Después de Lucía (2012)

Stevige film waarin een gezin ontwricht raakt. De film draait voornamelijk om de 16-jarige Alejandra. Na de plotselinge dood van haar moeder Lucía verhuist zij en haar vader uit Puerto Vallarta naar de hoofdstad. Vooral de vader heeft het overlijden van zijn vrouw niet verwerkt en raakt daardoor behoorlijk depressief.

Op haar nieuwe school lijkt Alejandra snel vrienden te maken, en haar vader gaat weer aan het werk. Maar met hun bagage is opnieuw beginnen niet makkelijk, hun vroegere leven en de dood van de moeder, ligt vers in het geheugen. In hun nieuwe omgeving verwerken beiden diens dood in stilte. Ze willen elkaander niet daarbovenop belasten met hun eigen probleempjes. Voor de buitenwereld gaat alles goed, zelf weten ze beter.

Dit alles speelt zich af in een maatschappij waar sociale controle, begrip en onderlinge betrokkenheid slechts heel oppervlakkig aanwezig is. Zonder sociaal vangnet in hun nieuwe stad zijn zowel de 16-jarige Alejandra als haar vader op zichzelf aangewezen. Tijdens een feestje met haar klasgenoten gaat het mis.

Vader en dochter die het verleden (de dood van hun moeder) achter zich proberen te laten en een nieuw leven proberen op te bouwen in Mexico. Aanvankelijk lijkt de dochter dit goed af te gaan, totdat ze doel wordt van pesterijen. Terwijl haar vader genoeg problemen heeft met zijn eigen restaurant, wil ze hem hier duidelijk niet mee lastigvallen. De pesterijen nemen daardoor steeds grotere vormen aan, totdat het op een gegeven moment escaleert.

Aangrijpend onderwerp dat op momenten goed verfilmd wordt. Uiteindelijk overall gezien toch te magertjes. Had nauwelijks binding met de hoofdpersonages en miste de diepgang in het verhaal. Allemaal net iets te oppervlakkig op het verrassend einde na.

Pesten, nog altijd een onderwerp waar te weinig mee wordt gedaan. Wellicht niet eens zozeer doordat men het niet wil zien – hoewel dat soms wel degelijk de reden is- maar vooral door schaamte van de gepeste. En angst voor represailles. Hierdoor kan het pesten lang doorgaan: de gepeste zegt immers niets. Juist dat toont Franco ons uiterst effectief.

Deze film draait om Alejandra, een gewoon meisje -knap gezichtje en zonder echt anders te zijn dan anderen- en juist dit gewone meisje wordt gepest. Ze is samen met haar vader verhuisd na de dood van de moeder. Zij staat dan ook symbool voor de vele gewone mensen die zomaar ineens gepest worden. In haar geval is het een filmpje dat gelekt wordt, een filmpje waarin ze seks heeft met een jongen, zomaar in een dronken bui op een feestje, gefilmd met een smartphone (nog een reden die dingen bij Wet te verbieden, al is dat niet het punt dat Franco wil maken). Dat pesten gaat vervolgens van kwaad tot erger, heel subtiel door eerst steeds sms’jes te sturen met “Puta”, daarna ook briefjes in de klas met zulke teksten, tot buitensluiten, aanranding, vernedering en lichamelijke mishandeling.

Het gaat de regisseur om groepsgedrag, niet om oorzaken. Franco kiest doelbewust voor een normale situatie waarin de hoofdpersonen leven. Hoewel Alejandra een moeder heeft verloren, lijken de andere kinderen normaal. Ze hebben feestjes, drinken en blowen wat voor de lol, maar gaan netjes naar school en zijn niet arm of verwaarloosd. De uiteindelijke reden van het pesten is ergens ook nog best onschuldig. Het is juist het sneeuwbaleffect daarna wat Franco ons wil tonen. En dat gelukt hem bijzonder goed. En hoewel pesten in alle lagen voorkomt, ook bij volwassen op het werk, kiest Franco hier voor de jeugd. Volwassen komen nauwelijks in het stuk voor. De vader is druk met het werk en vraagt wel aan Alejandra hoe het gaat, maar zij zegt niets uit schaamte (of om vaders niet tot last te zijn). Zelfs als haar haren worden afgeknipt zegt ze dat. En papa vindt het nog leuk staan ook. Op school zie je nooit leraren en als er een directeur bij komt, dan verzint men wel een verhaal. En dat zal in deze film echt niet bedacht zijn, dat komt altijd voor bij pesten. Het wordt een eigen wereldje tussen de anderen, die nergens weet van hebben.

Audiovisueel werkt de film ook mee. Er is geen achtergrondgeluid te horen en op een leuk effect met schemerlampen na is de film visueel heel kaal en rauw. Enkel omgevingsgeluiden hoor je, en zelfs die worden vaak weggefilterd. Maar Franco kiest ook voor wat vreemde cameraposities al weet hij verdomd goed waar hij de camera moet neerzetten. De hele mise en scène klopt gewoon. De shots duren soms minutenlang en de camera beweegt niet, maar binnen in één beeld des te meer. Binnen dat beeld weet Franco heel veel te vertellen. Of het nu bij schooldirecteur is (papa op de achtergrond), in een auto (papa stapt uit en je ziet hem door de voorruit), in de keuken van het restaurant waar vader werkt en twee koks achter hem maar praten en praten over privézaken (en je ziet vader steeds meer irritatie krijgen) et cetera. Maar bovenal wordt het pesten zo in één beeld gezet. Je kan niet wegkijken. Er wordt niet gemonteerd dus zie je het tafereel of je er zelf bij bent. En, doordat het al de hele film zo gaat, is het geen gimmick om net dat pesten (en dat gaat ver) dan zo rauw te tonen.
En door het prima acteerwerk (zie Alejandra steeds dieper wegzinken), de achtergrond van de vader en Alejandra (het zijn wellicht emotionele tijdbommen) en de voorkennis (je weet dat het over pesten zal gaan) lijkt elke situatie verdacht en kan alles elk moment tot ontploffing komen. Zo blijft er een constante spanning als ondertoon. En dat dus zonder zware toegevoegde basgeluiden of muziek, maar puur uit de inhoud. Sterk.

Is de film dan perfect? Nee. Zoals al gezegd is de moeder dood, maar hier wordt nauwelijks iets mee gedaan. Alejandra lijkt er geen echte last van te hebben, de vader gaat gewoon door met zijn leven (al heeft hij het wel lastig soms, maar hij slaat zich erdoorheen), ze kunnen redelijk met elkaar opschieten en ik vraag me af of dat pesten ook was gebeurd als moeders nog had geleefd. Ik denk het eerlijk gezegd wel. Misschien dat ze het niet tegen haar vader durfde te zeggen omdat hij al zo aan het lijden was, maar dat komt er nooit helemaal goed uit. Juist doordat het allemaal redelijk soepel lijkt te gaan. Wellicht tegen het einde met het gedrag van de vader wordt er iets mee gedaan. Dat einde is er overigens sowieso net te ver overheen en lijkt niet echt te passen bij de rest van de film. Al is het wel een waarschuwing toch maar altijd direct eerlijk er over te zijn. Feit blijft dat Franco maar niet echt leek te kunnen kiezen tussen een film over rouwverwerking (zoals meesterlijk in In the Bedroom is gedaan) of een film over pesten. Nu valt het een beetje er tussenin soms.

Maar goed, de kijkervaring was soms behoorlijk intens en houd je makkelijk 100 minuten aan het scherm gekluisterd. Dus zeker 4,0*.

Beklemmende film over een internationaal groeiend probleem: pesten. Op indringende wijze komen de wreedheden, waarvan Alejandra in deze film het slachtoffer wordt, aan het licht. Bijkomend probleem is dat er in het rouwproces dat zij en haar vader meemaken na de plotselinge dood van haar moeder niet of nauwelijks plaats is voor onderlinge communicatie. Veel verder dan: “Hoe was jouw dag vandaag”, komen ze niet.
Ik kreeg bij het onverwachte en schokkende einde wel het gevoel dat het verhaal eigenlijk niet af was. Voortreffelijke acteerprestaties van Hernán Mendoza en vooral Tessa Ía, die ik één keer eerder heb gezien in een opvallende bijrol in The Burning Plain (2008).

Zware Mexicaanse kost dit. In een land verscheurt door het dagelijks geweld wordt niet opgekeken van een pesterijtje hier en daar. Ook, misschien wel zeker voor de gegoede middenklasse gaat dit op.

Wanneer de pesterijen verworden tot vernederingen verkiest het meisje de stilte. Haar vader is minstens zo depressief als zij en daar lijkt ze zich van bewust en wil hem ontzien.

Ik had behoorlijk te doen met deze man die onwetend en machteloos is en vol naar binnen gekeerde woede zit. Dit is in een aantal scenes duidelijk zichtbaar.

Lichtpuntjes zijn er niet in deze film waardoor het woord beklemmend zeker van toepassing is.

Ijzersterke film. Ik wist bij voorbaat gelukkig niet waar het over ging. Zeker niet alleen over pesten, zoals schuld en boete, rouwverwerking, wraak, de mexicaanse psyche en samenleving, een nieuwe start maken, vreemdelingen zijn in een nieuwe omgeving, groepsgedrag, drugs zijn een gevaar maar het echte kwaad wordt niet gezien.

Ik heb met plaatsvervangende schaamte de film bekeken, ik kon het bijna niet aanzien af en toe, dat ik werkeloos toe moest kijken. Een beklemmende ervaring. En dat terwijl er nergens expliciet schokkende beelden zijn in de film. Dat is buitengewoon knap gedaan.
Daarbij heb je zelf alle ruimte om na te denken wat de pro-en antagonisten bezield dat ze zo doen als ze doen.

Alejandra's gedrag; het alles passief ondergaan komt misschien wel voort uit de shocktoestand waarin ze zit na de dood van haar moeder, die stierf waar zij naast zat terwijl zij reed en rijles van haar moeder kreeg. Ze is dus zelf de oorzaak van de dood van haar moeder, en wellicht daarom dat ze een gewillig slachtoffer is, omdat ze al dan niet bewust wel eens kon denken dat ze verdiend om zo behandeld te worden. Zo is het een persoonlijke boetedoening.

De ontknoping is dan op en top Mexicaans. In mexicaanse film gebeuren wel vaker vreemde dingen, zoals dit.

Moord, wraak, ontvoering, boetedoening, het zijn typisch mexicaanse (film)ingedienten.

Kaal en afstandelijk geregistreerd. Wat dat betreft anders dan ik had verwacht (op basis van de poster). Maar eigenlijk werkte dat juist wel goed. Vooruit, soms is het wat ongeloofwaardig, maar in de kern is het een bijzonder rake film met een dijk van een slotscène.

3.5*

Uitstekende film waarin een meisje op een nieuwe school terecht komt en het lijdend onderwerp wordt van pesterijen. Het verloop van de pesterijen komt geloofwaardig over. Behoorlijk traag, maar naarmate het verhaal vordert steeds indringender. Het statische camerawerk verhoogt het ongemakkelijke gevoel tijdens de vernederingen. Een kleine 4.0 sterren.

Het duurt eventjes voordat het verhaal opgang komt, maar na circa 40 minuten gaat het er behoorlijk heftig (ook best aangrijpend) aan toe. Dat Alejandra (goed gespeeld overigens door Tessa Ia) flink wordt gepest en vernederd/misbruikt/mishandeld (overigens op een overtuigende manier) wordt door de door de vervelende jongens (vooral die dikke jongen en de jongen met het flinke bos haar waren smerige zwijnen) en meisjes uit haar klas is natuurlijk niet leuk om te zien, maar ze heeft het door haar domme en naïeve actie natuurlijk wel enigszins zelf uitgelokt. Maar goed te praten is het natuurlijk nooit (iedereen maakt fouten) en wat men haar allemaal aandoet ging ook nog eens veel en veel te ver (had soms bepaalde overeenkomsten met Nazi-praktijken). Dat ze het overigens allemaal voor haarzelf houdt en er niets meedoet, vond ik eigenlijk wat ongeloofwaardig. Het einde wat de vader van Alejandra doet (best begrijpelijk) is overigens zeer sterk, maar ging eigenlijk ook te ver.

Al met al best een heftige film en zeker ook zeer reëel want pesten (vooral dankzij de digitale media) gebeurt tegenwoordig helaas veel te vaak, met alle gevolgen van dien.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Toch wel heftige film. In het begin oer saai. Waardoor je bijna wilt afhaken. Maar als je doorzet krijg je toch een indrukwekkende film te zien. Vreselijk hoe dat pesten er aan toe gaat. Het einde is ook zeer heftig.

Een Mexicaanse visie op pesten in een eigenzinnige stijl. Het begint vreemd. Een camera is achter in een auto geplaatst en beweegt niet, een beetje als een verborgen camera. Roberto stapt de auto in en begint te rijden, waardoor het beeld toch beweegt. Dan stapt hij uit en zie je hem door de voorruit. Gelukkig is het niet de hele tijd zo. De scènes waarin het verhaal vooruitgaat, zijn wel met een bewegende camera gefilmd.

Aanvankelijk wordt Alejandra goed ontvangen op haar nieuwe school. Het begint al een beetje te wringen wanneer ze onder druk staat om marihuana te roken om erbij te horen, maar haar weigering wordt aanvaard. Het echte keerpunt komt wanneer dat filmpje verspreid wordt - al dan niet door José. Uit schaamte durft ze niet te protesteren wanneer ze slachtoffer wordt van cyberbullying en van traditioneel pesten door zowel de jongens als de meisjes. Haar partner in crime José komt er wel mee weg, wat wijst op ongelijke normen. Je kunt enige sympathie voelen voor de wraakactie van Roberto, maar hij gaat te ver en richt zich niet op de echte schuldigen. Het einde laat enkele vragen onbeantwoord.

Net als in Rebecca is het titelpersonage al overleden voordat het verhaal begint.

Over dit ben ik het niet helemaal eens met jou: José is net de enige schuldige, want hij verspreidde het filmpje en is de oorzaak van alles wat Alejandra is overkomen. . Dat het einde van de pot gerukt is dat vond ik verder ook wel. Echter lijkt de compleet uit de hand gelopen situatie ook een perfect eindpunt om de gevolgen van pesterijen te onderstrepen.

Dat pesten zinloos en gemeen is en zware psychologische schade aanricht, lijkt evident, toch blijft het voorvallen en krijgen we zo nu en dan in het nieuws wrede filmpjes te zien. Deze film zou als educatief materiaal op scholen moeten vertoond worden want het is een goede film over dit thema. Het is ook niet zozeer het filmpje zelf die het pestgedrag in gang zet, maar de weerloosheid van het slachtoffer. Het niet reageren op pesten heeft alleen maar meer pesten tot gevolg.

Het Haneke gehalte viel me nog mee : enkel in de eerste scène en in de allerlaatste moest ik aan Haneke denken, vooral door de lengte van deze scènes. Realistisch goed geacteerd ook, maar een vrij zware film, vooral omdat Alejandra al van het begin in een een niet ideale familiale omgeving vertoeft (moeder overleden, depressieve vader). Toch wel de moeite.

Sterke film.

De manier waarop Franco het wrange relaas van Alejandra op een nuchtere manier benaderd verdient absoluut een pluim. Klinisch, en zonder franjes; geloofwaardig aldus. Zonder halfbakken conclusies trekkend over vermeende oorzaken. Innovatief is het niet, wel sterk uitgevoerd. De hoofdpersoon zet haar naïeve karakter treffend neer, ook haar flegmatische vader doet het naar behoren.

Visueel vooral strak gekadreerd, voor de rest degelijk maar niet zo opvallend. Soundtrack leek - behalve wat interne discomuziek op het feestje - volledig geschrapt, wat gek genoeg eigenlijk wel goed werkte.

Of José nou werkelijk de verzender was wordt nooit écht duidelijk, en dat komt de film eigenlijk wel ten goede. Dat dikke joch beweert weliswaar van wel, maar dat wil het nog niet impliceren wat mij betreft. Derhalve is de eindscene ook des te wranger, aangezien José nou net de enige was die haar niét zo pestte.

Uiteindelijk wist het me niet écht te overdonderen, maar binnen dit genre lijkt me dit één van de betere. 3,5*.

Pesten kun je dit nauwelijks meer noemen, het is eerder martelen. Daarin ligt ook een beetje mijn probleem met Después de Lucia, want ik vind de mate en snelheid waarin Alejandra het mikpunt wordt van deze psychische en fysieke kwellingen er een beetje over (zeker als je weet dat het beruchte Stanford-experiment inmiddels is debunked). De film kwam bij mij wel behoorlijk binnen. Zelfs de openingsscène bevat al een zekere dreiging. Maar Después de Lucia werkt maar op één niveau, namelijk het schokkende karakter van de brute handelingen en de bijbehorende compassie voor de hoofdpersoon die dat oplevert. De vergelijking met Campos ligt daarom voor mij meer voor de hand dan die met Haneke (en Von Trier lijkt me nog verder weg). Puur op impact zou de film hoger verdienen dan 3* maar omdat ik het toch wat te eendimensionaal vind, wordt een kleine correctie naar beneden toegepast.

Goed.

De poster hier op MovieMeter geeft een wat andere indruk dan wat de film daadwerkelijk is. Daarboven lijkt het op een snelle, vlotte pestfilm die modern oogt. Wat het resultaat uiteindelijk is, dat is een wat tragere, intiemere en hardere pestfilm met een aantal weerzinwekkende scenes.

Bijzondere aanpak vooral, die niet voor iedereen in de wieg gelegd is. Lange, statische takes en een slakkentempo tijdens de eerste helft van de film. Die helft is wat standaard opgezet verder waardoor het niet altijd even interessant is. De problemen en situaties hebben we weleens eerder gezien, maar worden verder redelijk neergezet.

Toch is het wat trage tempo niet altijd even interessant tijdens de eerste helft. De look is wat leeg en kaal met bijna afwezige cinematografie. Veel budget zal er niet geweest zijn. Gelukkig wordt het wel ondersteunt door goed acteerwerk van zowel de vader als dochter die daarmee de boel nog wat omhoog kunnen houden.

Tweede helft is wat anders (en voor mij beter) dan de eerste helft. Het pesten wordt redelijk genadeloos gebracht en vooral op een heftige manier. De situatie escaleert net iets te snel, maar verder worden de scenes hard neergezet. De gemene aard van de pesterijen maken deze film wel, waardoor het een bepaalde impact achterlaat.

Het werkt ook toe naar een uniek einde die ik niet zag aankomen, wat de film alleen maar beter maakt. Film duurt verder niet te lang en draaft niet te ver door op minder interessante onderwerpen. Eerste helft is soms wat taai, maar de helft weet dit goed te compenseren. Een goede pestfilm, niet al te mainstream opgezet maar wel eentje die een sterke impact achterlaat. Een goede film.

Deze film blijft naklinken in mijn geest. Ik kon het soms niet aanzien en werd er niet bepaald vrolijk van, doch erg goed. Vooral het niet uitgesprokene stemt tot gissen en nadenken.