The Guilt Trip (2012)

Een verhaal over zoon en moeder die een roadtrip gaan maken, dit verhaal wat nergens grappig wordt al speelt Streisand het leukst. Dit doet ze met charisma, want ook zij is niet grappig, wordt zelfs richting het eind wat irritant. Scissor Sisters in de soundtack was wel leuk.

In de roadmovie ‘The Guilt Trip’ volgen we Andy en zijn moeder tijdens een zakenreis met de auto.

De zakenreis van Andy bestaat uit het promotie van zijn zelfgemaakte product, hij betrekt hier zijn moeder (Barbra Streisand) in mee om als verrassing haar oude geliefde op te zoeken in San Francisco.

De film bestaat niet uit de humor die je kan kennen uit The Green Hornet (2011) of The Interview (2014)nee, Seth Rogen (Andy) is hier in gecast om zichzelf van de andere kant te laten zien.

Geen dikke laag aan Amerikaanse grappen, maar wel een kleine laag aan feel good momenten.

Nou hebben heel wat Amerikaanse komedies halve de film een diepte gang naar het drama toe, wat meestal snel weer naar boven komt om er een goed einde van te maken.

Maar bij deze roadtrip spreken we toch echt over feel good momenten wat opgebouwd wordt tot het einde van de film, waar het tevens zijn afsluiting neemt in verhaal.

Het verhaal moet je verder als kijker kunnen vermaken door het roadtrip gevoel en de daaromheen goed bedoelde grappen.

3,5*

Deze lag in de bib en me er maar eens aan gewaagd. 'k vond het een prima film. Het is niet echt een komedie, eerder een soort speelfilm/roadmovie.

De cast deed het prima, al was de rol van Barbra Streisand niet de meest sympathieke.

Het verhaal zelf was wel tof en 'k vond het wel eens de moeite waard om gezien te hebben. Als je geen echte komedie verwacht is deze goed te pruimen,

Voor de verandering speelt Seth Rogen in 'The Guilt Trip' (2012) eens niet de aaibare stoner en is de bromance in kwestie hier meer een momance. Het karakter van Rogen gaat namelijk op een road trip met zijn New Yorkse mamma (Barbra Streisand) om met haar langs een aantal afnemers te gaan om zijn uitvindersproduct te tonen. Wat zij niet weet is dat hij aan het einde van de rit een ontmoeting heeft ingepland met haar grote jeugdliefde, een succesvolle zakenman. Dit voorspelbare niemendalletje valt van begin tot eind uit te tekenen, maar Rogen/Streisand zijn leuk als de tegenpolen die genetisch tot elkaar zijn veroordeeld. Al had de productie baat gehad bij iets meer en sterkere grappen.

Ik begon hieraan vol ergernis : stel dat ik ècht zo'n bemoeizuchtige moeder zou hebben (zie ook Prime), hoe krankzinnig zou ik dan wel niet worden? Ach, het is maar een komedie met uitvergrote personages waarvan het de bedoeling is dat je aan het lachen wordt gemaakt, maar mensen die zich in andermans leven wurmen raken bij mij altijd een gevoelige plek, ook al betreft het dan een komedie. Na verloop van tijd blijkt echter dat de beide hoofdrolspelers echt geweldig op elkaar reageren, dat Streisand haar onnadrukkelijke komische talent mag tentoonspreiden en dat de onderkoelde Rogen een veel acceptabeler mens neerzet dan zijn gebruikelijke feestbeest (de "aaibare stoner" zoals Donkerwoud het hierboven zo treffend formuleert), en met de mooie emotionele clou die in het huis van Streisands oude vlam wordt bereikt is ook niets mis. Zo denk ik al met al toch wel met veel plezier aan deze merkwaardige road movie terug, ook al is hij zeker niet vrij van cliché.

Vreselijk.

Heel lamlendig filmpje met bitterweinig om het lijf. Best veel drama en "guilt" erin gepropt, maar echt niet goed uitgewerkt. Barba Streisand is vreselijk en Seth Rogen komt evenmin uit de verf.

Als komedie totaal niet geslaagd en al zeker niet als drama.

1

Deze film nu op Netflix gezien. Volgend wikipedia zou het de laatste film zijn van Barbra Streisand. Is dus 12 jaar geleden. Deze film bekeken omdat ik hou van genre roadmovie. En dit is het wel al mocht het roadmoviegedeelte wel iets langer zijn. Film vrij snel gedaan. Begint wat vervelend maar naar einde toe raakt hij op dreef en net wanneer je in de mood raakt is het einde daar. In begin vnl. veel gekibbel met een bemoeizieke moeder en een zoon die het allemaal maar wat over hem laat gaan. Vanaf de scène in het steakhouse draait de film naar een aangenamere kant. Is geen komedie, wel een film waarbij moeder en zoon elkaar terug ontdekken. Alles blijft wat oppervlakkig maar luchtig genoeg om te behappen. Heb Seth Rogen als comediant nooit goed geaard, maar deze rol is voor hem gemaakt. De wat sullige uitvinder die zijn product niet verkocht krijgt en op stap is met zijn overbezorgde en irritante moeder. Zorgt voor heel wat herkenbare situaties. Je moet wel tegen de typische dialogen kunnen van Seth Rogen. Want is een acteur met een eigen charisma die niet door iedereen goed verteerd wordt. Maar zoals eerder gezegd, deze rol zou door niemand anders beter gespeeld kunnen worden. Idem voor Barbra als vervelende moeder maar met gouden hart. Geen film die mij ontroerd heeft, maar heeft me wel af en toe een glimlach gegeven. Geen topper, maar heeft me ook niet verveeld. 3*

Aardige kleine film die nergens irriteert maar verder ook niet zoveel teweegbrengt.

Het einde is ook een beetje open en laat wat dingen onbeantwoord: hoe loopt het nou ècht af met de carrière van Andy? En gebeurt er nog wat in zijn liefdesleven? Maar dat zijn eigenlijk bijzaken, want het gaat om de relatie tussen moeder en zoon. Die wordt wel leuk neergezet. Streisand speelt een bemoeizuchtige moeder, die niet compleet irriteert omdat het duidelijk uit liefde doet en niet omdat ze een troela ia. Rogen speelt een goedmoedige nerd die het lijdzaam ondergaat en het lastig vindt om er tegenin te gaan. Al met al wel geinig maar wat meer humor zou fijn geweest zijn.

2,5 sterren

Komediefilm van regisseuse Anne Fletcher die pas laat in de tweede helft kracht begint te winnen. De eerste helft wordt vooral gespendeerd aan de excentrieke vormgeving van Barbra Streisand, die op de kijker een verstikkend effect heeft. Het is vooral vermoeiend om door deze vorm van komedie heen te komen, omdat het meeste wordt opgemaakt aan licht frustrerende handelingen en weinig menselijkheid. The Guilt Trip kantelt richting de tweede helft naar een wat herkenbaardere film en daar beginnen de personages beter op te leven. Rogen doet het erg goed, Streisand ook als je je bedenkt dat haar acteerprestatie doelbewust neergezet is. Op visueel vlak is het verder wat braafjes, maar ik verwacht op dat vlak niet veel van een regisseuse die zich vooral met de inhoud bezighoudt. Nipte voldoende voor nu, omdat het road-aspect enigszins wordt verwaarloosd.