The Way Way Back (2013)

Erg goede film, mooie muziek, goed verhaal, ik hou er van!

Ik ben niet zo van de coming of age films (uitzonderingen daargelaten), maar ik vond deze wel goed moet ik zeggen.

Na 'The Perks of Being a Wallflower' en 'Submarine' opnieuw een coming-of-age verhaal met centraal een schuchtere buitenstaander. De komedie heeft, buiten het te verwachten bitterzoete slot, grappige momenten en charme en de beide regisseurs hebben gevoel voor sfeer. Het contrast tussen de onzekerheid van de jonge hoofdpersoon en de opgezwollen bravoure van de volwassenen wordt verdienstelijk weergegeven. Wel vond ik dat het eerste halfuur een eigenaardig verloop heeft.

leuke film, en vooral de badmeesters vond ik erg grappig.Niet standaard maar gewoon grappige film.

Heb sinds het zien van de trailer hoge verwachtingen van deze film. Vanaf het moment dat hij opstond heb ik genoten van de film, de situatie van duncan is prachtig in beeld gebracht en zal ook wel herkenbaar zijn bij sommige mensen. Na de introductie van owen ( Sam Rockwell, die fantastisch speelt ) wordt de film echter wel een beetje voorspelbaar en gaat ie richting een standaard komedie. Toch vond ik dit een van de betere/beste komedies die ik heb gezien en heb me heel de film erg vermaakt

4*

eens een keer een hele andere Steve Carell.

geen onaardige film,eigenlijk een groot drama.

(niet DRAMAtisch bedoeld) maar weinig komedie.

toch wel het aanzien waard...

The Way Way back is een zeer leuke feelgoodfilm geworden wat thema’s behandeld die voor iedereen herkenbaar zijn. Sommigen van ons waren heel onzeker tijdens de pubertijd, de anderen juist iets minder. Maar voor iedereen zijn de situaties in deze film redelijk herkenbaar. Daarnaast is de film goed geschreven en goed geacteerd wat resulteert in een prima kleine dramatische komedie.

‘The Way Way Back’ Review | Filmtakers

Op het allerlaatste moment uit de bioscoop gehaald?

Vermakelijk niemandsdalletje met een goede Rockwell. dikke 3*

Zo te zien wel! Jammer, ik had ´m graag binnenkort in de bioscoop willen zien.

Ook niet echt meer de moeite waard meer omdat hij al een 6 weken op het net staat!!

Schitterende coming of age film met geweldige humor en een top cast. Ik keek al lang uit naar deze film. Leuk dat Jim Rash naast het schrijven en regisseren zichzelf ook een hilarische rol heeft gegeven. Steve Carell als eikel, dat is weer wat anders maar hij doet het goed. Daarbij ben ik smoorverliefd geworden op AnnaSophia Robb. Liam James vertolkt ook de hoofdrol geniaal en de andere bijrollen en dan met name Sam Rockwell zijn super. Het verhaal is boeiend en de muziek is ook erg goed.

4.5*

Waar er bij andere coming of age films met een onzekere/schuchtere jongen in de hoofdrol nog een likeable karakter wordt gecreeerd hebben we hier te maken met iemand die start met 0 % persoonlijkheid en eindigt met 10% geleende persoonlijkheid doordat hij als liefdadigheidprojectje wordt aangezien door een paar (Rockwell en de jongedame) . Vooral erg saai om zo'n puur amerikaans levenloos tienertje een hele film te volgen. Rockwell maakt gelukkig van de film een krappe voldoende.

Wat een juweeltje van een film. Geen ordinaire doorsnee komedie, maar meer een drama. Veel kleurrijke personages. Steve Carell speelde eens een erg andere rol. Hij zag er wel veel beter uit, dan in andere films. Baardje en kort haar maakt hem een stuk knapper. Verder een goede Toni Colette. En die blonde meid uit de film 'Charlie and the chocolate factory', speelt ook mooi. Het joch is wat saai, maar wel leuk hoe hij los komt door zijn nieuwe collega's/vrienden.

It's called delegation, baby. I read about it in a book about it

Ik was eigenlijk van plan om The Way Way Back aan mij voorbij te laten gaan en dat was voornamelijk vanwege Steve Carrell. De man wordt vrij vaak geroemd om zijn komisch talent maar hij irriteert me meer dan wat anders, ik krijg nog altijd rillingen als ik aan Dinner for Schmucks terugdenk, en hij leek hier wel een vrij grote rol te hebben. Het was pas toen ik een tijd geleden een interview zag met regisseurs Nat Faxon en Jim Rash (Fenton!), dat ik besloot om de film toch eens een kans te geven.

Voornamelijk omdat ik bij dat interview het gevoel kreeg dat er op de set een heerlijk sfeertje hing en de korte fragmenten die ze lieten zien waren daarbovenop vrij leuk. Aangenaam verrast dan ook dat The Way Way Back over de gehele lijn nog leuker blijkt te zijn dan ik had verwacht. Het grote pluspunt aan dit coming of age drama/komedie is vooral de herkenbaarheid. Vanaf het moment dat Duncan op de typische onzekere manier van een 14-jarige ontluikende puber op de proppen komt, slagen Faxon en Rash dan ook de spijker op de kop. Ik vind het alleen wat jammer dat ze zijn awkwardness zo enorm hard hebben benadrukt want zo ziet Duncan er in het begin van de film er wel erg bleek uit. Het had natuurlijk wel zijn nut, door de continue zon bij het werken heeft hij naar het einde van de film een kleurtje gekregen en wordt zijn evolutie nog wat meer in de verf gezet, maar het had iets subtieler gemogen. Eenmaal aangekomen bij het eerste bezoek aan Water Wizz schakelt de film een niveau hoger en is het werkelijk genieten van de heerlijke sfeer die op het scherm wordt getoverd. Faxon en Rash weten continu de juiste snaar te raken en ik betrapte mezelf erop dat ik het erg jammer vond dat de trip naar Water Wizz er alweer opzat. Mooi ook dat de regisseurs zich niet laten verleiden om op de één of andere manier Owen te gaan koppelen met de moeder van Duncan. De periode in het waterpretpark hoort gewoon een verre herinnering te worden en mag niet gemengeld worden met de 'realiteit' die zich terug zal opwerken eenmaal moeder en zoon terug thuis zijn, al dan niet met stiefpapa en stiefdochter.

Eindelijk eens een rol waarin ik Steve Carell goed kan hebben. Trent is een eikel tot en met, ergens hoopte ik nog op een goede linkse van Owen, en Carrell draagt de rol met verve. De kleine steekjes (gewoon al heel die dialoog in de openingsscène rond jezelf een nummer geven is geweldig gebracht), het liegen en bedriegen, ... Sowieso mijn favoriete rol van hem. Vreemd trouwens hoe Sam Rockwell als Owen er in slaagt om maar met een kleinere bijrol de film toch naar zich toe te trekken. De scènes in het waterpretpark komen compleet tot leven dankzij hem en zeker de combinatie met Liam James (Duncan) is voortreffelijk. Een aantal memorabele stukken zoals de Pacman dialoog maar James weet ook op zichzelf een aantal keer de show te stelen. De pop 'n lock scène onder andere maar ook de ontluikende romance met AnnaSophia Robb, die van een verplichte love-interest als Susanna een volwaardig personage weet te maken, is verrukkelijk. Voor de rest nog sterke bijrollen van onder andere Rob Corddry, Amanda Peet en regisseurs Jim Rash en Nat Faxon zelf die ervoor zorgen dat The Way Way Back een meer geslaagd geheel wordt.

Ik ben al een hele dag aan het twijfelen of ik hier nu 4* of 4.5* aan ga geven en de film krijgt uiteindelijk het voordeel van de twijfel. The Way Way Back is één van de mooiste coming of age films geworden die ik ken en dat is vooral dankzij een uitmuntende cast, een dito verhaallijn en een heerlijk gevoel om U tegen te zeggen wanneer de aftiteling over het scherm loopt. Blij dat ik dit toch nog een kans heb gegeven.

4.5*

Niks bijzonders.

Coming of age drama's zoals The Way, Way Back verschijnen al zeker sinds de jaren '70 geregeld in de bioscoop en deze film is weinig anders dan een eigentijdse update in het genre. Al met al is geen slechte film, maar memorabel is het absoluut niet. Zoals meestal is de hoofdpersoon een wat verlegen (puber)jongen die door het gemis van een mannelijk rolmodel (vaderfiguur) in zijn leven z'n draai niet kan vinden. In oudere coming of age films werd dat gemis vaak veroorzaakt door oorlog of ziekte, maar aangezien die steeds minder voorkomen kiest men hier voor een echtscheiding. En uiteraard is de stiefvader een eikel. Tot zover de set-up.

The Way, Way Back ziet er best leuk uit, de soundtrack is redelijk en het tempo laidback op een aangename manier. Daar valt verder weinig over te klagen. Maar de film mist een beetje schwung. Emotioneel wil het niet worden, noch echt komisch. Het kabbelt lekker voort, zonder hoogtepunten of diepe dalen. Sam Rockwell als manager Owen blaast de film gelukkig wat leven in en uiteraard speelt hij de broodnodige vaderfiguur voor Duncan.

Hierdoor verkrijgt Duncan, niet geheel verrassend, zijn zelfvertrouwen en daarmee is het meeste over de film wel gezegd. Wat betreft het einde vielen me echter een paar positieve punten op: 1.) Duncan's romance met Susanna blijft platonisch en 2.) De familie gaat gewoon gezamenlijk naar huis. Daar trappen de regisseurs niet in de valkuilen van goedkope teen movies, waar de hoofdpersoon aan het eind altijd alles krijgt wat zijn hartje begeert. Dit blijft gelukkig realistisch.

Mede door het normale einde een degelijke 3***.

Het is een prachtig filmjaar geweest voor coming of age-films. The Kings of Summer was al sterk en La Vie d'Adèle moet ik nog zien maar daar heb ik ook wel erg hoge verwachtingen van. En dan ook nog deze goed gewaardeerde film. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord.

De film heeft echt een heerlijk en speciaal zomers sfeertje waar ik al helemaal vrolijk van word. Van de personages is het echt genieten. Carrell en Collette speelden al eerder in een min of meer vergelijkbare mix van komedie en drama. Carrell zie ik graag in iets meer serieuze rollen als deze, want hij doet het toch leuk, ook al is de rol natuurlijk erg vlak. Janney heeft ook wel ervaring met een film van dit type, in Juno speelde ze al een fantastische bijrol.

Ook hier maakt ze weer enorm veel indruk op me. Eigenlijk steelt ze gewoon een beetje de show samen met Rockwell. Ik had haar eigenlijk nog wel in wat meer scènes willen zien. Rockwell weet zijn personage precies van de grens van wat al te groot typetje te houden. Hij heeft in de film ook echt een klik met Liam James, een nieuw gezicht voor mij. Ik vond hem echt enorm geloofwaardig als wat gekrenkte en stille puber die niet zo goed met zijn ouders op kan schieten. Die hangende schouders alleen al. Als zijn personage onvermijdelijk wat ontdooit zijn zijn beperkingen trouwens wel zichtbaar.

De personages lijken op het eerste gezicht misschien soms wat onderontwikkeld, maar dat zou ook wel eens precies de bedoeling geweest kunnen zijn om te de afstand tussen de 14-jarige Duncan en zijn moeder, stiefvader, andere volwassenen en oudere kinderen te benadrukken. Voor hun allemaal is het eigenlijk heel normaal dat ze op basis van leeftijd hoger in de hiërarchie staan. Duncan kijkt zelf ook neer op zijn jongere buurjongen.

De bijrollen van regisseurs en schrijvers Faxon en Rash zijn quirky maar gewoon erg leuk. Zij zijn er vooral voor de humor, waar wat van de andere personages ook een vleugje drama brengen. Ik vind het vooral zo leuk hoe de kleurrijke personages steeds met elkaar omgaan. Het is leuk om naar te kijken op een of andere manier. Veel verhaal is niet nodig en het is vooral genieten van de leuke dialogen en humor, soms ook ongemakkelijke momenten.

Vanaf de eerste scène leek de film al weinig fout te kunnen doen bij mij. Zoveel leuke scènes en een prachtig einde (voorspelbaar, maar toch voelde ik de pijn van Duncan toen het gezinnetje hals over kop er weer vandoor ging. En de metafoor op de glijbaan gevolgd door Duncan die afscheid van Owen neemt is een mooie afsluiter. Precies goed ook hoe het einde niet geheel gesloten is. Echt een hartverwarmende film. Ik kon eigenlijk niet anders dan dik anderhalf uur met een glimlach lopen kijken. Soms wil je dat er geen einde aan een film komt. De vrij typische indiefilmsoundtrack is ook erg prettig trouwens. 4.0*.

Begint leuk (eerste snene!), leuke setting ook, maar is uiteindelijk niet héél origineel of echt supergrappig. Kan Rockwell's humor wel waarderen. Simpel vermaak met een klein traantje, niet meer dan dat.

Ik hou niet zo van dit soort sentiment. Blijkbaar hou ik niet echt van coming of age-films. Deze is wel iets leuker dan The Perks of Being a Wallflower. Het euvel zal hem wel zitten in het feit dat ik mij voor 0,0% kan identificeren van dat jong. Natuurlijk veel sympathie voor hem en hij speelt zijn rol subliem.

Nou, waarom deze leuker is dan TPOBAW. Omdat ik mij wel met het personage van Sam Rockwell kon identificeren. Althans, in grote lijnen dan. Zonder hem had ik het wel slecht getrokken.

Hoewel het een warme film is, is het me toch allemaal te zoet. Ik kan wel genieten van emotie, maar niet op deze manier. En dan de muziek.... Wat heb ik een hekel aan dat soort muziek.

Jim Rash is een goede acteur, het meest bekend van zijn rol als dean Pelton in Community. Hij schrijft blijkbaar ook screenplays, waaronder die voor The Descendants (samen met mr Payne en Nathan Faxon). Nu gaat hij ook in de regisseurstoel zitten en heeft hij een klein rolletje in de film. Dit zou vreselijk kunnen uitpakken want dit is het recept voor een monstreus ego-project maar in zijn handen is dit een heerlijke en goede film geworden.

Niet alles is superorigineel maar alles werkt, voelt natuurlijk en de sfeer die neergezet wordt (o.a door de fijne muziek, maar vlak de beelden niet uit) maakt dat deze film erg in de plus uitkomt. Dan is nog niet eens gerept over het goede acteerwerk van de cast waar Sam Rockwell een hele leuke rol neerzet als Owen, het man-kind dat het waterpark moet leiden.

Aanrader.

"On a scale of 1 to 10, what do you think you are?"

Zo nu en dan ben ik wel in voor dergelijke coming-of-age films, maar dit is 'm toch niet helemaal geworden.

Qua verhaal is het tamelijk clichématig te noemen, wat op zich niet zou deren als het niet zo matig uitgewerkt was. De problemen waarmee Duncan te maken krijgt, zijn niet opzienbarend en op de één of andere manier gaat alles 'm vrij gemakkelijk af. Hiermee doel ik o.a. op: het vrienden worden met Owen, de - verplichte - love interest, zijn bijnaam enz. Hierbij zet Liam James zijn rol in het begin overdreven raar neer.

Gelukkig weet Sam Rockwell de film te redden door zijn geweldige performance; hij presteert het om in zowat elke scène waarin hij voorkomt de aandacht - op een goede manier - op te eisen. Hierdoor wordt het geen domper.

Verder kabbelt 'The Way, Way Back' aardig voort door een relaxt zomers sfeertje ondersteund door een redelijke soundtrack. Doordat het nergens echt leunt naar comedy of drama blijft het geheel dan ook aan de luchtige kant. Alleen blijft het jammer dat het net iets te braaf is. Overigens deed het me op momenten denken aan Adventureland (2009), zoals in een aantal berichten terecht is aangehaald.

Al met al kan het er allemaal net mee door. Het is dat Rockwell zo een leuke bijrol heeft, anders was m'n waardering lager uitgevallen.

3,0 Sterren.

Jeumig wat een hoog gemiddelde zeg.

Ik vond het maar zoetsappige zwijmel zwijmel meuk met een zeer matig verhaal en een zeer matig acterende cast.

Sam Rockwell is nog wel aardig, maar de rest is meer geforceerd irritant.

Lekkere wegkijk film..

In het begin wat langzaam, maar daarna kijken het goed weg,.. ik heb niet verveeld bij deze film.

3.5***

Coming of age film die me matig heeft kunnen bekoren. Te braaf, voorspelbaar en clichématig.

Aan de cast ligt het niet, die doen gewoon hun werk maar het ontbreekt aan goede grappen of echt drama. Nergens werd ik gepakt door deze film.

Hoezo hoge waardering ?? Dit is toch een matige film of ligt dat aan mijn. Op zich een goed verhaal, redelijk in elkaar gedraaid. Alleen acteerwerk vond ik echt onder de maat, tevens slechte montage en een bijzonder irritant geluid. Echt z'n B-Film. Maar ja dat is mijn bescheiden mening.

Een film met een prettige sfeer. Fijn om naar te kijken. Sam Rockwell is uitstekend.

Charmante en vermakelijke low budget film met een geweldige Sam Rockwell als beheerder van het vervallen maar ouderwets leuke zwemparadijs. Het verhaal is simpel maar erg grappig uitgewerkt en heeft een hoog feelgood gehalte. Goed.

De karakters in deze film zijn redelijk goed uitgewerkt. Leuk om Carell eens als klootzak te zien. Doet-ie best goed. En Sam Rockwell vond ik echt supergrappig in deze film en hij kan gewoon bijna niet niet-sympathiek overkomen. Toni Colette zichtbaar worstelend met haar zoon en haarzelf. Hartverwarmend. Goeie dialogen. HEerlijk filmpje.

Werkelijk een klein prachtig pareltje.

De enigste reden waarom ik nog geen 4 sterren heb gegeven omdat ik denk dat ie naar herziening nog beter uit pakt.

Heerlijke film!

De thematiek van deze film is natuurlijk niet nieuw, maar ik vond de uitwerking hiervan in deze film ontzettend leuk. Goede cast (ook leuk om Steve Carell eens in een ander soort rol te zien), mooie omgeving en goede ondersteunende soundtrack.

Doet qua sfeer sterk denken aan Adventureland en The Myth of the American Sleepover, en dat maakt het een ideale film voor een lome zomeravond. Aanrader!