Después de Lucía (2012)

Winnaar van de Un Certain Regard (2012).

Terechte winnaar

Stevige film waarin een gezin ontwricht raakt. De film draait voornamelijk om de 16-jarige Alejandra. Na de plotselinge dood van haar moeder Lucía verhuist zij en haar vader uit Puerto Vallarta naar de hoofdstad. Vooral de vader heeft het overlijden van zijn vrouw niet verwerkt en raakt daardoor behoorlijk depressief.

Op haar nieuwe school lijkt Alejandra snel vrienden te maken, en haar vader gaat weer aan het werk. Maar met hun bagage is opnieuw beginnen niet makkelijk, hun vroegere leven en de dood van de moeder, ligt vers in het geheugen. In hun nieuwe omgeving verwerken beiden diens dood in stilte. Ze willen elkaander niet daarbovenop belasten met hun eigen probleempjes. Voor de buitenwereld gaat alles goed, zelf weten ze beter.

Dit alles speelt zich af in een maatschappij waar sociale controle, begrip en onderlinge betrokkenheid slechts heel oppervlakkig aanwezig is. Zonder sociaal vangnet in hun nieuwe stad zijn zowel de 16-jarige Alejandra als haar vader op zichzelf aangewezen. Tijdens een feestje met haar klasgenoten gaat het mis.

Vanaf 30 mei 2013 in de bioscoop (Wild Bunch)

Trailer (YouTube)

Een andere poster, met Engelse titel, is te vinden op Imdb

Vanavond éindelijk kunnen zien. IJzersterke film, met een ijzingwekkend einde. Hele bioscoopzaal was doodstil bij de eindcredits, wat ik veelzeggend vond.

*Puberfilmpje*

Acteerwerk is buitengewoon goed, maar het het verhaal vond ik erg mager overkomen. Ook kon ik niet echt een binding krijgen met de hoofdpersonage(s).

Gewoon te oppervlakkig en voor mij doende; niet pakkend genoeg (buiten het origineel eind om dan). Anyway, volgende keer waag ik mij maar niet meer aan dit soort films, aangaande pesterijen.

Jammer.

*2.5 (acteerwerk)

Vader en dochter die het verleden (de dood van hun moeder) achter zich proberen te laten en een nieuw leven proberen op te bouwen in Mexico. Aanvankelijk lijkt de dochter dit goed af te gaan, totdat ze doel wordt van pesterijen. Terwijl haar vader genoeg problemen heeft met zijn eigen restaurant, wil ze hem hier duidelijk niet mee lastigvallen. De pesterijen nemen daardoor steeds grotere vormen aan, totdat het op een gegeven moment escaleert.

Aangrijpend onderwerp dat op momenten goed verfilmd wordt. Uiteindelijk overall gezien toch te magertjes. Had nauwelijks binding met de hoofdpersonages en miste de diepgang in het verhaal. Allemaal net iets te oppervlakkig op het verrassend einde na.

Regisseur van Después de Lucía zei in de Q&A op het LAFF naderhand dat hij het werk van Haneke, Trier, Campos en Pasolini hoog had zitten. Drie keer raden wat ik van de film vond?

De zaal vond de film nog aangrijpender danwel niet vrolijk dan voorspeld was.

Voor mij werden de hooggespannen verwachtingen helaas niet ingelost.

De aanleiding tot de pesterijen, de leeftijd van de pesters, en de (heftige) aard van het geheel kon ik totaal niet rijmen met het thema.

Jammer, want in potentie had ik dit ook een heel aangrijpende film moeten vinden.

Het (open) eind was in al zn heftigheid evenwel geweldig, en zoals voorspeld; je moet na deze film napraten.

Dit moet gewoon en giga aangrijpemde film zijn, helaas hakt ie dr bij mij wat minder in.

Ja, dit is sterke cinema. Knap om met een redelijk simpel en rechtlijnig verhaal een ingewikkeld en ingrijpend sociaal probleem in Mexico bloot te leggen. Franco laat zien hoe een ieder het beste met de kinderen voor heeft. Men is als de dood voor drugs en kinderen moeten geregeld op school in een potje plassen. Ondertussen merk je dat het met de volwassenen-kinderen relaties overal stevig mis is. Vader vergeet welhaast een verjaardag, docenten zijn nergens te bekennen als het mis gaat. Kinderen worden - compleet stupide - in grote groepen verhoord door docenten. Totaal amateurisme. Volwassenen zijn in zekere zin de grote afwezigen in het kinderbestaan. In die zin deed de film me overigens erg denken aan het Argentijnse La cienaga, waarin Martel eenzelfde punt maakt. Dat leidt tot non-correctie, en die non-correctie persisteert tot in de volwassenheid. Gevolg: een geweldadige maatschappij, en een individu dat vooral het heft in eigen hand neemt. Het klinkt allemaal een beetje kort door de bocht zoals ik het nu opschrijf, maar dit is wat mij betreft de diepere laag van een film die aan de oppervlakte ook al sterk, en hermetisch, is geschoten. Hulde.

Goed verhaal, Olaf. Kan er mij bij aansluiten. Hoe het onderwijs geen raad weet met probleemgedrag van jongeren doet denken aan Afterschool, de invloed van Campos waar Franco het over had is dus duidelijk aanwezig. Het sterkste aspect aan deze film vond ik de omgang tussen Alejandra (wat 'n actrice trouwens!) en haar vader: schijnbaar idyllisch, maar je merkt constant dat er een soort wrangheid in hun interactie zit. Die omcomfortabele stilte aan de ontbijttafel bijvoorbeeld wanneer Alejandra steeds beledigende sms'en ontvangt vind ik een bijzonder sterke scène.

La Cienaga heb ik niet gezien, maar deze film heeft op vlak van beeldtaal wel iets weg van Martel's Mujer sin Cabeza (ook een aanrader trouwens).

Pesten, nog altijd een onderwerp waar te weinig mee wordt gedaan. Wellicht niet eens zozeer doordat men het niet wil zien – hoewel dat soms wel degelijk de reden is- maar vooral door schaamte van de gepeste. En angst voor represailles. Hierdoor kan het pesten lang doorgaan: de gepeste zegt immers niets. Juist dat toont Franco ons uiterst effectief.

Deze film draait om Alejandra, een gewoon meisje -knap gezichtje en zonder echt anders te zijn dan anderen- en juist dit gewone meisje wordt gepest. Ze is samen met haar vader verhuisd na de dood van de moeder. Zij staat dan ook symbool voor de vele gewone mensen die zomaar ineens gepest worden. In haar geval is het een filmpje dat gelekt wordt, een filmpje waarin ze seks heeft met een jongen, zomaar in een dronken bui op een feestje, gefilmd met een smartphone (nog een reden die dingen bij Wet te verbieden, al is dat niet het punt dat Franco wil maken). Dat pesten gaat vervolgens van kwaad tot erger, heel subtiel door eerst steeds sms’jes te sturen met “Puta”, daarna ook briefjes in de klas met zulke teksten, tot buitensluiten, aanranding, vernedering en lichamelijke mishandeling.

Het gaat de regisseur om groepsgedrag, niet om oorzaken. Franco kiest doelbewust voor een normale situatie waarin de hoofdpersonen leven. Hoewel Alejandra een moeder heeft verloren, lijken de andere kinderen normaal. Ze hebben feestjes, drinken en blowen wat voor de lol, maar gaan netjes naar school en zijn niet arm of verwaarloosd. De uiteindelijke reden van het pesten is ergens ook nog best onschuldig. Het is juist het sneeuwbaleffect daarna wat Franco ons wil tonen. En dat gelukt hem bijzonder goed. En hoewel pesten in alle lagen voorkomt, ook bij volwassen op het werk, kiest Franco hier voor de jeugd. Volwassen komen nauwelijks in het stuk voor. De vader is druk met het werk en vraagt wel aan Alejandra hoe het gaat, maar zij zegt niets uit schaamte (of om vaders niet tot last te zijn). Zelfs als haar haren worden afgeknipt zegt ze dat. En papa vindt het nog leuk staan ook. Op school zie je nooit leraren en als er een directeur bij komt, dan verzint men wel een verhaal. En dat zal in deze film echt niet bedacht zijn, dat komt altijd voor bij pesten. Het wordt een eigen wereldje tussen de anderen, die nergens weet van hebben.

Audiovisueel werkt de film ook mee. Er is geen achtergrondgeluid te horen en op een leuk effect met schemerlampen na is de film visueel heel kaal en rauw. Enkel omgevingsgeluiden hoor je, en zelfs die worden vaak weggefilterd. Maar Franco kiest ook voor wat vreemde cameraposities al weet hij verdomd goed waar hij de camera moet neerzetten. De hele mise en scène klopt gewoon. De shots duren soms minutenlang en de camera beweegt niet, maar binnen in één beeld des te meer. Binnen dat beeld weet Franco heel veel te vertellen. Of het nu bij schooldirecteur is (papa op de achtergrond), in een auto (papa stapt uit en je ziet hem door de voorruit), in de keuken van het restaurant waar vader werkt en twee koks achter hem maar praten en praten over privézaken (en je ziet vader steeds meer irritatie krijgen) et cetera. Maar bovenal wordt het pesten zo in één beeld gezet. Je kan niet wegkijken. Er wordt niet gemonteerd dus zie je het tafereel of je er zelf bij bent. En, doordat het al de hele film zo gaat, is het geen gimmick om net dat pesten (en dat gaat ver) dan zo rauw te tonen.
En door het prima acteerwerk (zie Alejandra steeds dieper wegzinken), de achtergrond van de vader en Alejandra (het zijn wellicht emotionele tijdbommen) en de voorkennis (je weet dat het over pesten zal gaan) lijkt elke situatie verdacht en kan alles elk moment tot ontploffing komen. Zo blijft er een constante spanning als ondertoon. En dat dus zonder zware toegevoegde basgeluiden of muziek, maar puur uit de inhoud. Sterk.

Is de film dan perfect? Nee. Zoals al gezegd is de moeder dood, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan. Alejandra lijkt er geen echte last van te hebben, de vader gaat gewoon door met zijn leven (al heeft hij het wel lastig soms, maar hij slaat zich erdoorheen), ze kunnen redelijk met elkaar opschieten en ik vraag me af of dat pesten ook was gebeurd als moeders nog had geleefd. Ik denk het eerlijk gezegd wel. Misschien dat ze het niet tegen haar vader durfde te zeggen omdat hij al zo aan het lijden was, maar dat komt er nooit helemaal goed uit. Juist doordat het allemaal redelijk soepel lijkt te gaan. Wellicht tegen het einde met het gedrag van de vader wordt er iets mee gedaan. Dat einde is er overigens sowieso net te ver overheen en lijkt niet echt te passen bij de rest van de film. Al is het wel een waarschuwing toch maar altijd direct eerlijk er over te zijn. Feit blijft dat Franco maar niet echt leek te kunnen kiezen tussen een film over rouwverwerking (zoals meesterlijk in In the Bedroom is gedaan) of een film over pesten. Nu valt het een beetje er tussenin soms.

Maar goed, de kijkervaring was soms behoorlijk intens en houd je makkelijk 100 minuten aan het scherm gekluisterd. Dus zeker 4,0*.

Beklemmende film over een internationaal groeiend probleem: pesten. Op indringende wijze komen de wreedheden, waarvan Alejandra in deze film het slachtoffer wordt, aan het licht. Bijkomend probleem is dat er in het rouwproces dat zij en haar vader meemaken na de plotselinge dood van haar moeder niet of nauwelijks plaats is voor onderlinge communicatie. Veel verder dan: “Hoe was jouw dag vandaag”, komen ze niet.
Ik kreeg bij het onverwachte en schokkende einde wel het gevoel dat het verhaal eigenlijk niet af was. Voortreffelijke acteerprestaties van Hernán Mendoza en vooral Tessa Ía, die ik één keer eerder heb gezien in een opvallende bijrol in The Burning Plain (2008).

Zware Mexicaanse kost dit. In een land verscheurt door het dagelijks geweld wordt niet opgekeken van een pesterijtje hier en daar. Ook, misschien wel zeker voor de gegoede middenklasse gaat dit op.

Wanneer de pesterijen verworden tot vernederingen verkiest het meisje de stilte. Haar vader is minstens zo depressief als zij en daar lijkt ze zich van bewust en wil hem ontzien.

Ik had behoorlijk te doen met deze man die onwetend en machteloos is en vol naar binnen gekeerde woede zit. Dit is in een aantal scenes duidelijk zichtbaar.

Lichtpuntjes zijn er niet in deze film waardoor het woord beklemmend zeker van toepassing is.

Aangrijpend en boosmakend (vooral bij de pesterijen die Ale moet ondergaan) maar iets te weinig uitwerking of diepgang bij de personages om echt te beklijven. Het einde wel ontzettend sterk.

Ik ben benieuwd!

Ijzersterke film. Ik wist bij voorbaat gelukkig niet waar het over ging. Zeker niet alleen over pesten, zoals schuld en boete, rouwverwerking, wraak, de mexicaanse psyche en samenleving, een nieuwe start maken, vreemdelingen zijn in een nieuwe omgeving, groepsgedrag, drugs zijn een gevaar maar het echte kwaad wordt niet gezien.

Ik heb met plaatsvervangende schaamte de film bekeken, ik kon het bijna niet aanzien af en toe, dat ik werkeloos toe moest kijken. Een beklemmende ervaring. En dat terwijl er nergens expliciet schokkende beelden zijn in de film. Dat is buitengewoon knap gedaan.
Daarbij heb je zelf alle ruimte om na te denken wat de pro-en antagonisten bezield dat ze zo doen als ze doen.

mjk87 schreef:

(...) Is de film dan perfect? Nee. Zoals al gezegd is de moeder dood, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan. Alejandra lijkt er geen echte last van te hebben, ......huh.... ???!!!!

@ Zeriel: Hmz, misschien de film nog eens herzien, staat me niet meer zo maar bij dat zij rijlessen kreeg. En dat ze er geen last van had, dat was mijn indruk toen na de eerste kijkbeurt. Of ik dat fout heb is een tweede, maar dat is dan niet zo tot mij overgekomen.

En dank voor de tip van Mexicaanse films, dan ben ik daar voortaan op voorbereid .

@ mjk87 je moet ook wel een beetje opletten. Het werd ook niet met zoveel woorden gezegd, de vader ontkent herhaaldelijk dat zijn overleden vrouw rijles gaf aan zijn dochter, ze gaf alleen aanwijzingen oid, wat zich precies heeft afgespeeld blijft in het ongewisse.

Veel plezier met mexicaanse films,.... rare jongens die mexicanen ..

WOW wat een film, wat een ongelooflijk beklemmende film, een film waar je gewoon boos word bij het zien van sommige scenes.
Het gaat over een meisje die samen met haar vader verhuist naar een nieuwe stad, daar maakt ze eerst nieuwe vrienden. Maar nadat een sexvideo (opgenomen met een mobiel) over de hele school verspreid word, krijgt ze een lading pesterijen over haar heen, ook haar ''vrienden'' doen mee (inclusief jalourse vriendinnen) en dan....

De sfeer is goed neergezet, en de acteerprestaties zijn top. Een zware film om te kijken, maar ook een ijzersterke film, zeker 1 van de beste in zn soort!
ABSOLUTE AANRADER 4*

Een behoorlijke tegenvaller.

Geen beste acteerprestaties, een zwak verloop van het verhaal en bovenal veel gebeurtenissen die niet reëel zijn. Ook een aantal gemiste kansen qua uitwerking van een aantal belangrijke stukken in het verhaal. Echter, het onderwerp en het gevoel dat deze film je meegeeft maken het het kijken waard.

Bagger. Film kon mij totaal niet boeien.

Ik kan me niet voorstellen dat dit een groeiend probleem is, verschil zit hem in het bereik wat pesters hedendaags hebben qua 'publiek'.

Ondanks dat After Lucia goed in beeld brengt wat pesten kan doen, is het mij wat te sterk in beeld gebracht. Juist bij onderwerpen als deze heb ik als kijker geen behoefte om geshockeerd te worden. Afijn, dit stukje cinema lijkt me haast verplichte kost voor elke ouder & tiener.

Het is eerste is een kwestie van perceptie. Het shockeren is allicht nodig om de boel wakker te schudden, want met het tweede ben ik het van harte eens. Daarom vind ik het prima dat er de laatste tijd meer films over dit onderwerp verschijnen: Cyberbully (2011), Spijt! (2013)

Kaal en afstandelijk geregistreerd. Wat dat betreft anders dan ik had verwacht (op basis van de poster). Maar eigenlijk werkte dat juist wel goed. Vooruit, soms is het wat ongeloofwaardig, maar in de kern is het een bijzonder rake film met een dijk van een slotscène.

3.5*

Uitstekende film waarin een meisje op een nieuwe school terecht komt en het lijdend onderwerp wordt van pesterijen. Het verloop van de pesterijen komt geloofwaardig over. Behoorlijk traag, maar naarmate het verhaal vordert steeds indringender. Het statische camerawerk verhoogt het ongemakkelijke gevoel tijdens de vernederingen. Een kleine 4.0 sterren.

Lange camerashots die in wezen niets anders doen dan registreren wat er gebeurt. Geen poespas dus maar de rauwe realiteit. Ik snap trouwens niet waarom ze dit soort films niet in Nederland maken kunnen. Het einde kwam aan als een mokerslag.

Pestgedrag onder kinderen is niet meer dan een imitatie van hoe wij volwassenen met elkaar omgaan, maar dan in het klein. Als wij volwassenen dus willen dat die kinderen ophouden met pesten zullen we eerst goed naar onszelf moeten kijken.