimeerd overkomen. Ik had een beetje het gevoel van King Kong (1931). Elke beweging is met één foto genomen en dan achter elkaar afgespeeld; zo kwam het op mij over.

Al met al is Mama een vermakelijk horrorfilmpje. Niet een die veel nieuws bied, maar hij weet genoeg vertier te brengen om 's nachts even te griezelen.

3*

Ondanks het genre toch een degelijke horror. De Scares zijn, hoewel klassiek, origineel geinterpreteerd en mooi uitgewerkt. De spanningsboog zit goed en dekinderen zijn niet te irritant.

Het einde was uiteraard belabberd, maar ik ken weinig horrors met een bevredigend einde.

Een film die dus exact geeft wat er van haar verwacht wordt.

Ik zelf vond de film slecht.

Niet eng en saai.

Ben betere horror films gewend!

Spaans schrikken.

Nadat regisseur Andrés Muschietti zijn korte film onder dezelfde titel had gemaakt ging er nog even wat tijd overheen eer dat de beroemde filmmaker Guillermo Del Toro hem het groen licht gaf voor een bioscoopversie. Zoals laatstgenoemde zelf uitlegt ter introductie van de short, die als extra feature op de Blu-Ray staat, vond hij het 'n eng filmpje. En inderdaad, als je eerst de kortfilm bekijkt (het werkt wat minder ná de hoofdfilm), dan schrik je je een hoedje. Al moet gezegd dat die kortfilm frame voor frame terugkomt in Mama. En wederom schrik je..

En daar moet deze sprookjesachtige griezelfilm het ook voornamelijk van hebben. Niet van de CGI, die soms iets te aanwezig is, ondanks de enorm sfeervolle settings. Ook niet van de dosis voorspelbare drama. Of het ridicule en te lang uitgesponnen einde. Eerder van het sterke begin, waarvan je geen idee hebt waar het naar toe wil, maar spannend is het wel. Maar Mama moet het in meerdere mate van de schrik hebben. En schrikken zul je. Al ben je nog zo'n doorgewinterde filmveteraan. Een paar keer schrik je tóch. Hoe voorspelbaar alles ook is, de timing is af en toe perfect.

Natuurlijk valt er voldoende af te dingen op Mama. De enorme clichés en irritante onlogica bijvoorbeeld. Meestal funest voor een zichzelf serieus nemende film. Want dat doet het wel, ondanks de donkere fantasy-rand. Dieptepuntjes zijn misschien zelfs wel technische zaken als het volledig verkeerd gefocust zijn op de voorbij fladderende vlinders. Je ziet de (kind)acteurs een totaal andere richting op staren. Van goofs gesproken. Maar toch. Je blijft schrikken. En daar gaat het grotendeels om. Die Spanjaarden lijken er een soort van patent op te hebben.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Daddy,look! There's a woman outside the window.And she's not touching the floor.

In "Mama" zitten alle elementen om er een uitstekende,creepy griezelfilm van te maken. Het begint enorm sterk met een wat wazige situatie met een wanhopige vader die zijn vrouw vermoord en de kinderen ontvoerd naar een onbekende bestemming. Ik veronderstel dat het een familiedrama in wording is door een economische crisis. Het plan om de 2 zusjes Victoria en Lilly om te brengen loopt echter in het honderd na een ongeval, waarbij ze dan terechtkomen in een afgelegen hut in het woud. Hier kan de vader uiteindelijk zijn wanhoopsdaad niet uitvoeren door de interventie van een wazig (gezien door de ogen van Victoria die slechtziende is) wezen : "Mama" blijkt naderhand.

Wat hierna volgt is voor mij één van de meest indruk nalatende scene van deze film nl. het moment waarop de 2 meisjes na 5 jaren worden teruggevonden. Het beeld van de 2 wiegende,met modder besmeurde,neuriënde zusjes bovenop de koelkast waar ze zich op een razendsnelle,spinachtige manier naartoe bewogen. Opgevolgd door de beelden in de psychiatrische instelling waar de zusjes in observatie zitten en waar getoond wordt hoe ze geëvolueerd zijn naar de schichtige onderontwikkelde wezens door hun langdurige isolement. Het moment waarop Victoria ineens verschijnt aan het kijkraam is een aanzet naar gelijksoortige schrikelementen en ze deed mij toen enorm denken aan Samara uit "The Ring".

Als Lucas,de broer van de verdwenen vader, het voogdijschap over de 2 zusjes op zich neemt, en samen met Annabel ,zijn vriendin, een huis,aangeboden door het instituut waar de begeleidende psychiater werkt,betrekken blijkt dat er zich iets anders ook daar heeft genesteld. Als Lucas in het ziekenhuis belandt door toedoen van "Mama",staat Annabel er helemaal alleen voor om de meisjes op te vangen, en gaan de poppen pas echt aan het dansen.

Het verhaal op zijn eigen is al ontelbare malen verteld in andere haunted-movies. Alhoewel het niet echt in de puurste zin van het woord een haunted-house film is. De bundel cliché's uit andere horror-films passeren één voor één de revue.Daar hoort dan ook de soundtrack bij. Ok,t'is goedkoop maar geef toe, de meeste horror films zijn hier afhankelijk van en zonder lijkt het eerder dat je een aflevering van de Fabeltjeskrant hebt gezien i.p.v. een zenuwslopende horror/griezelprent.M.a.w. het hoort er gewoonweg bij.

Ik vond de acteerprestatie van de meisjes een topprestatie. Vooral Lilly vond ik somtijds angstaanjagend en demonisch. Het plots opdoemen vanuit het duister met die wezenloos starende blik om dan bliksemsnel al giechelend te verdwijnen. Zij was ook de enige van het tweetal die onvoorwaardelijk "Mama" aanvaardde als haar natuurlijk moeder en geen afscheid wou of kon nemen van deze entiteit. Victoria vond ik niet zo een sterk neergezette persoon maar dat lag meer in de lijn van het personage. Zij maakte sneller de stap naar de meer menselijke leefwereld en aanvaardde Lucas en Annabel als surogaatouders. Daarom ook de afwijzing op Lilly's verzoek om mee naar buiten te gaan spelen met "Mama". Lucas verdween snel uit het beeld en speelde dus een ondergeschikte rol. Annabel daarentegen vond ik ook een sterke vertolking. Van een alternatieve rockchick ,met totaal geen moederinstinct (dacht dat ze blij was dat de zwangerschapstest negatief was in het begin van de film), die evolueert naar een moederfiguur die zich echt bekommert over de zusjes.

Maar het sterkste personage vond ik toch wel het wezen "Mama". Ik heb me geen moment gestoord aan een slechte CGI of irriterende SFX. Ik vond het een overtuigende en angstaanjagende vertoning. Groot was mijn verrassing om dan ook de naam Javier Botet te zien tussen de cast op IMDB. De vertolker van "Mama" ... duhuh....Deze persoon kreeg op 5-jarige leeftijd te horen dat hij lijdt aan de symptomen van Marfan.Een afwijking waardoor een persoon uitgroeit tot een ongewone lichaamslengte met lange,magere armen,benen en vingers. Hij heeft deze natuurlijke afwijking gebruikt om figuren neer te zetten zoals "Mama" en Medeiros in de REC films. De CGI is dan naderhand hierop geprojecteerd. Hierdoor kreeg de figuur "Mama" een meer realistische gestalte. Grappig dat er dan de hele tijd geklaagd wordt over de gebrekkige CGI en rare bewegingen die de geest maakte. Als dan blijkt dat het een persoon is,zoals Raouljason ook opmerkte, dan wordt het argument "goedkoop" erbij gehaald. Yep, t'is ook nooit goed Het enigste lachwekkende vond ik die over de vloer rondschuifelende pruik. Dat hadden ze wel op een andere manier mogen uitwerken.

Uiteindelijk vond ik het een beangstigende film met een heel intense juist geplaatste sfeer en één, voor mij, schrikmoment waar ik een tijdje van moest bekomen (En ik schrik dus praktisch nooit). Weeral blijkt dus dat een goede horror niet altijd de nodige gore elementen nodig heeft om het beklemmend te maken. Zelf vond ik het einde ook wel een beetje ver gezocht met een in een archief bewaard baby-lijkje (jawadde) en de in een enorme zwerm nachtvlinders uiteenspattende cocoon.Net als in "The woman in black" blijkt de gevonden remedie , de vloek niet op te heffen.

3,5*

Voor een thriller/horror film van mij 3,5 ster, de film wist me te boeien en sommige momenten schrok ik me te pletter:-).

Deze film pakte me totaal niet!

ik kon me totaal niet inleven in de meisjes of in de ouders...

En of mama er nou aan kwam of niet het gaf mij geen extra spanning.

2 sterren

Mama is het debuut van Andrés Muschietti, toch wat langspeelfilm betreft, naar zijn gelijknamige kortfilm uit 2008. Muschietti komt daarmee meteen binnen langs de voordeur, ook al draagt het duidelijk de stempel van producer Guillermo del Toro. De combinatie werkt in elk geval en eindelijk kan ik zeggen dat ik één van de betere films van 2013 heb ontdekt. Wat in het toch vrij slappe filmjaar lang zoeken was.

Mama is op zich niet origineel, we zien invloeden van The Ring, The Grudge, Dark Water en andere gelijkaardige horrorfilms. En toch... In dit genre is het door de overdaad al niet meer zo evident om nog te laten schrikken, maar dit is echt wel zeer sterk. De moment dat ze de kinderen tegenkomen, plotse geluiden, plotse verschijningen, ... Klinkt allemaal wat cliché, maar dankzij de perfecte timing van de regisseur lukt het wel allemaal. Op dat vlak is echt goeie griezel (horror met schrikmomenten en niet met een overdaad aan gore) evengoed onderschat als goeie komedie. De timing en de sfeer moet perfect zijn.

Naast het horrorgedeelte is dit (denkelijk vooral dankzij producer Guillermo del Toro) ook visueel een mooi plaatje geworden. Het geeft de film een extra laagje vernis. Zodat de film een ongelofelijke combinatie is van mooie beelden om te genieten en echt goeie schrikmomenten die je gekluisterd houden aan het scherm. Een absolute aanrader voor de liefhebbers van het genre.

Lang geleden dat 'k nog eens en horror had gezien dus deze maar eens geprobeerd. 'k vond het toch eerder naar drama nijgen dan echt horror (eerder wat schrikeffecten).

Niet dat het slecht was, zeker niet, alleen dat 'k Mama niet zo realistisch vond. Jammer dat het alweer zo'n computeranimatie was. Maar vooraleer we Mama volledig zien, is de film zeker goed te pruimen.

Het einde zelf vond 'k wel goed en toch wel passend bij de film en tevens toch wel wat verrassend.

Verder was de cast ook goed.

'k vond het een prima film voor een filmavond, geen meesterwerk, maar zeker niet slecht.

Een goedverhaal, goede opbouw van de spanning, goed acteerwerk, je ziet steeds iets meer, word dit dan dé topper van 2013.... Nee, helaaa. Zoals ik de laatste tijd bij heel veel horror films zie word ook hier de helefilm verpest door het laatste gedeeelte, de hele film word er subtiel omgegeaan met de spanning,met de verhaal opbouw, met de verschijning van Mama, en dan word het in de laatste 20 minuten allemaal van de kaart geveegd. Net als Insidious verpest dit de hele film helaas. Met een goed subtiel einde had deze film dé horror van het jaar geworden, helaas moest er aan het einde weer teveel uit de kast getrokken worden....

Daardoor blijft het een film met veel potentie en een goed verhaal, die het net niet is...

Nu 3* met een ander einde wellicht 4 of 4,5...

Een meevaller dit keer. Horrorfilms zeggen me steeds minder, en ik dacht ook nu weer af te gaan haken. Maar dat is niet gebeurd. Het begin is namelijk verontrustend griezelig wanneer de vader met zijn dochters alleen is in de hut. Genoeg schrikmomenten, met name van de jongste dochter. Helaas kent de film een potsierlijk einde, maar ach...

Vond m spannender dan verwacht, en het eind.. Ik had het niet aan zien komen...

Ik doe er zelfs nog een ster van af. Na nog wat verder te hebben nagedacht over de film vond ik eigenlijk zoveel dingen die me tegenstaken dat ik een score van 2 sterren veel te hoog vind.

Deze film had gewoon veel te veel onbeantwoorde vragen

Het verhaal achter de figuur van mama is zwak ontwikkeld. Waarom werd haar baby weggenomen? Was het wel echt haar baby? Wat voor een probleem had Mama nu eigenlijk? Wat was haar connectie met de muren waarin ze kon leven. Ze stierf door van de afgrond te springen in het water. Wat hebben muren daar dan mee te maken? Een beetje logica mag misschien wel.

Ik vind het moeilijk te geloven dat het 5 jaar duurde voordat iemand de kinderen, de auto of de hut zou kunnen vinden. Zo verlaten zag het er nu toch niet uit.

Ik zag weinig bonding tussen de oom en zijn nichtjes. Ze worden achtergelaten bij hun rock tante. als zij al affectie ontwikkelde tegenover de kinderen vond ik het toch weinig overtuigend. Ze hield Lily vast op een moment om haar wat troost te bieden, maar toch is het Lily die "geofferd" wordt en Jessica die blijft.

Mama kan precies ineens bezit nemen van iemand of wat was het punt dat de vervelende tante plots als een vedraaide geest stond en in elkaar stuikte als ze werd aangeraakt? En de echte moeder van de kinderen? Waarom vermoordde de vader zijn vrouw, waarom wilde hij zelfmoord plegen en zijn kinderen meenemen in de dood?

De beste gedeelten waren als de dokter praatsessies hield met Jessica om achter de figuur van Mama te komen. Als hij dan een beetje te nieuwsgierig wordt en verder op onderzoek trekt, wordt hij natuurlijk gedood en wordt plot- en karakterontwikkeling weer de kop ingedrukt.

Ik zeg niet dat alles moet worden uitgelegd in een film maar ik moet wel iets hebben dat mijn aandacht kan houden. De regisseur leek mij meer geïnteresseerd in het creëren van creepy atmosfeer en jump scares dan een interessant verhaal of boeiende karakters. Op het einde kon het me ook nog weinig schelen hoe het zou aflopen, want ik kon met niemand binding krijgen.

Misschien ben ik geestenfilms wel beu geworden.

Na jaren trouw meelezen met jullie recensies, hier dan mijn eerste.

Gisteravond zonder verwachtingen vooraf Mama gekeken, thuis, op groot scherm, met videoprojector en goed geluid.

Mooie thriller, met een thema dat me erg aanspreekt. In sommige opzichten vernieuwend, met een paar klassieke bangmakers van andere films. De deur toch openmaken bijvoorbeeld, het spook achter de hoofdpersoon die ‘s nachts rondsluipt in het grote huis, kinderen die naar iemand kijken die de ouder niet kan zien en knipperende lichten bij spirituele activiteit. Beter goed gejat dan slecht bedacht, maar toch een beetje slapjes.

Het intro was erg pakkend, ik keek direct uit naar de rest van de film. Ik was bang voor de meisjes, die op erg jonge leeftijd in een luguber huisje in het bos alleen achterblijven. Er zijn wat dingetjes die ik apart vond, nl dat ze de auto pas na vijf jaar vinden! Waarom is daar niet eerder naar gezocht ? De auto is in een slip geraakt, die sporen zijn toch duidelijk te zien in de sneeuw ? Even het gebied onder aan de heuvel uitspitten en klaar? En dat huisje staat daar vlakbij! Ook vind ik de oma van de meisjes een bijzonder leeg karakter (ik moest denken aan CC Babcock), wat misschien ook wel de bedoeling was. Ze is compleet overbodig in de film, heeft voor mij echt helemaal niks toegevoegd, behalve wat extra moord. En blijkbaar is haar lichaam via de doorgang in de kast naar het huisje bij het meer gesleept?

Wanneer de twee mannen de meisjes vinden sloeg de schrik me om het hart, ze zijn net als dieren helemaal verwilderd. Dat stukje waar ze beiden bovenop elkaar op de koelkast zitten bezorgde me kippevel ! Ook het stukje waar het meisje weer een bril krijgt en haar handen bekijkt vond ik mooi.

Afijn, de meisjes verhuizen naar een normaal huis met hun oom en zijn rockchick, die in het begin dmv de negatieve zwangerschapstest mooi heeft laten zien hoe erg ze niet op kinderen zit te wachten. Als de oom verongelukt is de frustratie van de partijen als ze enkel met elkaar opgescheept zitten goed te merken. Die afstand zorgt voor ongemakkelijke momenten, iets dat voor mij iets toevoegde aan de enge scenes. Niemand wil dat de meisjes en de rockbabe close worden, de meisjes zelf niet, de rockbabe niet, en ook mama niet. Toch vindt de liefde een weg, het oudste meisje heeft genoeg realiteitsbesef om te kiezen voor de levende mama. De jongste is « te ver heen » zullen we maar zeggen. Toch komt er een momentje dat de jongste inziet dat de levende rockchick iets te bieden heeft dat mama niet kan bieden : warme adem op haar koude handjes. De consulten vond ik ook bijzonder, maar ik vraag me wel af waarom er niks is gedaan met de foto's die zijn genomen tijdens de moord van de dokter?

Het einde vond ik, net als de mensen hierboven, veel te dramatisch, Spaans temperament ? Dat had wel wat ingetogener gemogen. Mama heeft zich iets teveel laten zien, waardoor ik haar verschijning niet meer eng vond, en de houding van haar armen zelfs erg lachwekkend. Ik begreep dat haar eigen baby aan die tak is blijven hangen toen ze van de rots afsprongen en dat de baby daar is overleden. Ik had verwacht dat ze haar eigen babylijkje mee zou nemen en de meisjes met rust zou laten, maar ze vond een levend babytje blijkbaar toch interessanter. Ik had zoiets van: ach, is ook beter zo, het kleintje wilde alleen mama.

Spannende film, heel intens, veel nieuwe dingen, maar de schrikmomenten, die essentieel zijn in dit genre, vond ik uitgekauwde versies van eerdere films. Mooie muziek, beetje een kruising tussen de muziek uit Harry Potter en wat Tim Burton films, en een paar mooie beelden.

Ik vind Jessica Chastain wel leuk zo. Weer eens wat anders dan zo’n popperig mager actricetje. De rockoutfit en haar vormen maken haar heel sexy. De kleintjes acteren fantastisch, niks op aan te merken!

3 sterren.

Met heeeel veel moeite deze film af gekeken. Kon me geen moment boeien en ik vond het ontzettend ongeloofwaardig..

Yes, eindelijk weer eens een film waar ik oprecht bij gegriezeld heb vanwege echt enge scenes. De CGI-effecten zijn dan misschien niet ideaal, de momenten waarop ze gebruikt worden zorgen vaak alsnog voor angstaanjagende scenes. In dat opzicht werkt de film net wat beter dan een andere Del Torro productie (Don't Be Afraid Of The Dark), omdat de monstertjes daar toch niet heel eng waren, maar Mama heeft alsnog een vrij naar uiterlijk, waardoor het design goed meespeelt.

Het mysterieuze aspect werkt heel goed, helemaal omdat de aard van de situatie van de meisjes (goed geacteerd!) pas laat naar voren komt. In de tussentijd is het vooral griezelen bij het gedrag van de meiden, de vreemde omstandigheden in het huis en de fantastische geluidseffecten. Coster-Waldau heeft een wat kleine rol, het is naast de meisjes voor Chastain die een hele sterke rol neerzet. Valt me nu pas op dat Del Torro vaak goede vrouwelijke (kind)personages in zijn films heeft, zelfs de badguy heeft in ieder geval een karakter.

Naarmate we dichter bij de ontknoping komen en Mama in volle glorie te zien is en daarmee dus ook een stuk minder eng is dan de glimpsen die we van haar daarvoor zagen valt er iets van de spanning weg, maar openbaart zich alsnog een vrij goed en emotioneel verhaal. Bij vlagen eng met het hart op de goede plaats, zo mag ik ze graag zien!

Mama is een goede horror met duidelijke invloeden van Guillermo Del Toro. De invloeden van Del Toro zijn zeker een pluspunt voor de film. De film wordt een beetje verteld als een duister sprookje en dat is zeker leuk gedaan. Een paar dingen zijn geleend uit Del Toro's Pan' Labyrinth en dat is vrij makkelijk te zien. Mama doet het net allemaal even wat anders dan de gemiddelde horrorfilm en daarom valt deze meer op. De film heeft meer verhaal, meer inhoud. Dat de film soms sprookjesachtig oogt maakt het er alleen maar beter om.

Goede rollen (twee om precies te zijn) van Nikolaj Coster-Waldau. Hij komt niet heel vaak in beeld maar weet een goede aanvulling op zijn rol te geven. Jessica Chastain blinkt naar mijn mening uit in deze film. Ze heeft een aardige metamorfose gehad om haar rol te kunnen spelen. Ze speelt de stoere rock chick Annabel die liever gitaar blijft spelen dan aan "huisje, boompje, beestje" te denken. Megan Charpentier en Isabelle Nélisse spelen goed als de zusjes Victoria en Lilly. Ze vervallen niet in een cliché en dat is verfrissend. Ik wil ook nog even Javier Botet noemen want hij zet op een voortreffelijke wijze de entiteit Mama neer. in De Spaanse film REC speelt hij een soortgelijk monster/entiteit en het is een hele bijzondere prestatie naar mijn mening.

Ik heb genoten van Mama. Het is altijd fijn om een horror te zien die niet uitpuilt van de clichés. Het duistere sprookje dat door het verhaal geweven is maakt het er alleen maar beter op. Fijne combinatie van thriller elementen en enkele angstaanjagende momenten. De sfeer van de film is erg goed. Alleen jammer dat de entiteit Mama iets te vaak in beeld komt, daardoor verliest de film een beetje kracht en spanning. Iets engs behoudt juist zijn kracht als het niet vaak in beeld komt. De film Jaws doet dat bijvoorbeeld perfect (zeker kijken als je die nog niet gezien hebt, dan begrijp je meteen wat ik bedoel). Een aanrader voor horror fans en liefhebbers van Del Toro's werk.

3,5*

Ik vind de score opmerkelijk hoog terwijl ik de film eigenlijk niet echt goed vond. Ten eerste vind ik dat de film absoluut niet tot horror benoemd mag worden. Ik vind het te soft er gebeurd te weinig en pas op het laatst komt de aap uit de mauw wat er naar mijn idee ook nog niet uitziet ook. Zeer origineel verhaal maar te weinig mee gedaan.

Matige film waarin twee jonge meisjes na vijf jaar verwilderd worden terug gevonden in de bossen. Een uitstekende opening, echter wordt hierna het verhaal al snel langdradig en een stuk clichématiger (een simpel spookverhaal). De uiteindelijke ontknoping stelt ook een beetje teleur. Het is allemaal wel sfeervol in beeld gebracht.

Degelijk.

Echt goed vind ik het allemaal niet. Desalniettemin is zeker het eerste uur zeer degelijk. De spanning is behoorlijk aanwezig door het trage tempo en de meisjes die nog 'onvoorspelbaar' zijn. Naarmate de speelduur vordert wordt het mij net iets te plat. Vanaf het moment dat die vent uit het verhaal verdwijnt, wordt het paniekeriger. Met dat meer fantasy-achtige einde doet men wellicht iets origineels, maar dat is mij net te over-the-top gezien het rauwere eerste deel.

Absoluut pluspunt is de cast. Zowel de volwassenen – toppers Nikolaj Coster-Waldau en Jessica Chastain – als de kinderen – vooral de jongste dan – doen het erg goed. Dit moet de eerste horrorfilm zijn waarbij ik zo’n goed gevoel had wat betreft casting.

Maar ook de regie verdient pluimen op de hoed. Het tempo is heerlijk traag, de sfeer zit er goed in – het is niet echt ‘leeg eng’ maar eerder ‘gezellig eng’ en dat heeft meer impact, vind ik. De jongste komt uitstekend tot haar recht als engerd van het gezelschap – paar toffe momentjes ook, door snelle blikken, stiekeme grijnzen, etc. Enkel Mama vind ik – ondanks een behoorlijk design in de wereld der horrorgedrochten – niet zo uit de verf komen. Misschien komt dat door de digitale gloed die zij altijd met zich meebrengt in een nochtans grauwe omgeving.

3

Moet met terugwerkende kracht toch toegeven dat deze Mama de horror bioscoop-cultuur verrassend goed weet te ontwijken. Blijft een vrij voorspelbare bedoeling, maar wel met voldoende budget (en een duidelijke Spaanse invloed) om het tot een resultaat te brengen die het aanzien waard is. Vooral het design (en de uitvoering) van Mama herself is treffend. Fraaie, beweeglijke CGI die opvallend goed blend. Alleen die Jessica Chastain (met kort zwart kapsel) is een wat vreemd eendje, kon d'r niet goed hebben. Niettemin een film die de ongeïnspireerde sleur van de grote horrortitels een beetje weet/wist te doorbreken, en juist deze heb ik destijds overgeslagen..

Aardige film, niet hoogstaand. Standaard verhaal maar goed uitgewerkt. Mama zelf zag er niet uit net als die Annabel, konden ze geen betere in de plaats nemen dan zo'n vrouw, misschien hoort dat bij de film maar het was niet prettig om naar te kijken. Normaal vind ik dat niet zo belangrijk maar ik irriteerde me er aan. Dat zijn dan ook de grote minpunten van de film.

Het einde zag er te gehaast, dramatisch en fantasierijk uit. Wel goed geacteerd maar dat helpt de film niet. Ook een goede soundtrack, zonder dit was mijn stem nog lager geweest. Gewoon een prima uitgewerkte film ondanks Mama en Annabel.

Mooie en sterke horrorfilm... Overduidelijk dat Del Toro er iets mee te maken heeft.

Want de film moet het om te beginnen hebben van de fraaie visuele aspecten. Donker... soms een beetje een grimmig sprookje en een soms benauwend sfeertje. Al leunt het wel vaak tegen het drama-gedeelte aan.

Nicolaj Coster Waldau en Jessica Christian vormen hierin een erg sterk duo... Een stelletje die wordt gevraagd om op te passen op hun twee nichtjes die worden getroffen in een blokhut... Het mooie hiervan is de omslag; Eerst zou je zeggen dat de meisjes niet menselijk en doodeng zijn... maar dat veranderd vrij snel... Althans.... tot zover dan.

Want op het moment dat het stelletje moet passen op de meisjes gebeuren er... zoals je al kan bedenken... vreemde dingen in het huis. En dan die ene schim die steeds opduikt en vaak nog wel erg eng uit de hoek wilt komen. Ja, voor sfeervol griezelen zit je hier wel goed en de paranormale snufjes ontbreken er ook niet aan. Echter is het einde wel een beetje een tranentrekker... Al dan niet zo slecht... Wel iets anders.

Ja, ik vond dit een geslaagde film. Lag lang op de ongeziene stapel. Maar nadat ik It heb gezien van dezelfde regisseur werd het een keertje tijd...

4,0*

Blij dat de film is afgelopen. Twee irritante kinders die om van in slaap te vallen saai acteren. Ze zijn wat irritant op hun eigen manier. Je zou zeggen dat het concept nog enigszins origineel is en dat zou best kunnen zijn maar de uitwerking liet toch hard te wensen over. Als je Del Toro's naam ziet dan weet je dat dit geen low-budget filmpje is. Dat zie je ook wel aan de effecten die zeker goed zijn.

Ik zat echter geen enkel moment in de film en dat met 2 acteurs die ik graag bezig zie. Jaime Lannister en Jessica Chastain. De ingrediënten voor een sterke film. Misschien is horror niet zo hun genre maar ik vond het niet hun fout. De fout ligt duidelijk bij het script en ook bij andere elementen die nodig zijn om sfeer op te wekken. Die missen hun doel compleet want de film is dodelijk saai.

Het einde trok dan in alle eerlijkheid op helemaal niks. Ook bijvoorbeeld Jaime Lannister die daar even opeens langs de weg staat. Ja hij had het bericht gekregen. Oké kan allemaal goed zijn maar hoe komt hij daar? Dusja, beetje zonde van de tijd want deze horror is eigenlijk ook totaal niet eng. Dat belooft voor It waar ik al geen fan ben van het origineel. 1.5*

Sterke opbouw, maar het einde verprutst een hoop. Jammer...

“A ghost is an emotion bent out of shape, condemned to repeat itself, time and time again until it rights the wrong that was done.”

Sfeervolle horrorfilm van Andy Muschietti. Dat Guillermo del Toro als één van de producers staat vermeld komt niet als een verassing, en vooral het fantasierijke laatste gedeelte draagt duidelijk het stempel van Del Toro. Maar dit is de film van Muschietti, en vooral qua sfeer en bepaalde schrikmomenten laat hij zijn vakmanschap zien. Het probleem van Mama is dat de film na een sterk begin dat hoge niveau niet weet vast te houden. Het verhaal ontvouwt zich als een standaard ‘ghost story’ en naar het einde toe zijn er ook nog wat onlogische en warrige plotontwikkelingen. Door het acteerwerk en de sfeer blijft het wel boeiend om naar te kijken.

Goede sfeervolle horrorfilm. Goed acteerwerk (ook door de kinderen). De film heeft een traag tempo, maar weet toch de spanning vast te houden.

3,5*

Victoria [Megan Charpentier] en haar jongere zusje Lilly [Isabelle Nélisse] wisten na de dood van hun ouders lange tijd te overleven in de wildernis. De rechter wijst hun oom Lucas [Nikolaj Coster-Waldau] aan als voogd, iets waar zijn echtgenote Annabel [Jessica Chastain] niet op zit te wachten. Toch doet Annabel haar best om de meisjes te laten wennen aan een ‘gewoon’ leven, maar al snel bekruipt haar het gevoel dat de “mama” waar Victoria en Lilly het over hebben geen verzinsel is, maar een boosaardige wezen dat het waarschijnlijk op haar gemunt heeft. Tienerhorror is geen horror, maar Muschietti zorgt in ieder geval voor een paar angstaanjagende momenten in de aanloop naar melodramatische ontknoping. Chastain, Charpentier en Nélisse zijn bovendien overtuigend en Javier Botet verdient een compliment voor zijn fysieke bijdrage als de Mama uit de titel.