Un Bonheur N'arrive Jamais Seul (2012)

Weer een doorsnee Frans feelgood-tussendoortje. Geen verrassingen, wel vrij grappig. Sophie Marceau is alleen weinig sympathiek.

Goedgevoel komedie die qua sfeer en structuur een beetje doet denken aan de screwball comedies uit de glorietijd van de grote Hollywood studio’s. Geen dijenkletser, maar wel een aangename film die soepel voorbij glijdt, vooral dankzij de innemende protagonisten. Leuke titel trouwens.

Een romantische komedie waarin twee mensen elkaar ontmoeten, elkaar aardig vinden, verliefd worden en bij elkaar blijven ondanks de vele omstandigheden in beider levens die niet prettig samenvallen. De film vertelt van die omstandigheden en gooit het verhaal in de overdrijving die soms oprecht komische taferelen oplevert.

Een simpel verhaal dat niet erg diepzinnig in elkaar steekt. Alle gebeurtenissen zijn omkleed met luchtigheid. De kleurstelling is helder. De muziek opwekkend. Het weer niet onaangenaam. De personages in de film zijn tamelijk vlak en in de kern begripvol en hartelijk. In het milieu van de Parijse upperclass waarin de film is gesitueerd, zijn teleurstellingen en zorgen hanteerbaar en relatief gemakkelijk op te lossen. De setting is niet benauwend en niet realistisch. Het is een uitstekende entourage voor een gemakkelijk te consumeren romantische komedie.

Met Sophie Marceau. Een mooie vrouw, prima gezelschap en natuurlijk gewoon een goede actrice met een enorme staat van dienst. Ze speelt de rol van de vrouwelijke helft van de relatie met veel flair en levenslust. De momenten die ik grappig vond en waarom ik hartelijk heb gelachen waren allemaal momenten waarbij zij was betrokken. De overige personages maakten minder indruk.

Un Bonheur N’ arrive Jamais Seul is een prettig kijkbare film die je gewoon met een miniem vertoon van hersenactiviteit kunt laten passeren om hem vervolgens weer snel te kunnen vergeten.