Paradies: Hoffnung (2013)

Matige film waarin een meisje naar een dieetkamp gaat om af te vallen en verliefd wordt op de dokter daar. Het laatste deel uit de Paradies-trilogie is verreweg de 'braafste' van de drie en wellicht daardoor ook de minste. Het verhaal heeft verder weinig om het lijf. Een aantal leuke dialogen tussen de meiden en de gezamenlijke lichaamsoefeningen zijn wel grappig om te zien.

Minder interessant dan de twee vorige delen van de trilogie. Hier gaat het over Melanie, de dochter van die oudere vrouw die in Paradies:Liebe naar Kenia op zoek gaat naar liefde. Deze dikke tiener gaat een tijdje naar een dieetkamp, waar ze onderworpen worden aan een strikte vermageringskuur. Melanie krijgt een crush voor haar dokter. Waar de twee vorige films wel bleven boeien en soms pijnlijk grappig en zelfs een beetje ziek waren, blijft dit hier uit. En zonder dit scherpe kantje van de twee vorige films wordt "Hoffnung" niet meer dan een saaie afsluiter. De interactie tussen Melanie en de dokter bestaat daarvoor uit teveel zwijgzame momenten.

Heb alleen Liebe van de trilogie hiervoor gezien, maar als thema spreekt deze film mij veel meer aan. De meiden vind ik allemaal erg interessant en dat gluiperige arts vind ik ook een geweldig personage. Toch weet Seidl de film er niet doorheen te drukken bij mij. Het verhaal heeft verder niets om het lijf en de film lijkt vooral een boodschap te missen. Uiteindelijk ook resulterend in een veel te plots eind van de film.

2,5*

Wat een saaie en sobere bedoeling (qua uitvoering) was deze film. Het verhaal speelt zich af in dieetkamp ergens in Oostenrijk, maar qua soberheid kon het zich wel afspelen ergens in een voormalig Oostblok-land. Eerlijk gezegd gebeurt er ook totaal niets in deze film en kabbelt het verhaal rustig naar het einde toe. Omdat er maar niets noemenswaardig gebeurde, ben ik op een gegeven moment maar vooruit gaan spoelen. Het enige leuke moment in deze film was toen ze allemaal buiten op een rijtje stonden en de "If You Are Happy and You Know It Clap Your Fat" song deden. Nee deze film met al die dikkerdjes was duidelijk niet aan mij besteedt.

Een redelijk drama film...

Iets beter dan vorige film Glaube...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Geen moeite waard...

Niet minder bizarre dan de twee vorige, maar ook niet minder knap opgebouwd en hoe dan ook boeiend om te volgen.

Die Ulrich Seidl lijkt mij wel een interessante cineast. 'k Bewonder met hoeveel originaliteit en verscheidenheid hij, zoals hier, scènes inlast, die in het geheel van de film amper betekenis hebben, maar toch erg grappig overkomen.

Trouwens deze "Hoffnung" is m.i. ruim meer komedie dan drama. Er zit bij al die patientjes veel meer "levenslust" in dan frustraties omwille van hun zwaarlijvigheid.

Aardige film. Soms wel komisch, die meiden humor. Maar ook af en toe wat saai. De kinderen spelen eigenlijk best goed. Ik vind het geen artistiek hoogstandje. Trouwens heel de trilogie is voor mij niet geweldig.

Ik heb niets met kinderen.....en zeker nietr met dikke...en wist niet dat de film er bol van stond. Het hele thema sprak mij niet aan. Na 6 minuten afgezet.. Absoluut niet mijn ding,maar ik realiseer mij dat dat erg subjectief is.

Van de Geloof-, Hoop- en Liefdetrilogie is dit het laatste en volgens mij beste deel. Het hoofdpersonage is de dochter van de vrouw uit het tweede deel, zoals blijkt uit een telefoongesprek. Melanie Lenz speelt het zwaarlijvige tienermeisje met dezelfde voornaam. Het uitgangspunt is grappig: tieners worden op dieetkamp gestuurd, maar ze spelen vals en zijn totaal niet gemotiveerd om af te vallen. Onderling hebben ze gesprekken die typisch zijn voor die leeftijd. De turbulenties van de adolescentie zorgen voor een afwisseling van grappige, gezellige, pijnlijke en radeloze momenten. Hun twee begeleiders zijn elkaars tegenpool: de tirannieke leraar lichamelijke opvoeding en een excentrieke dokter die zich schaamt over z'n eigen neigingen.

De camera staat meestal stil, vaak met een symmetrisch beeld van een gang of een kamer waar de personages door bewegen. Groepsoefeningen leveren grappige beelden op, onder andere het Nordic walking en het liedje. Het geluid van vorken in de refter worden uitgebuit. Het Oostenrijkse accent klinkt wat sappiger dan gewoon Duits.

De Paradies-trilogie begon erg goed met Liebe, maar deel 2 en 3 zijn van minder niveau. Overigens vind ik dit deel wel weer beter dan Glaube dat voor mij een tegenvaller was. Seidl fascineert, omdat hij nooit te beroerd is de menselijke zwakte in al zijn naaktheid te tonen, maar in Hoffnung schuurt het toch minder dan anders. De setting, een "fat camp", is aardig en geeft de regisseur tal van mogelijkheden georkestreerde shots van zwaarlijvige kinderen op een rijtje te maken. Als een van de deelnemers verliefd wordt op de arts leidt dat tot de nodige pijnlijke momenten, maar ondanks het heftige thema wordt het nooit zo ongemakkelijk als in Liebe, op de snuffelscène en wat daaraan vooraf ging na. Misschien is het eerder dankzij het thema dat Seidl minder ver gaat: een oudere vrouw op seksvakantie tonen is tot daaraan toe, een seksueel getinte relatie uitbeelden tussen een man van 50 en een dertienjarige bakvis is andere koek.

Kennelijk heeft ze de acteerschoenen aan de wilgen gehangen na de trilogie, maar Melanie Lenz vond ik wel goed in de hoofdrol. De gesprekken tussen haar en haar lotgenoten vond ik redelijk naturel gespeeld. Bij het feestje op de kamer leken de kinderen wel echt aangeschoten.

Na Liefde en Geloof sluit de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl zijn paradijs-trilogie af met Hoop. Een film die zich in een dieetkamp afspeelt waar de 13-jarige overgewichtige Melanie door haar moeder wordt gedropt om af te vallen. Saillant detail: de moeder reist onderwijl door naar Kenia, waar zij haar bijdrage levert aan het eerste onderdeel van de trilogie, zijnde Liefde.

Behalve speelfilms maakt Seidl documentaires. Een vaardigheid die in Hoop herkenbaar is te zien. De film is opgebouwd uit documentaire achtige scènes, die (min of meer) spontaan lijken te gebeuren. Ogenschijnlijk losse pols-werk dat een non-fictionele indruk wekt. Een indruk die wordt versterk doordat de meeste rollen door amateurs worden vertolkt. Een argeloze kijker die per ongeluk middenin de film terecht komt, zal hoogstwaarschijnlijk denken in een authentieke documentaire over tieners met overgewicht terecht te zijn gekomen.

Het resultaat is tweeledig. De scènes waarin de gezette jeugdigen zich onderling vermaken, gein trappen of hun grenzen uittesten, komen heel natuurlijk over. De scènes waarin volwassenen optreden, zijn tamelijk statisch, missen een naturelle schwung en doen denken aan knullig geregisseerde toneelstukjes met ongemakkelijk en onbeholpen acterende personages. Vooral als de volwassenen hun autoriteit laten gelden, komt dat dermate gekunsteld over dat een scène eerder belachelijk dan serieus uitwerkt.

Hoop is een sympathieke film. Geen film die (ondanks de serieuze thematiek) heftig emotioneert. Een film met een verzameling willekeurige scènes die een inkijk geeft in het alledaagse leven van een groep jongeren die zich net zo gedraagt als elke willekeurige groep jongeren op zomerkamp. Het enige verschil is dat ze blijkbaar een probleem hebben. Welk probleem eigenlijk? Het zijn de volwassenen die het corpulente probleem steeds benoemen. De jongeren hoor je er niet over. Die schijnen geen probleem te hebben. Als kijker heb je die beleving derhalve ook niet en dat maakt dat je je na afloop van de film hoogstens eventjes afvraagt wat de film nu precies wil uitdragen. Daarna kan de film worden bijgezet als een sympathieke herinnering die inhoudelijk in snel tempo zal vervagen.

Mijn derde en laatste film van de trilogie van Seidl op een paar dagen tijd. Voor mij was dit toch de minste van de drie. Geen slechte eindfilm op zich, maar ik miste een soort van climax. In vergelijking met de andere twee films ook wat braver. De film duurt ook een pak korter en had in principe nog voldoende potentieel om verder uitgewerkt te worden.

Een film die meer op de suggestie speelde dan bepaalde grenzen te overschrijden. De seksuele identiteit van de jongeren komt wat naar voren en daar wordt lustig over gefantaseerd. Camerawerk veelal statisch en observerend.

Seidl doet het toch weer goed hoor om bepaalde thema's aan te snijden. Confronterend en provocatief, maar nooit op zoek naar sensatie. Prima kennismaking met hem!

Ik zag de trilogie van Seidl een beetje op een rare manier. Eerst het tweede deel, een paar weken later het eerste en vervolgens meer dan 11 jaar later het derde. En wat mij betreft is het vooral een zeer sterke film (Liebe) en twee die veel minder uit de verf komen (Glaube en Hoffnung).

Elf jaar is wat lang om alle vergelijkingen nog helemaal helder te hebben. Maar waar Glaube doorschiet in het doortrekken tot in het absurde lijkt Hoffnung ietwat onderontwikkeld. Zowel visueel als qua script en qua toon. Feitelijk gaan alledrie films over hetzelfde: Een vruchteloze zoektocht naar liefde. Een vrouw die dat probeert bij artificiele liefde bij te jonge jongens in Kenia die op geld uit zijn. Een vrouw die het bij Christus zoekt en hier een meisje dat snel wil opgroeien, deels omdat ze verliefd is op de arts van het kamp.

In de meeste van zijn andere films lijkt Seidl wat preciezer dan in deze. De timing werkt hier minder goed. Veel scenes hadden beter gewerkt als Seidl ze langer had uitgespeeld. Soms doet hij dat en dat zijn dan ook meteen de beste scenes in de film. De twee feestjes van de kinderen op de kamer bijvoorbeeld. Verder had de film de tegenstelling tussen de verliefdheid en het opgroeien en de verwarde verhouding daartussen nog wel dieper kunnen uitwerken. De film komt met name in de verliefdheid op de dokter echt te kort om echt heel goed te worden. De film is net te vrijblijvend. Jammer, want de trilogie begon met wat ik waarschijnlijk Seidls beste film vind. Deze blijft te veel hangen in boeiende aanzetjes. Zeker niet slecht, maar niveau Liebe is het bijlange na niet.