Song for Marion (2012)

Vanaf 11 april 2013 in de bioscoop (Cinéart)

Titel is gewijzigd naar Unfinished Song.

Alleen in de VS.

NL trailer (YouTube)

Lijkt een beetje de spirituele opvolger van The Exotic Marigold Hotel.

Een goed geacteerd drama met 'n stijlvolle filmwijze en passioneel ingerichte onderdelen zonder dat het ergens uit de bocht vliegt. Het leek even de kant van Amour op te gaan maar in plaats van deprimerend te worden bleken juist de zangsessies steeds belangrijker te zijn. Arthur moet zijn leven op de rails zien te krijgen en de jonge meid kan hem de juiste steun geven. Het eerste deel was erg sterk en je kunt duidelijk zien dat het een Engelse/Franse productie is door alleen al zo'n droog stilstaand shot van het huis dat een paar keer terug komt maar ook de opvallend toegewijde casting (waaronder bijvoorbeeld de toeschouwers in de theaterzaal). Helaas kreeg deze Song of Marion vanaf ongeveer het midden te maken met een zeer voorspelbare twist en maakte een ontroerende helft plaats voor het nonchalante feel good postuur. Het resulteert in een gemakzuchtige herinnering terwijl de potentie voor een aandoenlijk seniorenverhaal wel degelijk aanwezig was.

Waar ik bang was voor een goedkope ''lachen om dementen'' en ''vrolijke liedjes zingen'' film, viel het honderd procent mee.

Schitterende hoofdrol voor een norse Terence Stamp.

Die vrolijke liedjes vielen nogal mee gelukkig (Motörhead!!!!!!),en een mooi emotioneel drama ontpopte zich.

Einde was helaas wat te veel van t goeie en nogal voorspelbaar, dat deed wel echt af aan de film.

Ja, maar die voorspelbaarheid zit in heel de film, niet alleen het einde.

Toch is er dankzij het spel veel om van te genieten. Stamp, Redgrave, Arterton en de rest weten te overtuigen en mee te voeren, waardoor cliché's kunnen worden vergeven. Tenminste, als je de film één keer ziet, ik heb geen idee of ie na meerdere malen kijken in stand blijft.

Een uitgebreidere recensie lees je hier.

Yep,

maar een voorspelbare film doet de tweede keer meestal niet veel onder voor de eerste keer, je weet de eerste keer tenslotte ook al waar het heen gaat.

Ik begrijp nu hoe BNN aan het idee voor het programma 'Golden Oldies' is gekomen; zo origineel was het dus niet.

Ook ben ik niet zo positief als voorgaande reacties op deze site. Ik denk dat de regisseur een teergevoelig, (zogenaamd feelgood) komisch drama heeft willen maken over de liefde, het ouder worden en het afscheid van het leven, maar dan hoef je ouderen nog niet als een stel kinderen neer te zetten, die respectloos behandeld worden. Paul Andrew Williams maakt geforceerd gebruik van cliché's en je lijkt 90 minuten lang te moeten kijken naar een gespeeld goed humeur. De film kwam bij mij niet enkel manipulatief maar ook verkrampt, beschamend en (hopelijk onbedoeld) komisch over. Daarbij zijn de dialogen van het niveau van de kleuterschool.

Jammer maar een soms ontroerend spelende excellente cast kan daar niets aan veranderen.

Uitstekende feelgood film over verlies, vriendschap en verdriet ook de cast mocht er zijn met weer een geweldige Vanessa Redgrave en een ingetogen Terence Stamp en een verfrissende rol van Gemma Arterton als dirigent . De eind scene met Terence Stamp was geniaal en ik kon het opdat moment niet droog houden .

Gemiddeld.

Song For Marion wisselt een beetje van scène tot scène, maar na de dood van Marion wordt de film best laks, met een voorspelbaar verloop en scènes die niet altijd even oprecht aanvoelen (zoals wanneer Elizabeth wenend aanbelt omdat ze uit de lucht is gevallen ... euh, gedumpt is).

Het acteerwerk is niet altijd even hoogstaand, daarvoor zijn het stuk voor stuk te veel typetjes: norse Terence Stamp, sympathieke Vanessa Redgrave, charmante Gemma Arterton, ... Op zich doen ze het niet slecht, maar week ben ik er niet van geworden.

Regisseur Paul Andrew Williams forceert af en toe wat dingetjes. Zo wordt de bejaardenbende karikaturaal en zonder persoonlijkheid neergezet. Emotioneel wil het ook niet echt worden en de liedjeskeuze vind ik evenmin een succes.

Kleine 3

helemaal; met stinissen eens

Uitstekende feelgood film over verlies, vriendschap en verdriet ook de cast mocht er zijn met weer een geweldige Vanessa Redgrave en een ingetogen Terence Stamp en een verfrissende rol van Gemma Arterton als dirigent . De eind scene met Terence Stamp was geniaal en ik kon het opdat moment niet droog houden .

gewoon aardig filmpje het kijken waard,begint wat slapjes,maar naar gelang de film vorderd begint ie best wel interessant te worden

Matige en zeer voorspelbare feel good film. Niks opvallends, alles binnen de lijntjes getekend, middelmatig geacteerd en alle scenetjes die in een voel goed-film horen waren nogal in een haastig tempo in het script gekwakt.

goeie mooie film warme inhoud begrijp je goed boven de 50

Bevat toch wel het nodige goede acteerwerk, m.n. van de 2 hoofdrolspelers. Jammer van het slecht uitgewerkte script met teveel wel erg, niet orginele, voorspelbare scenes. Tevens gingen mijn geadachten telkens teug naar films die gelijksoortige thema's hanteerden ('About Schmidt' en 'Young@Heart' bv.) alleen van een wat hoger cinematisch niveau waren. Jammer, had gewoon meer ingezeten.

N.b. Kende acteur Terence Stamp (nog) niet, maar de vergelijking maken met Clint Eastwood kan ik niet onderdrukken.....karaktervol acteur overigens.

Gewoon een mooie film. Of ie ook goed is, is een tweede, maar hij wist me wel regelmatig aan het huilen te maken. Al zegt dat meer over mij dan over de film haha.

Mooi verhaal over liefde, relaties tot elkaar en vriendschap.

Hoofdrolspelers zijn goed.

Eerste gedeelte van de film vind ik ijzersterk. Het raakte me wel. Daarna wordt het een stuk minder. Het wordt allemaal wel erg voorspelbaar en een beetje cliché. Acteerwerk is wel in orde en al met al is het geen slechte film. 3 sterren

Wel aardig allemaal maar te voorspelbaar om eruit te springen.

Goeie film waarin een chagrijnige, oude man de plaats van zijn recent overleden vrouw inneemt bij het koor waarin ze zong. Een kleine film over ouderdom en spijt met een aantal ontroerende momenten. De scenes met het koortje zijn wel leuk, maar niet helemaal in toon met de rest van de film. De cast is uitstekend.

Zeer veel drama, alsmede emoties in deze film- althans bij mij wel;)

Ikzelf kan niet zingen, maar voor een vrouw als ''Gemma Arterton'' zou ik veel doen- zal ze mij een kans geven, nu ze dit gelezen heeft;)..ZUCHT!...En ook zo fleurig gekleed, en dan haar mond- haar lippen vooral-, daar zou je toch alles voor over hebben....Ik zal wel stoppen, aangezien ik mijzelf compleet voor l*l zet;)...

Klasse filmpje..

Gemma weet me vele malen meer te boeien dan in Gemma Bovery. Het feit blijft dat ik wat moe was tijdens de eerste twee bezoeken aan de bioscoop, maar het gegeven van de Bovery film trok me ook uiteindelijk niet zo.. maar dit lijkt helemaal geschreven te zijn voor haar. Ik denk nu dat het juist een grap geweest zou zijn, als ze naast zusje Hannah op de zonneschijn gelopen zou hebben.

Terence Stamp in samenwerking met Christopher Eccleston is compleet vuurwerk, genieten tot het niet meer kan. Allebei geven ze blijk van hun kunde en ze zetten iets neer wat op den duur heel erg warm maakt. Dat lukte hen bij mij althans. Het is verder heel mooi in elkaar geproduceerd. Een solide film die aan de randjes toch wat blijft haperen. Waarschijnlijk is het feit dat de emoties bij mij niet zo aankwamen daar verantwoordelijk voor. Wat mij betreft ergens net een sneetje te stijfjes, vooral aan het begin vond ik dat. Het einde werkt wel het beste. Misschien ligt het ook aan Vanessa, helemaal overkomend of ze het echt meende lukte maar half. Ze is ook nu niet direct een goede actrice voor drama vermoed ik.

Ondanks het thema van het "doodgaan" en dat van eenzaamheid die in om het even welk individu van ons sluimert, toch een zo goed als feelgood movie.

Lang niet de kracht van "Amour" natuurlijk en ook wel even anders en ondanks een zekere voorspelbaarheid, toch een knappe film.

Wordt het wat al te sentimenteel, muziek en zang verhogen de emotie en daar is het in deze film toch om te doen.

Minpuntje is wel dat het waarom van de manke vader-zoonrelatie niet echt wordt verklaard al is het duidelijk dat alles toch bij Arthur ligt, rol die knap vertolkt wordt door Terence Stamp, al een tijdje bij mij uit de picture.

Van Paul Andrew Williams zag ik alleen maar "London to Brighton" en dat was top en ook deze "Song for Marion" is best verdienstelijk.

Nogal een onderkoeld geheel, nogal wat cliches en weinig verrassingen - het verhaal is niet bijster interessant, en het ietwat geforceerd hippe gedoe met het koor is ook wat aan de al te afgezaagde kant. Maar, Terence Stamp redt de film, meer dan Redgrave en Arterton. Zeker in de eindscene heeft hij het helemaal, beter dan het origineel van Billy Joel en vol erg echt overkomende emotie.

'k had deze al een tijdje liggen en me er eens aan gewaagd. 'k vond het een mooie mix van lichte drama en komedie. 'k dacht eigenlijk dat een luchtig feelgood filmpje ging zijn, maar er zat toch een serieuzere toon in dan verwacht.

De cast was wel goed en ook de muziekkeuze was wel verrassend, maar wel tof.

Het is een redelijk voorspelbare film, maar storend vond 'k dit zeker niet.

'k vond deze wel het bekijken waard.

Deze daarnet gezien op één van de NPO kanalen.

Wat een lieve, warme, hartveroverende film.

Stamp was altijd al één van mijn favoriete acteurs, maar dan meestal als schurk, of hitman en niet in een meer kwetsbare rol.

Arterton is een steeds betere actrice geworden sinds ik haar voor het eerst zag in Quantum of Solace en hier was ze gewoon echt goed te noemen.

Jammer dat de rol van Redgrave zo relatief kort was, haar zie ik altijd graag spelen.

Verder gewoon een goedgemaakte feelgood movie, die mij emotioneel eerlijkgezegd wel wat deed en ik zeker kan aanraden.

Een acht, ofwel vier sterren.

grensgevalletje.

Het was of net iets te weinig komedie of net iets te weinig drama ( of juist van 1 onderwerp teveel)

Het was het allemaal net niet.

Aan de cast lag het ieder geval niet.

In de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, vindt Marion [Vanessa Redgrave] vreugde door te zingen in een seniorenkoor dat onderleiding staat van Elizabeth [Gemma Arterton]. Echtgenoot Arthur [Terence Stamp] worstelt ondertussen met de gedachte dat hij gefaald heeft als echtgenoot en als vader van James [Christopher Eccleston] met wie hij al jaren een moeizame relatie heeft. Na Marions onvermijdelijke overlijden vindt Arthur dankzij Elizabeth en het koor een manier om zijn frustratie, verdriet, maar vooral zijn liefde voor Marion uit te drukken. Tranentrekker is soms schaamteloos sentimenteel en de repetities van het koor zijn soms wel erg jolig, maar als puntje bij paaltje komt, zorgt de voortreffelijke cast (inclusief de ontwapenende Orla Hill als kleindochter Jennifer) voor een flinke brok in de keel. De vertolking van het liedje waar de titel naar verwijst, is een absolute hartenbreker.