Leones (2012)

Waarom loopt iedereen in een bioscoop toch altijd meteen weg zodra een aftiteling begint te lopen? Normaal zit ik er niet zo mee maar hier had ik gewoon echt even de tijd nodig om hetgeen wat ik zonet gezien had tot me door te laten dringen. En ja, dat gaat nogal lastig als er irritant pubervolk (dat me daarvoor met hun popcorn en veeeeels te late binnenkomst al zat te tergen) met veel rumoer naar buiten loopt. Anyway, grootste verrassing van het IFFR voor mij, had er voornamelijk voor gekozen om een veels te groot gat tussen twee films op te vullen, de enigste verwachtingen die ik had waren dat het een leuk tussendoortje moest zijn. Hoewel bij dat eerste stukje van beavis stelde ik me iets in de trant van het Franse Innocence voor, of eigenlijk hoopt eik daar zelfs een beetje op, maar daar zat ik er dus een beetje mee naast. Ik moest eerder aan het betere Van Sant werk denken, met zijn lange dromerige en statische trackingshots. Erg hypnotisch in ieder geval. Zo zit er een fantastische scene in (wat, ik heb niet geklokt, maar ik gok rond de 12 minuten telt) waar een meisje haar dood te gemoed wandelt (eerst door een groot bos, daarna door een woestijn achtig gebied en vervolgens van een strand de zee in, allemaal erg surreal in ieder geval) en alles opeens duidelijk werd. Op het moment zelf zat ik een beetje ingekakt onderuit gezakt, over de film zelf kan ik ook niet veel vertellen, behalve dan dat het overloopt van de suggestiviteit, maar er ligt gewoon zo'n emotionele lading onder de oppervlakte en er hing zo'n dreiging overheen dat het nog 2 volle dagen nog blijft nazinderen. En dat is positief aangezien ik dat nog maar zelden heb bij film. Die aftiteling ook, daar is ie weer, met die schokkerige minimalistische kleurtjes en Sonic Youth op de achtergrond, kon niet beter! (4*)

Fraaie film. Ik las een negatieve review van iemand online die er voor mijn gevoel weinig van begreep en de film benaderde als een film met een plottwist en daarmee de meest kromme vergelijkingen trok. Dit is vooral een prachtige, erg visuele film. Een film die eerst ongrijpbaar is, maar onmiddellijk fascineert en langzaam maar zeker onder je huid kruipt. Bol staat van schoonheid en onderhuids verdriet. En dan Daniel Johnston, Bach en een prachtig, ontroerend nummer van Sonic Youth op de soundtrack, met zo'n combinatie kun je al niet veel meer fout bij me doen. Kippenvel.

Niethe's Van Sant associatie is niet zo gek: Cinematography: Matias Mesa. En die blijkt in het verleden cameraman te zijn geweest bij Gerry, Elephant en Last Days van Van Sant.

En het was dit jaar een Argentijnse Triple Whammy: Los Salvajes kan ook nog bij dat rijtje.

4,5*

P.s. Nederlands geld in de film, nou zegt dat niks, maar het voedt de hoop wel een beetje dat dit niet helemaal wegzakt in de vergetelheid.

Prachtige film. Vooral de zeer dromerige transcendente cinematografie van Mesa springt eruit (en een deja vu naar van Sant kan niet uitblijven) die de kijker volledig overrompeld en dek ijker overtuigt van de surreëele setting. Heel veel hypnotiserende tracking shots, toch onmisbaar in een 'ronddolende' maar ook zo effectief ingezet.


Naast dat Jazmín López audiovisueel gezien weet wat ze wil, weet ze dat ook inhoudelijk. Erg mooie zielentocht van overledene waardoor er vooral veel gesproken wordt door beeldtaal. Ook erg goede muziekkeuze, met Bach als absoluut hoogtepunt. Scene in de BMW is echt geweldig. Emotionele surreëele slentertocht die me enorm geraakt heeft. Echt heel mooi.


Nu Los Salvajes en Noche nog. 1 down, 2 to go.

Matige film waarin een vijftal jongeren door het bos zwerven. Prachtig camerawerk met behoorlijk lange shots die samen met de mooie soundtrack vol omgevingsgeluiden een bijna hypnotiserend effect hebben. Inhoudelijk wist de film me niet te boeien. Daarvoor waren de dialogen te nietszeggend en de film te langdradig.

Wat een tegenstelling, de score hier en deze van IMDB.

In ieder geval, voor het verhaal moet ge het niet doen. Wel voor het visuele, de muziek en een zekere mysterieuze spankracht die er in steekt.

Heel bijzondere, langgerekte opnames in het bos met niets dan het ruisen van de wind tussen bomen en struiken. Deed me denken aan de scenes in het park in Antonioni's "Blowup".

Ben hier nog niet helemaal over uit denk ik, maar goed was het zeker. Voornamelijk het laatste kwartier is geweldig en doet veel denken aan Gerry. In tegenstelling tot de meesten vond ik het bos juist een wat minder interessante setting, al bleef de film constant boeiend dankzij het mysterieuze sfeertje. Bijzonder geval dit.

Wel jammer dat de sfeervolle soundtrack uit de trailer niet terug te vinden was in de film zelf.

Mooie 'plot'omschrijving hier. Een bijzonder debuut van een regisseuse die me in IMAX-proporties overdonderde met haar meest recente Tigerfilm. Een groep jongeren is op zoek naar identiteit, dwalend door een bos, op weg naar... ja, naar wat eigenlijk? Grote thema's als seksualiteit en herinnering verweven zich in mp3-opnames en schijnbaar onbetekenende interacties. Noem Leones een mood partner van het eveneens Argentijnse Noche (2013); niet zo sterk en uniek, wel even betoverend. Ergens richting het einde verlaat de camera de jongeren en zoekt ze haar weg door de natuur, terwijl de lucht betrekt en de geluidsband zich terugtrekt in zichzelf. Als we weer terugkomen bij de jongeren is de onschuld voorgoed weg.

Jammer van de sterk ondermaatse streamingkwaliteit (IFFR Unleashed). Maakt het nog spijtiger dat de vertoning in KINO geen doorgang kon vinden. (Engels)

Vreemd, het concept van de film komt me zeer bekend voor, maar welke film ik nu daadwerkelijk bedoel? Tijdens het kijken dacht ik vooral aan Mesa sto Dasos (2010) en Lisandro Alonso is ook nooit ver weg (hoewel ik beschamend genoeg nog steeds alleen Jauja heb gezien). Maar toen begon ik te twijfelen of het niet 'gewoon' Noche was. Ja, blijkbaar heeft het berichtje van beavis meer dan zeven jaar geleden een diepe indruk achtergelaten haha. Maar omdat in die Griekse film ook een soort van auto-ongeluk zit (explosie of zo), dacht ik dat daar ook het fatale lot vroeg in de film wordt getoond om vervolgens in een limbostaat de laatste uren te (her)beleven, alleen gebeurt dat laatste in die film bij nader inzien volgens mij helemaal niet. In Noche zitten dan weer andere gelijkenissen zoals de geluidsopnames van de overledene en is de verkenning van leven/dood enigszins vergelijkbaar. Het zal wel een combinatie zijn. En misschien herkende ik ook wel dingen van Jazmín López' laatste film (sowieso hoe de bewegingen van de personages niet lineair in de tijd worden gevangen). Maar het gaat me vooral om het concept/uitgangspunt dat bekend voorkwam. Of er moet nog een soortgelijke film zijn die ik ben vergeten. In ieder geval zitten deze bosfilms natuurlijk wel allemaal in hetzelfde hoekje.

Hoe dan ook ben ik blij Leones eindelijk in goede kwaliteit te hebben kunnen zien (de bron is MUBI dus blijkbaar is ie in een bepaald land daar te zien). Echt betoverend mooi hoe tijd en ruimte hier worden gemanipuleerd. Lopéz trekt alles uit de kast, zelfs een time-lapse tijdens een (360°) pan, dat heb ik volgens mij niet eerder gezien.