The Hobbit: The Desolation of Smaug (2013)

In de bioscoop stoorde ik me nogal aan de overdadige hectiek van de climactische strijd tussen de dwergen en de draak, omdat veel shots daaruit teveel de indruk te maakten uit niets dan CGI-pixels te bestaan. Door de toegevoegde scènes van de extended-edition krijgt de film als geheel voor mij een rustiger en evenwichtiger toon, zodat ik er uiteindelijk wat meer van heb kunnen genieten en de details wat meer indruk maken. Bovendien heb ik inmiddels steeds meer bewondering gekregen voor het spel van Martin Freeman en Richard Armitage, en aangezien die voor mij de twee essentiële personages vertolken is mijn waardering van de film daarmee toch ook gestegen. Opmerkelijk vind ik wel dat de muziek van Howard Shore eigenlijk nergens het niveau haalt van de eerdere trilogie; daarin zaten toch vele thema's die mij bij het horen nu onmiddellijk weer rillingen bezorgen (de Ring, Hobbiton, de vijfkwartsmaat van Isengard...), maar in de eerste twee delen van The hobbit ben ik zelf nog nergens gegrepen door de muziek. Jammer.

Herhaling gekeken voor 3D, prachtig kwaliteit. Nog steeds dezelfde omschrijving (zie boven)...

The Hobbit: The Desolation of Smaug

The Desolation of Smaug is een voortreffelijk tweede deel van de Hobbit trilogie. De lange weg naar de Lonely Mountain gaat verder en gelukkig zit er in dit tweede deel meer vaart, betere actiescènes en ontmoeten we eindelijk de draak Smaug.

Bilbo, Gandalf en de dertien dwergen worden nog steeds achter na gezeten door Azog en zijn Orc vrienden. Ze weten te ontsnappen maar worden gevangengenomen door de Elven. Eén van deze elven is onze grote vriend Legolas. Een ander nieuw personage is elf Tauriel (Evangeline Lilly, Tauriel is overigens een personage dat niet in de boeken voorkomt maar wel een aangename toevoeging is). De ontsnapping van de dwergen in tonnen is één van de hoogtepunten van de film. Wanneer ze in het stadje Laketown komen, dicht bij de Lonely Mountain, weet je dat de confrontatie met Smaug niet lang op zich laat wachten. Die komt er dan ook en het is geweldig. Smaug (met het geweldige stemgeluid van Benedict Cumberbatch) ziet er prachtig uit en de scenes met Bilbo zijn een genot om naar te kijken. De film eindigt wel op een raar moment en had of eerder moeten stoppen of langer moeten doorgaan.

Het acteerwerk is over het algemeen sterk en met name Freeman, Armitage en McKellen zijn erg sterk. Evangeline Lilly is leuk als Tauriel en staat haar mannetje.

Middendelen van filmtrilogieën zijn meestal het minste deel omdat ze de ondankbare taak hebben om het verhaal op gang te houden, zonder dat er kan worden toegewerkt naar het einde van het verhaal. Gelukkig is dit middendeel erg geslaagd en naar mijn mening zelfs het beste deel van de Hobbit trilogie. Het niveau van Lord of the Rings wordt niet gehaald maar als zelfstandige film staat The Desolation of Smaug als een huis.

Uitstekende film waarin het gezelschap hun reis vervolgt. Een prima middelste deel dat wat meer vaart kent vergeleken met het eerste deel en hierdoor uiteindelijk ook wat onderhoudender is. Een aantal goeie actie-scenes die spectaculair in beeld zijn gebracht. De scene tussen Bilbo en Smaug is sterk en enigszins vergelijkbaar met de scene tussen Bilbo en Smeagul uit het eerste deel.

Kort geleden de box gekocht met extended versions van alle Hobbit films, als fan van de LOTR films verplichte kost. Alhoewel dit allemaal mooie films zijn hebben de LOTR films voor mij nog net dat tikkeltje meer. Wat betreft de Hobbit films staan ‘An unexpected Journey’ en ‘The Desolation of Smaug’ zowat op dezelfde hoogte. De derde film ‘The battle of the five armies’ die de climax moet vormen vind ik iets minder boeien maar da’s natuurlijk persoonlijke smaak. Al bij al toch weer uitstekend werk van Peter Jackson.

Om een kleine recensie te schrijven een week na het bekijken van The hobbit: part II moest ik er even de Wikipediapagina met een inhoudsoverzicht erbij halen om te vermijden dat ik zou afwijken naar andere delen. Dit terzijde vind ik dat dit tweede deel in de triologie qua niveau en inhoud vrij dicht aansluit bij het eerste deel: vrij behoorlijk met sterke momenten, maar eveneens mindere stukken die het niveau nar beneden halen. Aan LOTR kan alvast niet worden getipt.

Een pluspunt is steeds het begin waarbij haast nostalgisch wordt teruggekeerd naar de tijd. Hier zien we de eerste ontmoeting tussen Thorin en Gandalf in The prancing pony. Het creëert diepgang en sfeer en brengt je meteen "in" de film, "in" het verhaal. Part II is duidelijk een middengedeelte van de triologie. Er wordt nergens écht naar toe gewerkt. De gehele film is letterlijk een vlucht, een vlucht van de Orks van Bolg/Azog. Ook hier weer de creatie van een aantal nieuwe figuren zoals Beorn, de huidverwisselaar. Niet zo'n geslaagd of interessant personage in mijn ogen, deed me wat denken aan een kruising tussen Wolverine en de GVR van R. Dahl.
De spinnenscène is best leuk en creepy. Dat Bilbo hier (en ook later bij de Elfen) de metamorfose ondergaat van boekenwurm naar superheld is wat bij de haren getrokken, ma soit. Aan mooie schitterende decors en magie geen gebrek in deze film (de sfeer bij de Elfen was grandioos). Een aantal scènes zijn echt fantastisch: vooral die met Smaug en Bilbo. Het kat-en-muisspelletjes tussen Smaug en de dwergen verveelde snel en boette wel wat aan geloofwaardigheid in. Ook Legolas zijn optreden in de rivier is in hetzelfde bedje ziek. Best een vervelend personage, die Legolas (en bij uitbreiding de gehele elfenfamilie) in de Hobbittriologie. Gelukkig beterde dit in LOTR.

Ook leuk.

Deze trilogie voorgaand op LOTR heeft met dit deel nog steeds bewezen dat het origineel gewoon niet meer overtroffen kan worden. Freeman keert weer terug als Bilbo, en doet dat nog steeds prima en blijft leuk om naar te kijken. Een icoon is het dan weer niet geworden.

Cumberbatch neemt de voice-over van Smaug op zich, en is daarvoor ook perfect gevonden. Die stem, is gewoon erg passend. De effecten zien er goed uit, de spinnen scene was ook leuk en zijn er zelfs veldslagen in gemaakt.

Het ziet er wat beter uit, maar de magie van de echte LOTR ontbreekt ergens een beetje. Vreemd. Blijft toch wel een vlotte reeks.

Was de eerste Hobbit al een enorme verspilling van tijd, deze tweede film is nog een niveautje erger. De film heet weliswaar The Hobbit, maar Martin Freeman (eigenlijk een van de weinige lichtpunten in deze trilogie) krijgt amper iets te doen. Meestal staat hij er maar wat bij of verdwijnt - net als Gandalf - volledig van het toneel. Dan gaat de aandacht volledig naar die o zo oninteressante klote-dwergen Fiddily, Flappie, Wappie, Doopy en weet ik het. Eentje heeft pijn in zijn been en wordt verliefd op een elf in misschien wel één van de domste romantische subplots in de filmgeschiedenis.

Maar ja, Jackson moet toch iets doen om de tijd te rekken, immers was het bronmateriaal slechts genoeg voor één film van hooguit twee uur. Dat er in de Lord of the Rings trilogie af en toe kleine vleugjes filler zit is tot daaraantoe, maar een héle film als filler; dat is nog eens iets anders. Ik bedoel, als zelf je vuurspuwende draak - die in een paar seconden van de dwergen af zou kunnen zijn - vooral monologen houdt om de tijd te rekken, dan is er wel iets aan de hand.

Maar zelfs al was de draak efficient geweest, het had niet veel uitgemaakt. We hebben in de vorige film al kunnen zien dat onze hoofdpersonages niets kan overkomen, wat er ook gebeurd. Een donkere toon hoeven we ook niet te verwachten; de orks, spinnen en andere schurken hebben vooral kinderlijke stemmetjes en de slapstick uit de eerste Hobbit film gaat rustig verder, met hier en daar zelfs nóg infantieler dan voorheen. Neem een plotselinge totaal niet-grappige Blackadder sketch met Stephen Fry en zijn hulpje. Ook daar blijven we eindeloos rondhangen omdat Jackson zo nodig drie films van drie uur moet vullen.

1,5 sterren.

Het moet je ding maar zijn, een vereiste voor een dermate lange zit ten eerste. An Unexpected Journey was al niet in den bijzonder aan me besteed dus met lichte tegenzin deel 2 gestart.

Met bijgestelde verwachting ontspint The Desolation of Smaug zich in eerste instantie tot een aardige fantasyfilm met veel pracht en praal. Het gebrek wat aansprekende karakters betreft laat zich net als in Deel 1 andermaal gelden maar is overkomelijk vooral door een iets duistere sfeer die goed doet. Het is de ontsnapping in de houten tonnen die dan weer wat te overdreven en spectaculaire is en voor mij weer een bepaalde afbreuk inhoudt net als verschillende scènes die naar mijn smaak veel te veel uitgesponnen worden. Daarnaast vind ik net als in Deel één vooral de gekozen stijl in de speciale effects en de kleuren niet mooi. De al veel te lang scene tussen Bilbo, Smaug en het gevecht in de schatkamer vind ik niet mooi, net als de aanval op het dorp.

Nee, ook deel 2 is niet aan mij besteed, hoewel ik wel in wil zien dat een liefhebber van het genre er anders tegen aan kijkt.

Het middenstuk in iedere trilogy is altijd lastig. Het verhaal moet vooruit maar je wil niet alle antwoorden en twists al weg geven. Plus het moet op z'n eigen benen kunnen staan maar ook de deur sluiten waar de eerste film mee begon en een andere open zetten voor het laatste deel. En dat maakt vaak het middenstuk het ' lelijke eendje'. En dat was oorspronkelijk niet het geval met de tweede Hobbit film. Dit zou de film moeten zijn die alles zou afsluiten en een doorgang zijn naar de LOTR films. Ookal wisten ze dat dit zou werken, vonden ze het toch beter om sommige onduidelijkheden die in het boek voorkwam uit te breiden. Dus haalde ze stukken uit de Appendices van Return of the King om aan te tonen wat Gandalf deed in de tussentijd nadat hij de dwergen achterlaat bij Mirkwood. De ontmoeting tussen Gandalf en Thorin in Bree. Waarin veel mensen dit onnodige filler vinden en dat dit inderdaad later werd geschreven, geeft het wel aan dat Tolkien continu bezig was om The Hobbit uit te breiden. Tolkien wou dan ook sommige stukken van The Hobbit herschrijven om het wat meer aan te sluiten bij LOTR. Maar kwam hier niet meer van toepassing. Dus de filmmakers wilde dan ook meer toevoegen voor een beter resultaat. En dat het niet haastig zou worden. De reactie dat inplaats van 2 films nu 3 films werden gemaakt zorgen voor veel commentaar. Veel mensen vonden het onnodig, aangezien het om een klein simpel boek ging. En dat er onnodig veel filler in zou zitten. Plus mensen waren ook bang dat het puur om een snelle cashgrab ging en zoveel uitmelken als het maar kan. De filmmakers zelf zagen dat niet. Ze zagen het zelf om het werk van een gerespecteerde schrijver zo goed mogelijk naar het scherm te brengen en mensen een totaal beeld te geven. En ook dat de laatste hoofdstukken van het boek een andere toon hadden en dat de sfeer en toon met elkaar zouden botsten. Dus besloten ze zich in dit deel zich meer te richten naar de confrontatie met Smaug. Vergelijkbaar met Gollem in de vorige film. Wat eigenlijk ook wel goed werkt. En ook een belangrijk deel van het boek is. En het moment waar de dwergen naar toe leven voornamelijk. En zo kreeg elke film meer zijn eigen toon en sfeer. Wat in mijn ogen alleen maar ten goede is. Net zoals in de eerste Hobbit film werd wel het een en ander gewijzigd en toegevoegd om wat meer verhaal en omvang te geven. De toevoeging van Legolas, de creatie van Tauriel, aanpassingen van wat personages enz. Veel mensen zien het als fan service en filler. En ik kan dat redelijk begrijpen. Voornamelijk mensen die van het boek houden en vergeleken met de LOTR boeken is dit een wat simpeler en meer recht aan toe boek. Maar ondanks alle aanpassingen vind ik zelf dat de toevoegingen wel werken. En dat geldt ook voor deze film.

De eerste Hobbit film had een wat trage opstart en was duidelijk een opzetje naar een groter avontuur. De introductie van de personages, de wereld en wezens enz. En alhoewel dit niet in het boek zo gebeurt en alles vrij rap gaat snap ik de keuze dat ze in de films het gas wat minder ingedrukt hielden. De filmmakers probeerde ook rekening te houden met mensen die geen kennis had van het boek het wel duidelijk zou zijn waarover de film zou gaan. Dus daarin snap ik keuze van een wat rustigere opzet en verloop van de film.

In deze film is het tempo meer opgevoerd en zijn de rust/actie momenten wat meer gedoseerd. Voornamelijk omdat de dwergen Erebor moeten bereiken voor Durinsdag merk je ook dat de film meer gefocust is in ze toewerking naar een climax. En ook ergens naar toe werken vergeleken met de vorige film. Je was daar meer aan 't afvragen waar het zich naar toe werkt en eindigt. De montage helpt daar zeker ook in en daar is de film ook zeker ingeslaagd.

Het verhaal gaat eigenlijk verder waar we de dwergen achterlieten. Inplaats van een rustige opening worden de dwergen gelijk in de spanning gegooid en dat ze door Azog nog steeds worden achtervolgd. Ze komen steeds in lastigere situaties terecht en de tijd begint steeds meer te dringen om hun doel te bereiken. Bilbo word in deze film meer afhankelijk van de ring en je ziet langzaam al de verslaving te voorschijn komen. Maar de manier waarop de ring word gebruikt is meer als een hulpmiddel. Bilbo word ook steeds meer bewuster dat hij meer te bieden heeft dan die dacht. En word ook meer een onderdeel van de groep dan voorheen. Thorin maakt in deze film een interessante arc. We zien een leider die zichzelf belooft om nooit in dezelfde voetsporen te treden als zijn vader en grootvader. In de zin van verslaving. Steeds meer begin het rijkdom als een virus in Thorins karakter te vestigen. Waardoor je gaat twijfelen of Thorins bedoelingen nog wel steeds goed zijn. En dat je hem in twijfel gaat brengen. Luke Evans zien we als Bard. Een simpele schipper die zijn best doet om de dag door te komen en zijn kinderen op te voeden. Bard is meer een held tegen wil en dank. Iemand die liever achterin staat dan voorin. Maar er wel is voor zijn medemens.

Legolas maakt in deze film niet echt een personage ontwikkeling door. En kan voornamelijk worden gezien als fan service. Voornamelijk voor de actiescènes. We zien wel een wat meer strenge Legolas. Waarin hij in de LOTR films wat meer flexibiler is en filosofischer is dat hier nog niet te vinden. Een jongen die nog in de greep van zijn vader zit en zijn wereld blik is nog erg beperkt.

Tauriel is een nieuw personage dat speciaal voor de film is gecreëerd. Voornamelijk omdat er in het boek een sterk vrouwelijk personage nergens te vinden is. Alhoewel ze hier ook is voor de actiescènes dient ze ook als opzet voor het liefdes verhaal. Of dit echt nodig was is nog steeds een debat tussen veel die hard fans. Ik persoonlijk vind het niet erg maar had wel graag gezien dat ze een niet zo voor de hand liggende keuze hadden gemaakt. Daarin tegen is ze zeker een personage dat een deel uitmaakt in de wereld en ook een belangrijke les leert die in de 3e film wat meer duidelijk word. En waar ook een waarheid inzit.

Thranduil is de elvenkoning en de vader van Legolas. Een koning die liever op z'n troon blijft en niet z'n handen vies maakt. En op elke sluwe wijze zijn zin zou willen krijgen. Een koning die wel om zijn volk geeft maar niks heeft met de wereld om hem heen.

Smaug is daarin tegen een verademing als personage. Waarin draken in films iets schattigs of het simpele vuurspuwen element hebben, word Smaug echt als een personage neergezet met zijn motivaties en wil. Een sluwe en sinister personage dat graag onder je nagels gaat zitten om je diepte geheimen naar buiten te kunnen krijgen. De interactie die Bilbo en Smaug hebben in de film is dan ook een hoogtepunt. Een kat en muis spel dat zich lang ontplooid. Vooral hoe Benedict Cumberbatch het personage inspreekt geeft een extra laag en geloofwaardigheid. Ookal is het een Cgi personage.

Stephen Fry die een corrupte Meester speelt. De baas is over Meerstad en alleen maar om zichzelf denkt en zijn eigendommen. Zijn knecht Alfrid is dan ook meer een slijmbal en wil maar al te graag het leven van Bard zuur maken.

Kwa settings bied de film wel meer variatie in de zin waar we terecht komen. Waarin de vorige film een mengsel was van oude en nieuwe locaties ontdekken we in deze film nieuwe delen van Midden Aarde. Beorn's huis, Mirkwood, Meerstad en uiteindelijk Erebor. We kregen in de eerste film al een klein voorproefje daarvan maar nu zien we meer de breedte en grote ervan. We zien ook meer van Dol Guldur en wie vanaf daar de touwtjes in handen heeft. Het geeft meer de indruk dat de wereld van Midden Aarde zo divers en cultuur georiënteerd is.

De Cgi is netzoals in de vorige film van hoge kwaliteit en netzoals in de vorige film loon het hier ook omdat het fantasy gehalte hoger ligt. Er zijn momenten waarop de Cgi wel wat minder scherp word en dat is vooral tijdens de hectische actie scenes waarin veel beweging is. Dit is niet zozeer een minpunt maar af en toe begin je het verschil wel duidelijk te zien. En dat haalt je af en toe even uit de film. Maar over het algemeen is het nog steeds van hoge kwaliteit. Vooral als Smaug ten doek komt is het toch weer knap werk dat dit uit een pc komt.

De actie zoals ik zei is hier meer gedoseerd en ook meer aanwezig. Waarin de vorige film de actiescènes haastig en van dichtbij werden gefilmd word dat hier stukken minder gedaan. Je ziet nu gelukkig veel meer wat er aan de hand is en dat het van A naar B gaat. Een verbetering dat zeker een waardering is. Daarin tegen is er ook meer variatie en bied iedere actiescène weer iets nieuws.

De muziek zoals altijd is een genot om naar te luisteren. De muziek weet de film erg goed te ondersteunen en voegt zoveel meer lagen eraan toe dat het net iets meer emotie en of diepgang geeft. Meer kracht of spanning. Zelfs op de creepy momenten. Van Howard Shore ken je altijd kwaliteit verwachten.

Ik heb zowel de uitgebreide als de bioscoop versie thuis liggen. Vergeleken met de vorige film voegt de uitgebreide versie ongeveer 25 minuten extra aan materiaal eraan toe. Het meeste is voornamelijk een subplot over de vader van Thrain en wat uitbreiding van sommige scenes. Alhoewel ik de uitgebreide versie zeker kan waarderen kijk ik graag de bioscoop versie. Het tempo loopt vlot en richt zich ook meer op de dwergen. En Ook omdat hoe een subplot word uitgewerkt tegen het einde van de film snap ik dat de filmmakers het hebben verwijderd uit de bios versie. De uitgebreide zou ik dan ook zeker aanraden voor degene die sommige stukken miste uit het boek of graag meer ziet van de wereld van Midden Aarde. Maar ook voor degene die nieuwsgierig naar hoe de film werd gemaakt.

The Desolation of Smaug is een verbetering vergeleken met de vorige film en houd je voor 2,5 uur goed je aandacht vast. De film brengt wat meer variatie en staat ook meer op z'n eigen voeten. Maar voegt ook elementen eraan toe die hun opwachtingen maken in het laatste deel: The Battle Of The Five Armies.

Dat de films van LotR en Hobbit niet mijn ding zijn, is ondertussen wel duidelijk. Weinig avontuur, veel te lang en ik mis de nodige sfeer die van dit soort films de nodige fun kan maken. In deze 2e Hobbit volgen we verder de troep dwergen die nogal irritant waren in het eerste deel. Hier komen ze alvast beter tot hun recht en krijgen we ook meer spanning tussen elven, dwergen en orks. Tauriel is een leuk figuur, misschien niet ontoevallig een personage dat niet in de boeken verschenen zou zijn? En het personage van Legolas werd ook hier meer uitgewerkt dan de 3 LotR films samen. Er is wat meer spanning in een hoop scènes en de actie is wat beter uitgewerkt. Helaas kan de film dit niet lang volhouden. Zeker aan dat Meerdorp valt de film wat in elkaar. en opnieuw mag de film gerust een uur korter. Een hoop plotlijnen mogen gerust geschrapt worden. Samen met een deel van de personages.

Wat mij betreft tot nu het beste deel al uit de Middle Earth reeks, hopelijk valt de laatste Hobbit evengoed mee.

Een prachtige film en voor mij de beste film van de franchise. Stuk aan het eind met Smaug is erg goed. Zeker ook het duo van Legolas en Tauriel en de manier waarop ze vechten samen is mooi om te zien! Beste twee personages uit de franchise voor mij!

Tweede film uit de Hobbit-trilogie begint met een flashback waarin Gandalf [Ian McKellen] en dwergenkoning Thorin Oakenshield [Richard Armitage] elkaar voor het eerste ontmoeten. Aangezien de draak Smaug [op indrukwekkende wijze voor zien van een stem door Benedict Cumberbatch] de geur van hobbits niet kent, is het aan Bilbo Baggins [Martin Freeman] om met behulp van de magische ring Erebor binnen te dringen en de Heart of the Mountain te vinden waarmee Thorin de dwergenstammen kan verenigen in hun strijd tegen Smaug. Hoewel er wat nieuwe karakters verschijnen (de Trolls scoren hoge ogen) is er nauwelijks sprake van karakterontwikkeling waardoor dit minder interessant is dan zijn voorganger. Bilbo’s confrontatie met Smaug is memorabel, maar helaas is dit vooral een verbindstuk tussen de opening en de finale.

Ook deel 2 is van het niveau van deel 1. De trip richting Erebor zet zich voort. Ik vind zeker het stuk in Dol Guldur wel boeiend met Gandalf's confrontatie met het Kwaad en de ontdekking van de Dwergkoning Thrain. Stiekem hoop ik dat er eens wat meer lore wordt verfilmd van Angmar en Mordor. Dat mysterieuze van die plaatsen spreekt me erg aan. Dit stuk staat ook wel in contrast met de rest. Weinig kleur tov de hal vol goud in Erebor of het Demsterworld. De draak valt misschien ergens een beetje tegen. Het is in ieder geval gek dat hij die golf van vloeibaar goud overleeft (dat is rond de 1100 graden!), laat staan dat hij er mee kan vliegen als het gestold is. Op naar deel 3 dat in mijn herinnering wel de minste is.

By far het beste deel van de trilogie: het meeste avontuur, het meeste fantasy en niet te veel doordrenkt met elle lange gevechten. Prima balans tussen actie en rust (deel 1 zouden sommige te rustig kunnen vinden, deel 3 had voor mij veel te veel actie). De film is erg afwisselend met prima actie. Waar deel 1 soms nog wat kinderachtig overkomt, is dat met deel 2 verdwenen. Ik had regelmatig associaties met Star Wars: natuurlijk een compleet andere wereld, maar ook hier wordt een fantasy wereld gecreëerd en ook dezelfde soort thema's en sub verhalen lopen door het verhaal. Met als grootste verschil: in The Hobbit wordt wél goed geacteerd en de CGI is van hogere kwaliteit. Wat mij betreft is dit de parel van de Hobbit! 4,5 ster.

De openingsscene is minder saai dan in het eerste deel omdat we direct in de actie worden gesmeten. Toch houden ze dit ritme niet aan en volgen er al snel weer saaiere, langgerekte scenes.

Net als bij de andere films van de reeks is de actie spetteren, de decors overweldigend en alles piekfijn tot in het detail uitgewerkt.

Ik persoonlijk zou de film spannender vinden moest er af en toe eens één van de "helden" sterven. Nu weet je dat ze onsterfelijk zijn wat het wat minder boeiend maakt.

Maar ja, dat is misschien wat te kritisch voor wat au fond toch maar een kinderlijke avonturenfilm/sprookje is.

Daarom vergeef ik ook de hele resem aan inconsistenties die erin voorkomen.

Topfilm.... voor als je 10 jaar bent!