Safe Haven (2013)

Ach ja zo'n twee keer per jaar gaat het toch een beetje jeuken en moet ik toch even zo'n dames-drama zien en in dit geval is regisseur Hallström ook wel een aanbeveling qua mooi ontroerende familiefilm: My Life As a Dog, The Cider House Rules, Chocolat en The Shipping News prachtige films waarin de Libelle en goede film met meerdere lagen goed samengaan.

Hier blijft het allemaal wat oppervlakkiger, ondanks een welkom scheutje thriller, toch kabbelt het nou ook weer niet heel onaangenaam voort om vervolgens ook nog wat aardige twists erin te stoppen en dan in crescendo naar de finale en nog even een momentje om de zakdoekjes tevoorschijn te halen.

Degelijk formulewerk en in het genre wordt veel slechter gemaakt maar van Hallström verwachten we beter.

Onderhoudende romantische thriller. De plot is iets te voorspelbaar en de goeden vs. slechten iets te zwart-wit. Sterke elementen zijn de natuurrijke en gevarieerde locaties en het verrassende bovennatuurlijke element op het einde. Julianne Hough heeft een achtergrond als danseres en zal misschien geen al te breed scala aan rollen aankunnen, maar deze rol van onschuldige vrouw in gevaar ligt haar uitstekend. Het dochtertje wordt verfrissend neergezet door de achtjarige Mimi Kirkland.

En die Josh Duhamel is een echte Arie Boomsma-lookalike!

Vanwege de perfecte setting moeten verhogen naar 4*. Voor mij een van de betere romantische films die ik heb gezien. Het einde blijft natuurlijk wat eigenaardig, maar ondanks dat is het een bovengemiddeld filmpje geworden.

Normaal gesproken ben ik niet van dit soort films maar ik vond dit toch een hele sterke film vanuit alle opzichten! Duurde misschien voor mijn gevoel iets te lang maar dat is dan ook het enige minpunt. Leuke hoofdrolspelers en de chemie is duidelijk te merken. Verhaal niet heel erg origineel maar mocht de pret niet drukken! Kleine meisje speelde overigens een hele sterke rol, heel knap.

Een film die van begin tot het eind weet te boeien, maar uiteindelijk met een zeer teleurstellend einde komt. Het had zo goed kunnen wezen, maar dit viel toch even tegen.

Je wordt gelijk meegenomen in het verhaal, vanaf de eerste seconde. Hierdoor kon ik mij vanaf het begin al goed focussen en heb ik ook geen moment verveling ervaren. Naarmate de film vordert komt er één sterke plottwist die ik niet had aan zien komen. Dat er veel meer speelde dan de moord, was vanaf het begin al wel duidelijk, maar het uiteindelijke verhaal daarachter vond ik erg sterk. Gevolgd door scenes waarbij je je adem inhoudt. Uiteindelijk is het wel afgelopen zoals ik had verwacht, maar ook waar ik op hoopte. Vervolgens nader je het einde, dat er een brief was voor Katie, was geen verrassing, dat die brief uiteindelijk werd voorgelezen: top! Dat de uiteindelijke moeder Jo bleek te zijn, zware domper! Dit heeft voor mij eigenlijk toch wel veel verpest, de hele gedachte achter deze film was compleet weg. Ik was overigens niet helemaal verrast door deze uitkomst, heb hier op een gegeven moment al wel (deels) aan gedacht. De uitwerking ervan had ik nog niet uitgedacht.

Het is heerlijk om naar Hough en Duhamel te kijken. Zijn goed op elkaar ingespeeld en stralen veel plezier uit. De rest van de cast ook weinig op aan te merken, over het algemeen gezien zitten de prestaties allemaal goed in elkaar. De locatie was mooi, ook erg rustgevend om naar te kijken. Een wereld van verschil met de terugblikken, wat naar mijn mening dus zeer goed is uitgewerkt.

Eigenlijk tot het einde had deze 4* verdiend, maar ik vind een eind dermate belangrijk dat ik deze niet kan en wil geven. Heb lang zitten twijfelen tussen 3* en 3.5*, maar in dit geval vind ik 0.5* aftrek voldoende. De rest van de film zit gewoon goed tot zeer goed in elkaar.

Tja, weer een typische Sparks. Weet niet goed waarom ik ze kijk. Ik denk om de mengeling van verstand op nul en een beetje lachen om hoe belachelijk het soms is. Want dat was met deze film zeker weer het geval; de laatste ontknoping met de geest van de vrouw van Alex, wat moet je daar nou weer mee?

De rest van de film kabbelt vooral voort, het is voorspelbaar tot op het bot, er zat geen moment bij dat ik echt meeleefde met de karakters.
De production value en zonnige sfeer van dit soort films zorgt er altijd voor dat het wel uit te kijken valt als je niks beters te doen hebt, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

2*

“The good thing Katie, is that life is full of second chances.”

Safe Haven is een echte Nicholas Sparks boekverfilming met een mooie en sprookjesachtige locatie, romantiek, een dramatische twist, en acteurs die niet alleen voor hun acteertalent zijn gecast. Allemaal ingrediënten voor een goede romcom. Hough en Duhamel doen het niet slecht, en regisseur Lasse Hallstrom weet wel hoe je dit soort films moet aanpakken.

De combinatie van een zoetsappige romcom en een misdaadverhaaltje werkt niet echt, en dat is wel een minpunt van de film. Had er gewoon een fantasievol sprookje van gemaakt, met Hough en Duhamel die de hele tijd om elkaar heen draaien. Nu is het een bijna schizofrene kijkervaring met een laatste gedeelte waarin de film zichzelf compleet belachelijk maakt. Het einde is ongelooflijk sentimenteel, want het blijft een Sparks film natuurlijk.

Typische vrouwenfilm waarvan ik dacht dat ik er niks aan zou vinden, maar ik bleek het mis te hebben. De poster suggereert een kleffe film over een stel dat niet van elkaar af kan blijven. Hallström neemt echter juist uitgebreid de tijd om de relatie tussen Kate en Alex te laten opbloeien. Hierdoor is de film uiteindelijk wel wat aan de (te) lange kant, maar het voordeel is dat de geloofwaardigheid niet teniet gedaan wordt. Ook het spel van Julianne Hough en Josh Duhamel vond ik prettig; ze kwamen natuurlijk over en de chemie tussen beiden is zeker aanwezig. Daarnaast vond ik de plottwist op het einde omtrent de identiteit van Jo leuk gevonden en ook het subplot met de rechercheur vond ik, hoewel de film best zonder had gekund, niet storend. Wat de film tevens ontzettend helpt is dat het, ondanks het dramagedeelte, een lekker zomers 'feelgood' sfeertje uitstraalt en dat ik dat Southport graag zelf eens zou bezoeken. Ik werd in ieder geval aangenaam verrast en dat uit zich ook in mijn score.

3,5*

Prima prima.

Het genre ligt me niet erg, maar dit was prima te doen moet ik toegeven. Duhamel is opzicht geen slecht acteur, maar echt goed heb ik hem ook nooit gevonden. Hough doet het ook prima met haar wat beperkte script in deze film.

De film is best schattig, en kijkt ook prima weg. 115 minuten speelduur is een wat te lange speelduur, maar deze film weet ze tenminste allemaal goed te vullen. Hallström weet wel goede films te maken, maar deze steekt niet boven zijn andere films uit.

Inderdaad, een lieve vrouwenfilm die prima wegkijkt voor een avond, maar nergens echt een meesterwerk is. Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar aan de andere kant ga je ook niet echt iets missen als je hem niet kijkt.

Dit is een mooi verhaal van eerst niemand vertrouwen dan wel en dan weer niet. Natuurlijk lopen dit soort film meestal goed af, en dus ook deze film. Ik ben heel benieuwd hoe het boek geschreven is en of dat hij mooier is dan de film. Maar als dat zo is weet ik zeker dat het een mooi boek is. Film zou ik zeker aanraden om een rustige avond te hebben en even lekker op de bank te gaan zitten.

check mijn review: review Safe Haven

Safe haven is de titel van de film, maar je kan die titel ook gebruiken als een omschrijving van de film. Een veilige niets aan de hand film die saai en voorspelbaar door kabbelt. Althans vooral in het begin. In deze periode van zijn carrière ontmoette een groot regisseur Lasse Hallstrom zijn "foute" vrienden in Amerika. En kennelijk hadden die hem zo in de tang dat hij sterk geadviseerd werd om slechte over-Amerikaanse films te gaan maken. Het eerste deel van de film is al niet erg best, maar het einde is pas echt slecht. Met die laatste scene vond ik het zelfs onwaarschijnlijk dat scenarioschrijvers van dit kaliber kennelijk de kans krijgen om te mogen schrijven voor een film. Of is de scenarioschrijver dezelfde persoon als de geldschieter? Dat moet dan haast wel. Ik had de film overigens ook al eens eerder gezien, en heel in de verte kwam hij me ook wel een beetje bekend voor in enkele scenes. Maar eigenlijk was ik de film toch vooral al vergeten. En hopelijk gebeurt dat na deze tweede keer kijken ook weer snel.
En tenslotte heeft die slechte scenarioschrijver ook nog een enorme blunder gemaakt. Als de originele echtgenote uiteindelijk zijn vrouw weer ontmoet na zijn zoektocht noemt hij haar Katie. Terwijl hij haar toch zou moeten kennen onder haar echte naam Erin. En de rest van de film blijft de vrouw zich trouwens voor het gemak ook maar Katie noemen terwijl ze na dat einde met haar man verder weer gewoon Erin zou kunnen heten. En dat zou ook meer voor de hand liggen. Waarom zou je je schuilnaam blijven gebruiken?

In paniek vlucht Erin [Julianne Hough] van Atlanta naar het dorpje Southport. Daar vindt ze onder een schuilnaam een baan als barvrouw en vindt ze morele steun bij buurvrouw Joe [Cobie Smulders]. Al snel maakt ze kennis met winkeleigenaar en weduwe Alex [Josh Duhamel] met wie ze goed bevriend raakt, tot vreugde van zijn extreem schattige dochtertje Lexie [Mimi Kirkland]. Zoon Josh [Mimi Kirkland]. Ondertussen bijt detective Tierney [David Lyons] zich volledig vast in de zoektocht naar Erin. Een in grote lijnen formulematige combinatie van romantisch melodrama en thriller, maar de chemie tussen Hough en Duhamel houdt de zaak interessant. Het helpt dat de reden voor Erins vlucht stap voor stap uit de doeken wordt gedaan, waardoor er in ieder geval nog een beetje mysterie gehandhaafd blijft tot de melodramatische ontknoping. De epiloog had wat mij betreft niet gehoeven.

Hallström heeft altijd al een brave, zoetsappige kant gehad, maar hier gaat hij wel echt full Hallmark channel.

Professioneel genoeg om de hele speelduur te blijven kijken, maar heel verheffend is dit niet te noemen.