The Way Way Back (2013)

Wat een mooie film

Erg sympathieke film, deze tragikomedie annex familiefilm. Geschreven en geregisseerd door het duo dat Roddy en Lewis speelt in de film, ook wel de schrijvers van The Descendants. En dat valt te zien, de film is redelijk in de stijl van The Descendants of een Little Miss Sunshine. Die laatste komt misschien ook vooral vanwege de aanwezigheid van Steve Carell en Toni Collette. Maar The Way, Way Back richt zich toch iets meer op een jongere doelgroep en dat doet ie goed. Het is allemaal weliswaar ietwat simplistisch, met soms net iets te eendimensionale of platte karakters en kinderlijke elementen, maar het geheel werkt wel. Het resultaat is een vrolijke, kleurrijke en spontane film met een uitstekende cast, met Sam Rockwell als de man die show voornamelijk steelt. Heb me in ieder geval bijzonder goed vermaakt met deze Little Miss Sunshine meets The Sandlot.

3,5 sterren.

Redelijk, ik hou wel van dit soort film en had er na het lezen van vrij veel positieve reacties goeie verwachtingen van, maar toch viel hij een klein beetje tegen.

Ik miste de echte klik met de film, de meelevenheid, en de echte feel good erbij.

het verhaal is redelijk simpel en word nergens echt verrassend, het gaat over een jongen die samen met zijn moeder en haar nieuwe vriend de zomer in een vakantiehuisje zit.. en hij past totaal niet bij de andere in de omgeving daar.. en dan ontdekt hij een waterpretpark.. en daar krijgt hij dan een leuke ontmoeting (met helaas te weinig diepgang) en thats it....

de acteerprestaties zijn opzich prima, echter had ik eigenlijk wel het een betere keuze gevonden als Steve Carell en sam rockwell van rol zouden wisselen.

Uiteindelijk is t een vermakelijke film om te zien, maar meer niet

2/5*

Leuk, vooral door de heerlijke zomerse sfeer en een fantastische Sam Rockwell.

De film begint niet onaardig, maar is soms wel wat té: zoals Carell zich gedraagt (en dat wordt geaccepteerd door de moeder) en vooral hoe Liam James als Duncan zich gedraagt - of hij nu sociaal gestoord is of verstandelijk gehandicapt, het lijkt er ergens tussen in te zitten, maar overtuigend is het allerminst. Dat je een muurbloempje bent of half-austistisch, prima, maar iets subtieler en met meer nuance mag wel. James gaat echt veel te ver. Gelukkig verandert dat na een halfuur, mag James iets meer naturel zijn en is vanaf dat moment ook gewoon een leuk joch die gewoon wat introvert is. En dan is er ook Rockwell is een heerlijke rol die precies op het randje balanceert van overdreven irritant en oprecht een extravert persoon. Goede rol.

Verder zijn er de fijne muziek en zomerse vibe die de film lekker laten voortkabbelen. De clichés mogen niet ontbreken, maar vallen niet heel erg op en zeker het einde is best heel behoorlijk. En AnnaSophia Robb is gewoon een heel mooi meisje en doet het prima in deze film zonder als verplicht vullertje te fungeren. 4,0*, omdat het vermaakt en ook wel weet te raken.

Sympathiek. Ik heb sowieso wel een zwak voor dit soort dramedies. Een verhaaltje dat waarschijnlijk al tig keer verteld is, maar met een indie motortje (het fietsje!) eronder komt het vanzelf tot bloei. Lekker zomers en kneuterig allemaal, zo'n vakantiepark waar gezinnetjes elkaar jaarlijks ontmoeten. Dat er meer speelt dan alleen een bordspel, moge duidelijk zijn. Met knusse muziek erbij kabbelt het allemaal prettig voort en met z'n doorgaans milde toon weet het altijd wel ergens een glimlach en een mooi zuchtje te scoren.

Ook omdat het om een of andere reden heel wat effect uit z'n cast haalt. De droopy van dienst, een drie op de schaal van tien, trekt zich op aan een geweldige Rockwell en Carell, die zich schikt in een vrij kleine rol waar hij de lul kan uithangen, is hier helemaal op z'n plaats. Als het blonde meisje dan ook nog eens lief gaat doen, is de weerstand gebroken. Net als in de glijbaan vliegt het nergens uit de bocht en wanneer Water Wizz wordt verlaten, is dat net zo balen als Duncan dat doet, maar hij is nu wel een zeven waard.

"You must be Trent. I'm Owen, a good friend of the 3!"

Aangenaam filmpje die het wel vooral van de heerlijke rol van Rockwell moet hebben die de film voorziet van de broodnodige humor en vooral pit in zijn rol legt, waardoor hij er meteen bovenuit springt. Steve Carell in een onsympathieke rol is erg wennen, maar hij schikt zich prima in een ondergeschikte rol. Hoofdpersoon James komt gaandeweg ook steeds beter in zijn rol, zoals ik hierboven ook al las.

Het eerste half uur vond ik vrij vervelend en vanaf het moment dat het waterpark in beeld komt, wordt het stukken beter en zorgt het laatste uur ervoor dat een 3 een 7 wordt. Had AnnaSophia Robb meer screentime gehad, dan had het misschien nog een 8 kunnen worden. Ze is sowieso zeer getalenteerd en weet hier wederom met haar lieve, mooie gezichtje en fijne uitstraling je sympathie te winnen, iets wat Duncan uiteindelijk ook voor mekaar weet te krijgen en daar slaagt de film prima in. Hier slaagt de moeder van Duncan duidelijk minder in, dit had beter gekund en gemoeten.

Het raakt je met de afsluitende scene in het waterpark als prettig en overtuigend einde.

Prima combinatie tussen drama en humor.

Dankzij prima acteerwerk van de cast ontstaat er een geloofwaardig en overtuigend verhaal.

De gebeurtenissen in het waterpark zijn welliswaar wel beetje overdreven goodwill achtig.

Er is hier blijkbaar voor gekozen om het contrast aan te geven tussen de frusterende omgeving binnen het gezinsleven en de vrijheid van het waterpark leven.

Al met al een geslaagde film die mij zeker dikke anderhalf uur kon boeien.

3*/3.5*

Sluit me aan bij de positieve commentaren. Verhaal is niets nieuws, maar het sfeertje en de uitstekende vertolkingen maken de film zeer genietbaar. Rockwell speelt een van de meest sympathieke personages die ik ooit heb gezien in film. Heerlijke film die je doet verlangen naar de zon met dit herfstweer.

4*

Allison Janney

De coming of age film is alweer een aantal jaar op retour wat vooral te merken was in indie films maar laatste tijd lijken ook grotere producties het opgroei/veranderingen thema op te pakken. Zo dus ook de schrijvers van het goedgemaakte maar net te melodramatische The Descendants en de uitwerking is geweldig.

De sfeer en tempo van de film zijn perfect gedaan, het geeft het alles in elkaar overlopende en los van de normale wereld gevoel van een zomervakantie perfect weer. Iedereen probeert losser te komen en vooral de ouders wat lijdt naar het geweldige optreden van Carell. Carell heeft voor mij altijd nogal tegen dat hij de hoofdrol speelde in een van de meeste populaire tv komedies van de afgelopen jaren. Hier speelt hij perfect een arrogante, achterbakse en vooral neerbuigende 'stief-vader' die op ieder moment dat het kan de gevoelens van Ducan de grond in boort. . Dit lijdt ook tot zijn ontsnappen aan de huiselijke sfeer die op het einde van de film ook helemaal kapot is.

Dit lijdt tot het waterpark stuk met veel karakters die met weinig diepgang worden uitgewerkt en hier kreeg ik vooral flashbacks naar Adventureland(dat wel over een ouder hoofdpersonage en themas gaat) van een aantal jaar geleden. Veel karakters die net genoeg worden uitgewerkt maar wel vaag genoeg blijven om realistische collega's van de hoofdpersoon te zijn. De rollen zelf worden ook geweldig ingevuld door o.a Maya Rudolph en Jim Rash die net niet over het randje gaan met hun karakters. Owen is en blijft een standaard gefaalde slacker karakter maar gespeeld met zoveel charme en plezier door Rockwel

Het romantisch subplotje is eigenlijk heel minimaal uitgevoerd en snel vergeten maar dat is het doel. Het is een simpele aanleiding voor een zomerliefde die snel vergeten is en nooit meer terug komt.. AnnaSophia Robb hoeft eigenlijk niks te doen dan wat 'dialoog scenes' die geweldig ongemakkelijk zijn(doel geslaagd dus) en hierdoor een tegenspeler te zijn tegen Ducan's stiefzus. Dit doet ze prima maar het blijft vooral een licht verplichte rol in dit soort films.

@ D-ark: Nee, ik beoordeel acteurs op hoe geloofwaardig ze overkomen. Liam James ging net te ver daarin, een Logan Lerman in The Perks of Being a Wallflower vond ik die onzekerheid wel heel treffend spelen. En wellicht was James de betere (objectief), wie zal het zeggen, ik vond (subjectief) het van niet.

@ NW: Allicht, en ikzelf heb dat nooit meegemaakt dus kan daar niet over oordelen. Enkel enkelen in mijn omgeving, maar die stonden sowieso redelijk sterk in hun schoenen - van de buitenkant was dat in ieder geval niet te zien dat ze het wel eens lastig daarmee hadden.

Heart and soul cinema

Hele treffende coming-of-age film, veel raakvlakken met mijn jeugd en dus ook veel herkenbare zaken. Ook vrij universele thema's en ook allemaal op een hele oprechte en treffende manier in de film geplaatst. Heerlijke zomerse feel met ruimte voor een traan en een lach. Faxon en Rash weten met Duncan iig een personage te creëeren die ik begreep, en daar door veel subtiliteiten belangrijke accenten mee te geven. De coming-of-age film leek dood maar is dit jaar helemaal uit de dood herrezen.

Als het Water Wizz segment zich aandient wordt de film wat luchtiger, maar worden indirect de drama elementen ook diepgaander. Nooit schiet de film hier uit de bocht en blijft de film vooral heel sympathiek en oprecht zonder ergens opdringerig te worden. Gecombineerd met het gemoedelijke zomerse sfeertje en aangename humor is dit een totale rake keuze. Ook het women objectifying kan geen kwaad. Ook de innerlijke strubbelingen van moeder en zoon zijn treffend uitgebeeld. Ik las van velen dat het niet echt waarheidsgetrouw is maar kan je uit ervaring vertellen dat het zo spot on is. Ook het ontbreken van een story-arc helpt mee, gewoon een impressionistisch CoA portret.

Mooi, lief, ontroerend, vertederend, sympathiek en oprecht filmpje. Ik heb de loftrompetten constant met een korreltje zout genomen maar wat is het toch fijn om ongelijk te hebben. Erg aangenaam verrast door de oprechtheid van The Way Way Back, die alles goed doet en veel universele herkenbaarheden bezit. Prachtige vertolkingen van James, Collette en Rockwell, Robb blijft onweerstaanbaar en Janney is Janney. Wat een comical timing heeft zij toch. Heel goed.

Ik snap het ook wel. Door het zelf mee te maken heb je toch al iets om terug te vallen, als ik het nu bij anderen zie komt het ook gewoon vrij a-sociaal over, al weet ik van mijzelf dat er meer achter zit dan het lijkt.

Aardige coming-of-age, tragikomedie dat vooral door Sam Rockwell nog boeiend is en kan er nog net 3* aan kwijt omdat ik wel van dit soort films houd. De film is niet heel erg grappig of dramatisch en in zijn geheel luchtig maar op sommige momenten mocht het van mij wel wat donkerder of tragischer wat de film meer zou beklijven.

Weinig momenten in de film die me bij gaan blijven en over een paar weken zal ik er maar weinig van herinneren. Steve Carrol heeft nog wel een aparte rol waarin hij zichzelf onderscheidt en Rockwell maakt het nog een beetje grappig maar voor de rest vind ik er vrij weinig aan en dat komt omdat Adventureland (2009) en The Perks of Being a Wallfl... op alle onderdelen beter scoren. Leuk om een keer te zien maar genoeg andere films die het beter doen. Het einde dat het jongetje van de glijbaan gaat vond ik echt ontzettend afgezaagd.

Vind 'm eerlijk gezegd tegenvallen, komt ook deels door de positieve reviews van tevoren. Het acteerwerk was geweldig, de acteurs ook, eigen klopte alles zo'n beetje wel. Vooral de soundtrack over de hele film is echt fenomenaal. Maar als groot fan van Carrell had hij echt niet de juiste rol. En mijn grootste teleurstelling was dat de film te kort is of te weinig progressie in zit. Geen enkel personage kwam echt uit de verf en dat maakte alles te oppervlakkig. Een aanrader is het zeker maar ik miste toch wat...

Geval van mening dit ik vond The Perks of Being a Wallflower juist minder om het echt teveel op dat stereotype aan het inspelen was waar het hier een stuk natuurlijker aanvoelt. Het gigantisch afgezaagde einde van wallflower hielp ook al niet mee maar dat is een andere zaak.

Heerlijk tragikomisch coming-of-age filmpje, een genre waar amerikanen sporadisch erg goed in zijn. Geholpen door een eersteklas cast en script wordt precies de juiste toon getroffen. Vooral de bijrollen zijn uitstekend ingevuld. Zo is Sam Rockwell bijvoorbeeld perfect als de surrogaat vaderfiguur van de hoofdpersoon; Allison Janney is briljant als alcoholistische buurvrouw. Geregisseerd door de schrijvers van Little Miss Sunshine en The Descendants, en dat zie je. Beiden duiken ook op in grappige kleine rolletjes.

Erg leuke film. Je blijft bijna de hele film met een glimlach zitten. In dit soort films gebeuren er natuurlijk ook genoeg dramatische dingen. Maar toch is het een vrolijke film. Alles in deze film is misschien al gedaan in andere films, maar dat maakt niet uit. Beter gezegd, het is een aanrader als je van dit soort films houd.

Het verhaal is ok. Acteerwerk is goed. Camera werk is goed en de scenes zijn sfeervol. Ik krijg zelfs weer zin in de zomer.De soundtrack is trouwens heel goed.

Ik geef de film 4 sterren.

Heerlijke film! Gezien op het PAC-Festival, dit was een van de hoogtepunten.

Onwijs leuk in elkaar gezet. Geniale humor, heb echt heel erg hard gelachen, en met mij iedereen.

Enige minpuntje vond ik dat het op het einde een beetje snel werd afgeraffeld. Hoe loopt het af met de moeder en haar vriend? De liefde tussen de hoofdpersoon en zijn meisje?

Verder helemaal niets op aan te merken. Een van de leukste films die ik heb gezien dit jaar. Topper!

Leuke film met sterk acteerwerk. Ik kan me prima vinden in het hoge gemiddelde.

Wat een mooie film!

Leuk verhaal, al mocht de film voor mij zelf nog langer duren. Gewoon omdat die leuk was.

Voor dit genre is het gewoon een hele goeie film. Normaal kijk ik dit soort films niet eens maar omdat ik er toch al best wel goeie recensies over had gelezen en ik vanavond toch niks anders te doen en te kijken had ben ik toch maar aan "The Way, Way Back" begonnen, en idd een heel mooi verhaal en goed geacteerd ook, dus al bij al een voor een film genre wat ik niet snel kijk toch 4 sterren want dat vind ik deze film echt wel waard.