Fear X (2003)

Ik vermoed dat Harry de dood van zijn vrouw maar niet kan verwerken en dat hij daarom die hele Peter-figuur zélf creëert, als een mysterieuze zondebok, om er "wraak" op te kunnen te nemen (waarschijnlijk was de moordenaar van zijn vrouw in werkelijkheid niets meer dan een of ander gangstertje). Peter (een succesvolle politieagent; vergelijk Harry als veiligheidsmedewerker) en zijn gezin (mooie vrouw, leuk kindje) zijn vermoedelijk de weerspiegeling van de toekomst die Harry voor ogen had met zijn eigen zwangere vrouw.

Een beetje uitgekauwd allemaal ("doorsnee mindfuck" of "de zoveelste poging tot...") zou je kunnen denken en aanvankelijk had ik dat vooroordeel ook; maar om eerlijk te zijn vind ik uiteindelijk het geheel toch erg smaakvol gebracht. Refn heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan door niet alleen naar Lynch, maar ook naar de Coens te kijken (of hoogstwaarschijnlijk voorál naar de Coens). Prettig camerawerk, sfeervolle kleuren, goed acteerwerk met de nodige, aangename stiltes ertussendoor en het einde komt te vroeg noch te laat. Het enige waar ik me enigszins aan stoorde, waren de animaties die zo nu en dan veel weg hadden van de sfeerbeelden op mijn Windows Media Player. Dat had creatiever gekund, maar 3,5* kunnen er wel vanaf voor deze film.

(Of zijn 4* meer op hun plaats na zo'n recensie?)

Boeiend.

Werd er overigens aan herinnert door het gisteren bemachtigde exemplaar van The Exterminator 2, waarin Turturro zijn 2e filmrolletje heeft. Het is alweer een paar jaar geleden en weet nog goed dat de hoes iets anders bij mij opwekte dan de toen ietwat onduidelijke videotheek-medewerker deed blijken.

Prettige film, maar bij vlagen onprettig vaag. Het hieronder beschreven (mooie recensie van Verhoeven) leentjebuur kon ik niet overal waarderen. The Shining kwam ook bij mij omhoog borrelen.

Echt spannend wordt het niet. Toch is dit een hebbedingetje onder de mysterie-liefhebbers en ander filmtuig. Zeer sfeervol en Turturro is prachtig, maar verwacht i.d.d. geen hapklare brokken.

Goed.

Ramons interpretatie was ook de mijne. En de scene die hij noemt vind ik een zwaktebod en had eruit gemoeten. Maar dat is hij in mijn interpretatie dus. Ik ben eigenlijk benieuwd of het originele script van Hubert Selby jr. (dat Refn bewerkte) directer is of juist minder.

Paar hele sterke punten aan de film vond ik de ingehouden regie, de mooie hoofdrol van Torturro en de bijzonder fraaie soundtrack. Die drie zorgen ervoor dat deze film dik boven het maaiveld uitstijgt.

Pas de eerste film die ik van Refn zie. Zonder reden. Kwam er gewoon niet eerder van. Ik heb begrepen dat Refn twee nogal verschillende kanten heeft en dat ik met zijn gestyleerde, ingetogen kant begonnen ben.

Fijne film.

3.5*

Herziening. De film waardoor ik Refn fan geworden ben, de film waarom ik zo kan genieten voor zijn oog voor vormgeving, kleurengebruik en sfeerbuilding. Met Valhalla Rising deed ie daar nog een aardig schepje bovenop.

Prachtige film. Wat Refn op visueel gebied laat zien is werkelijk verbluffend. Erg mooie composities, sterke kadreringen en magnifiek kleurengebruik voeren de boventoon. Ook eindelijk een film waar hij qua sound design alle registers opentrekt. Want op dat gebied is het haast Lynchiaans en dat is een vergelijking die ik niet snel maak. Qua sfeer heerlijk bevreemdend en surreëel.

Turturro is natuurlijk perfect voor een rol als deze. Dat bewees ie al in Barton Fink (en toevallig genoeg voelt deze ook wel als een Coen aan) en dat doet ie nu opnieuw. En met nog meer bezieling. Vanaf minuut één weet Refn een zeer sureële setting neer te zetten die je als kijker niet meer los laat. Heel de film heb je het idee dat je in een droom/nachtmerrie zit waar attraction/repulsion de hele tijd in del ucht hangt en elkaar aflossen.

Het mindfuck plotje is dan volledig op zijn plaats. Voor Refn is dit meer een middel dan een doel en two thumbs up dat ie weigert uitleggerig te worden. Erg genoten weer en een dikke halve ster er bovenop.

Laatste Refn die ik nog moest zijn. Gek genoeg heeft dat nog een tijd geduurd ondanks eerder succes.

De film ziet er allereerst prachtig uit, qua kleur en camerawerk, en de onheilspellende minimale soundtrack plus een sloot sfeervolle locaties zetten de basis voor het sfeervolle geheel. Turturro ziet er echt erg geloofwaardig teneergeslagen uit, en het zoektochtje is vooral in het begin erg de moeite waard, fascinerend gestaar naar korrelige veiligheidscamerabeelden

Qua script laat Refn bewust een en ander open, en het plot slaat eigenlijk nergens op, tenminste als je er van uit gaat dat wat je te zien krijgt ook echt plaatsvindt. Wat mij betreft eindigt Harry's zoektocht in zijn brein, zo'n vergezochte clou kan alleen iemand bedenken die flink in de war is.

Niet zo goed als zijn laatste paar films, wel gewoon goed.

4*

Sfeer- en stijlvolle psychologische thriller van Refn. Een ingetogen prent die bij momenten toch erg spannend wordt. Turturro zie ik altijd wel graag bezig, maar hier komt hij toch echt heel goed voor de dag. Ook de soundtrack draagt bij tot het beklemmend gevoel. Ik hou wel van dit soort subjectieve cinema, hoewel ik Fear X nog net een tikkeltje panache vind missen om van een echt grootse film te kunnen spreken.

Toch ruim 3,5*.

Heel vreemde uitleg op het script hier. Vrij simpele film, om dan met zulke vreemde oplossingen te komen?

Prima film overigens.

Een geweldige film. De beelden zijn superb en de geluiden nog meer Het acteren is goed, naturel en overtuigend en het verhaal is sowieso intrigerend, wel of niet begrepen.

Deze film was de volgende Winding Refn in mijn viewlist, niet zo toegankelijk bij de eerste kijkbeurt, daarom meteen een tweede er achteraan gedaan, met als uitgangspunt enkele vermoedens.

Deze bleken te kloppen en meer viel op z'n pek. Het kan echter nog meer kijkbeurten duren om meer of (hopelijk) alle details te plaatsen. Echt overal is over nagedacht en ALLES heeft een functie.

Het verhaal is op meerdere manieren te bekijken, oppervlakkig of dieper, maar er is toch volgens mij slechts 1 onderliggende oplossing. Het is een kwestie van heel goed kijken én luisteren en vooral alles duiden.

een scene bv

(liedje met soms scanner geluiden en conversatie op de achtergrond)

(B)room?

503

Five O 3?

Yeah

Name?

Harry

Last name?

Caine

How d'you spell th't mr Caine?

C-A-I-N-E

CA eye 'n E?

Yeah

Ok, we'll keep an eye on foryea

Op visueel vlak en zeker wat sfeer betreft een uitstekende thriller. Prachtig camerawerk en een zeer passende onheilspellende score van Brian Eno. Film heeft wat sfeer betreft alles van een Lynch, dit ook gezien het mysterieuze einde waar wel tig verschillende verklaringen voor zijn. Nadeel was wel dat de film niet ondertiteld was waardoor de dialogen niet altijd even makkelijk te volgen waren.

4,0*

Nicolas Winding Refn begint voor mij langzaamaan een van de beste regisseurs van de laatste tijd te worden, en dat valt opnieuw te zien bij Fear X: de man kan plaatjes op het scherm toveren, dat is niet meer normaal. Als schrijver heb ik er echter minder mee. Net als bij Bronson heb ik het gevoel dat er meer uit deze prachtige stijl kan worden gehaald, als het script strakker in elkaar zou hebben gezeten. Dat is jammer, want met name het eerste halfuur is zó beklemmend dat het eng wordt (de vergelijking met Lost Highway ligt voor de hand). Naarmate de film vordert, begint het geheel helaas wel een beetje in te zakken - qua plot, bedoel ik, zeker niet qua sfeer. Daarom een wat minder hoge score dan ik helaas gehoopt had, maar toch: een bijzondere film van een bijzondere regisseur.

Een goede Thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Goeie film waarin een man op zoek is naar de moordenaar van zijn vrouw. Traag maar stijlvol en met veel sfeer gefilmd waardoor er een constante spanning/dreiging voelbaar is. Het plot, en ook het einde, laten zich niet gemakkelijk uitleggen en zijn waarschijnlijk ook op meerdere manieren te interpreteren. Ook al is het verhaal op zich vrij simpel. Maar dit is niet echt storend.

Erg goed.

Vond het begin een beetje sloom, maar gaandeweg wordt het verhaal wel intrigerender.

De scènes in het hotel in Montana zijn erg sfeervol en Turturro geeft een prima performance van een door de dood van zijn vrouw verscheurde man die per se de moordenaar van zijn vrouw wil vinden. Het verhaal laat ruimte tot eigen invulling en interpretatie maar het is duidelijk dat de persoon van Harry Cain ze niet allemaal meer op een rij heeft.

Prima.

Grote aanrader voor mensen die eens wat anders willen dan een standaard thriller en zich wat meer willen gaan richten op surrealistische uitstapjes en het audiovisuele aspect van films. Fear X excelleert nergens in, hoewel de soundtrack akelig goed is, maar is wel overal beter dan gemiddeld. Het plot klinkt rechtlijnig, het is de uitwerking die intrigeert. Prachtige vervreemde shots, enigmatische blikken van acteurs en dialogen die niet altijd even goed geplaatst kunnen worden.

Als ik deze film had gezien voordat ik bekend geraakt was met Lynch, Tsukamoto, Boe, Noé etc dan was ik zwaar onder de indruk geweest. Nu is dat net een tikkeltje minder.

Eindelijk ook deze film van Refn kunnen aanschouwen, waardoor ik nu al zijn films heb gezien.

Fear X word dus beschouwt als een flopper van Refn, waardoor hij in de schulden kwam door het verlies, waardoor Refn weer terug naar Denemarken moest om de totaal niet overbodige twee vervolgen van Pusher te maken. Ik vond Fear X toch echt zo verkeerd nog niet. Refn staat bekend om zijn brute geweld of rauwe genadeloze momenten, maar Fear X neemt wat dat betreft toch een flinke gas terug. Ware het niet dat ik deze film nog wel gelukt vond. Deze moest het blijkbaar ook erg van de David Lynch-sfeer hebben. John Turturro zet hier weer een sterke rol neer als warenhuis bewaker Harry Cain, die obsessief bezig is bewakingopnames te bekijken om de moordenaar van zijn vrouw te kunnen vinden. Turturro lijkt, overigens, nu wel al te graag gekozen te worden om een gekwelde personage te spelen, net zoals in Barton Fink. Cain gaat op zoek naar de waarheid over de dood van zijn vrouw en vertrekt naar een slaperig stadje waar hij een mysterieuze politieagent ontmoet. En vanaf dat moment is niks zoals het lijkt.

Fear X weet voor mij, zoals gezegd, toch wel te werken. De lynch-aanvoelende montage en soundtrack (van Brian Eno) en de besneeuwde settings, en een erg onverwachte wending. Die scene met die rode gangen is ook overduidelijk een inspiratiebron geweest voor Only God Forgives.

Prima te doen. Ook zonder bruut geweld wat we van Refn gewend zijn.

4,0*

Leuke puzzel, die te leggen is zoals je dat zelf wil. Refn zei zelf eens dat er geen juiste of verkeerde interpretatie is, omdat het open ligt. Ik vind het voor hem spreken dat ie geen crowd pleaser is en toch met wat houvast komt, want het publiek vindt zo’n concept natuurlijk eigenlijk maar niets. Of ie er nou bijna aan failliet zou gaan of niet, hij is niet voor een compromis gegaan.

Ik ben geneigd om voor de meest rationele verklaring te gaan. Dat is voor een deel ook omdat ik niet zo houd van ‘t “het was maar een droom” concept en een beetje moe word van meervoudige persoonlijkheden op het witte doek. En als we het dan toch mogen uitleggen zoals we zelf willen… Het is een vrij intelligente thriller over een door verlies verteerde man. Het acteren van Turturro is erg goed. Heerlijk ingehouden / ingetogen, mooi op een lijn met de hele feel van de film.

Verder is het prima in beeld gebracht. De nachtmerrie-achtige sfeer is hier ook weer goed getroffen, maar er zitten ook prachtige meer conventionele shots in, zoals in het winkelcentrum. Misschien miste ik een beetje een climax in de kenmerkende broeierige opbouw, maar eigenlijk was het wel goed zo. Wellicht is het feit dat ik nergens echt van mijn stoel viel, toch de reden dat ik het zijn minste film vind, maar dat zegt veel meer over de rest van zijn oeuvre (want als dit toch eens de minste film is die je als regisseur maakte). 3,5 sterren. Ik sluit niet uit dat dit een ‘groei’film is. Er zitten toch wel erg mooie dingen in en de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon is erg krachtig.

Aardige film die soms wat vreemd overkomt en je aan het twijfelen zet aan hetgeen je ziet. Toch zit er een duidelijk verhaal in die prima te volgen is, maar je zo ingewikkeld kunt maken als je zelf wilt. Qua sfeer erg sterk en Turturro speelt goed, echt van de grond komt het echter nooit.

Refn begint een favoriete regisseur van me te worden zo. Ook deze 'Fear X' is me uitstekend bevallen. John Turtorro speelt z'n rol als Harry Caine erg sterk. Een man die na het verlies van z'n vrouw in een bijzonder verwarrend rouwproces is belandt. En hij trekt de kijker met 'm mee. Caine is totaal verward en begint met een obsessieve zoektocht naar de moordenaar van z'n vrouw - het valt natuurlijk direct op dat de basis (de fotonegatief in het huis tegenover hem) nergens over gaat. Caine heeft ze allemaal niet op een rijtje.

Maar wat levert het een prachtige, spannende en sfeervolle film op. Een bijzonder mysterieuze zoektocht, waar regisseur Refn ons trakteert op schitterende scenes. Dan doel ik vooral op een paar zeer spannende scenes in de lift (ijzersterk camerawerk + montage) en de scenes in het hotel. 'Fear X' deed me soms erg denken aan een Lynch-film. De erg mooie score maakt het af. Ik heb genoten. Op naar de Pusher trilogie.

Refn maakt wederom indruk.

Heerlijke film, eentje die me voor een keer weer eens écht aan het scherm gekluisterd hield. Inderdaad doet het veel denken aan Lynch, de verwarde kop van Turturro deed me in bepaalde shots zelfs wat aan Eraserhead denken. Met het mysterieuze sfeertje zit het hier dus ook helemaal goed. De sfeervolle setting (het hotel), wat kenmerkende Refn belichtingen, en een sounddesign van jewelste vormen hierbij de belangrijkste schakel.

Turturro bewijst uit het juiste hout gesneden te zijn voor dit soort rollen, de rest van de schare acteert op een adequaat niveau mee. Grappig ook om die vader uit Dexter eens te zien. Wat het hele verhaal achter de film betreft: geen hogere wiskunde lijkt me. Redelijk simpel, edoch doeltreffend. Bovendien niet per se noodzakelijk om te kunnen genieten van dit sfeervolle werkje, aangezien de film gelukkig meer is dan louter een puzzeltje.

Refn heeft me nimmer teleurgesteld, en deze Fear X brengt daar geen verandering in. Klasse. 4,0*.

In plaats van de documentaire stijl die Refn hanteert in zijn eerste twee films, is Fear X zeer stilistisch en ambigu. Het heerst een unheimische sfeer die nog het meeste verwantschap toont met het werk van David Lynch. Met name de donkere kleuren, de sfeervolle score van Brian Eno, de situering van het verhaal in een mysterieus all-American dorp en de eenzame, zwijgzame protagonist die een nachtmerrieachtige trip onderneemt; Fear X vertoont verhaaltechnisch en visueel verwantschap met Lynch-films als Eraserhead (1977), Blue Velvet (1986) en Lost Highway (1997). Ook gebruikt Refn voor het eerst in zijn carrière de kleur rood zeer veelvuldig. De kleur staat voor zelfdestructie, passie, strijdvaardigheid, allemaal eigenschappen die de koppige Harry bezit. Terugkijkend is Fear X een zeer bepalende film geweest voor de verdere ontwikkeling van Refn als filmmaker. Veel van zijn latere visuele vondsten en stijlelementen vinden hun oorsprong in deze door weinig mensen geziene film uit 2003.

Lees verder op Cinema Interruptus

Laatste film van Refn die ik nog moest zien en ook wel zijn minste film. Hij heeft er van geleerd!

Begint allemaal veelbelovend met een beveiliger in een winkelcentrum die bewakingsbeelden afspeurt naar de moordenaar van zijn vrouw, die ook in dat winkelcentrum is vermoord. Maar helaas is het puzzeltje al snel gelegd door de iets wat te makkelijke hints.

Qua stijl hier ook nog wat zoekende maar het refn sausje is hier al wel zichtbaar, goede acteurs uitkiezen kun je altijd aan hem overlaten.

Aparte film die doet denken aan David Lynch, maar naar mijn optiek ook aan Gus van Sant. Regisseur Nicolas Winding Refn verruilt realisme met een dromerige stilering. John Turturro is daarbinnen perfect als ongemakkelijk en excentriek hoofdfiguur en de eerste helft loopt over van doeltreffende sfeerzettingen. Daarna wordt het perspectief toch enigszins verschoven om het verhaal voorwaarts te duwen en lijkt Refn grip op zijn film te verliezen. Wat hallucinante sequenties tussendoor zorgen nog voor wat leven in de brouwerij, maar tegen het einde aan maakte het me nog weinig uit wat er precies van zou komen. Het is overigens een interessante keuze om ruimte open te laden voor interpretatie van de kijker, maar ik vond het weinig uitnodigend om daar actief wat mee te doen.