Rebecca (1940)

Geen slechte film, maar had de climax wel spannender en beter uitgewerkt verwacht. Ik weet wel dat de film 70 jaar oud is en dat toen veel minder door de beugel kon, maar alles komt een beetje te soap-achtig en zoetsappig over. De climax vond ik nu ook niet echt speciaal, zeker niet als je eerst door 10 weinig zeggende plotwendingen moet om dan nog steeds op de honger te blijven zitten. Al wordt wel alles mooi uit de doeken gedaan.

Nergens brak dus echt de hel los. Ik had gedacht dat het iets anders zou uitdraaien allemaal. Wat ik wel goed vond zijn de acteerprestaties en natuurlijk het zwart-wit filmen. Ook de locaties in het huis zijn ontzettend mooi. Ik vond het best wel interessant om de ontplooing te volgen van de rol die Joan Fountain speelt: van onzeker meisje tot min of meer standvastige vrouw.

Ook de huishoudster zette een voortreffelijke rol neer. Geweldig hoe haar blikken zijn. Zeker de scène met het vuur had wel iets. Ik stoorde mij ook niet aan de traagheid van de film.

70 jaar oud en nog steeds een boeiende en spannende film. Na de geweldige monoloog op het begin verwachtte ik helemaal in de film te zitten. Toch duurde het helaas een half uur voordat de film echt helemaal vertrokken was. Maar vanaf toen barstte het wel los. De Rol van Joan Fontaine was geweldig en de ongemakkelheid en rusteloosheid spatte van het scherm af. De gebeurtenissen worden door velen, zoals ik hierboven veel las, als onlogisische toevalligheden afgedaan. Dat lijkt op het eerste gezicht wel het geval, maar misschien zijn het juist de toevalligheden die de film logisch maken. Immers Door het allerlaatste gegeven in de film, die door de dokter wordt onthuld valt alles op zijn plaats.

Kortom: Deze enige oscarwinnende film van Hitchcock is een waardige film waar alle elementen van zijn stijl tot perfectie komen. De spanning wordt geweldig opgebouwd en het verhaal is totaal in balans. Ondanks het tegenvallende begin is deze film een snelle en spannende film. Hitchcock was zoals altijd, zijn tijd ver vooruit.

Die opening

Het was alweer een flinke tijd geleden dat ik een Hitchcock heb gezien, maar had er wel weer eens zin in.

Uiteindelijk vond ik het helaas wel een van zijn minsten. Het sfeertje is zeker niet verkeerd, maar het verhaal deed me amper wat, vond het allemaal niet bepaald boeiend. Ook de soundtrack vond ik niet erg sterk.

Het is dat het weer prachtig geregisseerd is met een paar mooie scenes, echt vakwerk.

3*

Deze film verschilt op bepaalde vlakken toch wel wat van de gemiddelde hitchcock'er. Misschien komt het door de leeftijd?

Het is eigenlijk al bij de intro (die ik eigenlijk nu, na het einde eens opnieuw moet zien om hem te snappen) dat direct het rare sfeertje meegegeven wordt.

Het ietwat slome begin is misschien een van de enigste minpuntjes van de film. Die mocht eigenlijk de helft korter zijn. Al irriteert die niet echt.
Maar later in de film heb ik het ook een aantal keer voor dat ik op mijn klok kijk. Wellicht omdat dit de sloomste hitchcock is die ik al zag, en omdat de tijdsindeling nogal bizar is.
Wanneer ik dacht dat de film ging eindigen (scene waar de dienster haar bijna zelfmoord laat plegen) moesten we nog 40min. Niet dat dat allemaal stoort, maar het wijkt een beetje af van wat je verwacht doordat bepaalde keren een 'subclimax' wordt opgewekt (nu komt het!). Eigenlijk zou je bij het kijken de tijdsduur niet mogen weten, want dat verpest het een beetje ("kan niet het einde zijn, het is nog 40 minuten")

Een voordeel is dat wanneer men echt met de film begint (intrek in het kasteel), men direct dingen gaat wantrouwen. Je kent het gevoel wel, dat typisch gevoel dat Hitchcock de kijker als geen ander kan bezorgen. Zo zijn de bedienden behoorlijk creepy, en is de omgeving ook niet al te fijn. Als er dan nog een aantal vreemde elementen opduiken (dat strandhuis, die rare man, die geheimzinnige neef, de kamer van Rebecca, ...). Je weet niet echt wat je kan verwachten.

En dat gevoel van niet wetende wat er komt wordt uitgerekt doordat (zoals ik al zei) het een van de sloomste Hitchcocks is. Hoewel 'sloom' nogal pejoratief klinkt, is het dat in dit geval zeker niet. Je wil gewoon direct the bloody answers!

En die krijg je ook op een gegeven moment. Je denkt dat de film gedaan is, maar eigenlijk hebben we nog een half uur te gaan alwaar de hoofdpersonages toch wel door gaan komen? Toch?

Het echte einde is dan alweer een onverwachte mokerslag en iets wat je totaal niet zag aankomen en de uitkomt alweer op zijn kop zet.

En in de laatste minuutjes zien we ook nog wat wat ik niet erg hitchcockiaans vond, maar echter wel paste in de film.


Hitchcock wist zijn acteurs weer zeer goed te kiezen. Judith Anderson als de duistere dienster, Laurence Olivier als de nogal eigenaardige Maxim. En Joan Fontaine als Mrs. De Winter. Zulk actrices hebben ze toch niet meer de dag van vandaag, hé?
(Ik zie overgens dat de inmiddels 93jarige dame nog steeds leeft) 23 jaar is wel erg jong voor zulk goede actrice te zijn.


PS: Is dit de enige Hitchcock waar de moordenaar niet gevat/gedood wordt?



Zeer vermakelijke en spannende film. Niet echt als Hitchcock's andere films, maar dat hoeft ook niet.
4,0*

Redelijke film.
Ik had er wel veel meer van verwacht, maar het is geen slechte film.
Alleen het eerste uur is ie best wel saai, maar het verhaal is heel spannend.

3,0*

Na zoo'n 50 jaar de kans gekregen deze nogmaals te herzien
Een juweeltje,en wat een fimsterren,dit is film kunst.

Natuurlijk is dit een "ouderwetse" film. Mind you, hij is 70 jaar oud. Maar het is wel degelijk een spannend meesterwerkje met voortreffelijke acteurs en actrices. De film ook die Joan Fontaine destijds qua populariteit deed uitstijgen boven haar oudere zuster Olivia "Gone with the Wind" de Havilland. Terecht, zelden iemand gezien die zo treurig kan kijken als de bijzondere knappe en innemende Joan Fontaine.

Overigens de beide zusters De Havilland leven nog, resp. 94 (Olivia) en 93 (Joan) jaar oud. Ze hebben al vanaf het begin van hun filmcarrières ruzie met elkaar (naijver) en naar verluidt hebben ze elkaar al sinds 1975 niet meer gesproken.

Toch wel de minste Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien. Het verhaal is tergend traag en werkt naar een climax toe die op zijn minst tegenvalt. De oplossing zit dan ook in veel gepraat, veel uitleg en weinig zien. Dat is na ruim anderhalf uur drama te weinig om de film een hoge score te kunnen geven.
Zoals gezegd ligt het tempo zeer laag. De scènes lijken maar te duren en te duren. Veel gepraat, veel melo-dramatisch gepraat. Het over-acteren van Fontaine hangt me na een half uur de keel uit. Net als de continu aanwezige soundtrack. Hitchcock had wat mij betreft nog flink in de eerste anderhalf uur mogen knippen. Het verhaal is niet boeiend genoeg om zo'n lange tijd te vullen en hij laat scènes te lang doorgaan. Daardoor vervalt elke vorm van spanning en mysterie. Eigenlijk de gehele vraag die de film moet beantwoorden: wat is er met Rebecca gebeurt? Uiteindelijk interesseerde mij dat niet meer zo. Hoewel de conclusie dan wel tegen alle verwachtingen in gaat, een pluspunt voor dat.
De sets zijn erg mooi ontworpen, hiermee weet Hitchcock de juiste sfeer te scheppen. Manderley voelt als een gigantisch landhuis aan en benadrukt daarmee de verloren eenzaamheid van de jonge bruid, de nieuwe mevrouw de Winter.
Samengevat vind ik het een matige film. Het verhaal had meer potentie dan Hitchcock er van gemaakt heeft. De conclusie is verrassend, de uitwerking ervan helaas minder. Dit is geen film die ik nogmaals opzet. Een nipte voldoende.

Deze film heeft een prachtige openingsscene!

De Blu-ray release staat gepland op 24 jan. 2012!

Maar echt hoor!

Die magie is precies de reden waarom ik van film houd.

Waren er maar meer films zo.