Sleepless in Seattle (1993)

Leuke romcom. Tom Hanks en Meg Ryan deden het goed acteren. Het einde zag ik helaas toch wel aankomen na ongeveer 3 kwartier. Maar het mocht de pret niet drukken want het einde was juist goed, er zitten hier en daar een paar leuke grappen en het verhaal wordt mooi in beeld gebracht.

3,5*

Na You've Got Mail was ik ontzettend benieuwd naar een andere romcom met Tom Hanks en Meg Ryan in de hoofdrol, geregisseerd door de zelfde persoon

Ik vind Sleepless in Seattle veel meer een wijven film als You've Got Mail. Ik vind het altijd wel leuk om Hanks te zien acteren. Hij komt altijd wel goed over. Meg Ryan speelde ook wel aardig maar in You've Got Mail was ze een stuk knapper

Verder is het verhaal best standaard. Gewoon een leuke feel-good romcom.

3*

Op zich een mooi romantisch verhaal maar het verliep allemaal een beetje traag en oubollig. Een voorbeeld hiervan is de scène op de Empire State Building waar Meg Ryan de rugtas van dat jongetje vind. Ik kan het niet echt uitleggen maar het komt allemaal een beeetje truttig over. Maar het verhaal is wel heel lief dus ik vind het sowieso wel een leuke film om naar te kijken.

De film begint leuk, maar wordt al snel erg voorspelbaar. Niks mis met de acteurs, die deden het prima. Alleen het verhaal was voor mij niet echt boeiend en vond het zelfs een beetje nep. Vooral het laatste half uur vond ik slecht. De manier waarop Meg Ryan haar verloofde laat vallen voor een man die ze alleen kent via de radio en de scene op de Empire State Building waren in mij ogen erg slecht en niet realistisch. Hoewel ik houd van romantische komedies, deed deze film niks met mij. You've Got Mail is leuker.

Persoonlijk vond ik dit een zeer langdradige film. De film had zowiso heel veel tijd nodig om op gang te komen. En je zit eigenlijk steeds te wachten totdat meg en tom elkaar ontmoeten. Het enige pluspuntje aan deze film is het goede acteerwerk van dat jochie en de humor ervan. Niet dat meg en tom slecht acteerde. Een echte romantische film heeft de nodige romantische scenes nodig en niet zoals bij deze pas op het eind, waarbij er niet eens een kus was. een ster, meer dan genoeg vind ik.

Aiii, dit is een waardeloze film die kant noch wal slaat. Het script is onnodig en dom geforceerd en via de meest bizarre omwegen worden Tom Hanks en Meg Ryan aan elkaar gekoppeld met hulp van Hanks zijn zoontje. Kom op, dit kan echt niet. Tom Hanks probeert er nog wat van te maken en vond ik bij vlagen nog redelijk, maar Meg Ryan is echt hopeloos. Wat een enorme hysterische geit speelt ze hier.

Amerikanen kunnen in film twee zaken zoals niemand anders : van hun kinderen superintelligente wezentjes maken die het doen en laten van volwassenen beheersen en zelf onmogelijke initiatieven nemen en ten tweede, emotionele romantiek creëeren.

"Sleepless in Seattle" is daar een schitterend voorbeeld van. Ge kwijlt ervan of ge vindt het maar niks.

Kiezen we tussenin, dan onthouden we toch een paar goede scènes en het behoorlijk acteerwerk van de hoofdpersonages.

En als er nog een derde punt is die Amerikanen aanvoelen dan is het, het romantisch gevoel op het juiste moment nog verhogen met mooie croonermuziek, " As time goes bye", "Stardust"..

Zelfs good old "schnozzola" Jimmy Durante werd van onder het stof gehaald.

Best een leuke film, die ondanks de leeftijd nog wel aardig weg te kijken is. Erg spetterend is het natuurlijk niet meer, maar het had erger gekund.

Jammere was vooral dat je heel de film zit te wachten op dat ze elkaar eindelijk ontmoeten, en als het dan eenmaal zover is de film afgelopen is. Natuurlijk is dat het hele uitgangspunt, maar vond ik toch persoonlijk wat minder leuk voor een romantische film. Je krijgt niet eens een zoenmoment! We moeten bovendien ook maar aannemen dat ze blijkbaar super meant to be zijn, en dat het meteen mega love at first sight is. Beetje makkelijk is dat wel. Ook de extreem makkelijke break up met Walter is niet erg geloofwaardig.

Er is dus hier en daar wat op aan te merken, maar het is best uit te kijken door een fijne Meg Ryan en Tom Hanks (en een prettige soundtrack, hoewel die hier en daar wat te aanwezig is).

3*

Erg melig.

You've Got Mail 1.0, waarin het trio (regisseuse en Hanks + Ryan) voor het eerst een romantische comedy op poten probeert te zetten. Het resultaat is niet meteen geweldige cinema.

Ondanks dat de film uit '93 is hangt er toch nog een duidelijk 80's sfeertje. Het helpt ook niet dat Hanks and Ryan redelijk oubollige figuren zijn, zowel de personages als de acteurs. Er heerst dan ook niet zoveel chemie tussen de twee, een beetje het romantische gevoel van "samen truien breien", niet iets waar ik meteen warm voor loop.

Van de cinematografie en soundtrack hoef je ook helemaal niks te verwachten. Saaiheid en braafheid zijn de kernwoorden. Tel daarbij een redelijk vervelend kinderacteurtje en je hebt een film die ondanks best wat goede bedoelingen nergens weet te overtuigen. Het is dat het tempo nog wel oké is, al zegt dat ook weinig wanneer alles zo voorspelbaar is.

1.5*

Van aardig tot niet te pruimen, het niveau van Sleepless in Seatlle is nogal wisselend. Sommige dialogen zijn zowaar vermakelijk. Daar tegenover staan de zwijgende scenes met muziek, die eigenlijk niet te harden zijn, voornamelijk dankzij een soundtrack waar hoegenaamd geen fatsoenlijk nummer op te bekennen is. De filmverwijzingen verzachten de bewieroking van de romantische liefde gelukkig een beetje, hoewel de boodschap in de grond toch blijft dat je met niets minder genoegen moet nemen dan met iets wat 'magisch' voelt. Succes daarmee!

(Overigens stond Nykvist achter de camera, maar daar merk je niks van.)

Een ijzersterke cast tilt deze romantische komedie ver boven de middenmaat uit. Hanks en Ryan zijn perfect als respectievelijk Sam, een weduwnaar die berust in zijn lot en een jonge vrouw die na het horen van een anoniem telefoongesprek van Sam - die van de presentator de bijnaam 'Sleepless in Seattle' krijgt - overmand wordt door romantische gevoelens waardoor ze gaat twijfelen aan haar aanstaande huwelijk met de vriendelijke, maar kleurloze Walter [Bill Pullman]. Ross Malinger is te pedant en wijsneuzerig als Sams zoontje Jonah, maar de rest van de acteurs leveren uitstekend werk af. Regisseur Ephron laat echter wel steken vallen tijdens de talrijke muzikale intermezzo's met muziek die te stroperig zijn en daarmee de sentimentaliteit te dik aanzetten. Het verhaal, de karakteriseringen en vooral het charisma van en de chemie tussen Hanks en Ryan maken dit echter meer dan goed.

Vrij tegenvallende film eigenlijk. Ik kan een goede romcom best pruimen als er maar een bepaalde boodschap wordt meegegeven (Groundhog day of When Harry met Sally om er maar twee te noemen). Maar Sleepless in Seattle leidde echt nergens naar. Het plot is echt waardeloos en totaal (melodramatisch) uitgehold of zelfs geheel onrealistisch. De acteurs veranderen daar niet veel aan. Erg veel magie zag ik niet tussen Ryan en Hanks, maar dat daarom niet noodzakelijk aan henzelf.

Je kan best geraakt zijn door een nieuwsitem op de radio, maar om daarom je gehele leven op spel voor te zetten? Neen, not in real life. Dat je je verloving opblaast omdat iéts je twijfel omzette in daden, akkoord, maar deze film nam echt wel een loopje met zichzelf. Komt daarbij nog dat een kleine van een jaar of 8 zelf voor Cupido gaat spelen en geheel Amerika doorkruist om zijn doel te bereiken, tja... Uiteraard mag het traditionele zijspoor van een slechte of in dit geval gekke nieuwe vriendin niet ontbreken. En dan moest het einde er nog aankomen ... Een film boordevol clichés dus. Leuk om eens gezien te hebben (en om er vanaf te zijn). Net niet voldoende.

Het beste van de film vond ik nog de scene waar The dirty dozen ter sprake kwam. Best ook een leuke verwijzing van hoe mannen film ervaren refererend naar de rode draad in de film waarbij vrouwen smelten voor An affair to remember met Cary Grant en Deborah Kerr.

“Destiny is something we've invented because we can't stand the fact that everything that happens is accidental.”

Ouderwetse romcom met aangenaam acteerspel van Tom Hanks en Meg Ryan. Beide hebben de gave om met hun innemende spel de kijker voor zich te winnen, en dat is in Sleepless in Seattle wel nodig. Want de film mist scherpte, humor en is soms ook gewoon saai. Hanks en Ryan worden te lang uit elkaar gehouden, en daardoor kan Sleepless weinig profiteren van de chemie die ze samen hebben. De personages in bijrollen kunnen dat niet verbloemen. Het einde is wel sterk gedaan. Niet te zoetsappig, maar precies goed.

Dat krijg je dus als je aan een film begint met verwachtingen die beneden alle peil zijn. Het is allemaal zo mierzoet, en de toevalligheden in het verhaal zijn haast miraculeus en truien waren in de jaren '90 enkel in XL te verkrijgen, en toch! Toch past het allemaal als een puzzel zo goed in elkaar. Elke beat van een klassiek filmscript wordt naarstig afgevinkt, en stalking is maar een klein misdrijf als je er heerlijke 1950s crooner- muziek onderzet. Uiteindelijk kan je niet anders dan een brede glimlach krijgen als Tom Hanks en Meg Ryan elkaar tussen de wolken aankijken. 4*

Sleepless in Seattle is een redelijk vlot filmpje, maar het plot is te gekunsteld en vergezocht om echt te boeien. Daarnaast vind ik de score ook irritant aanwezig, alsof ze Woody Allen hebben ingehuurd. Al vind ik het in zijn films beter passen. Zonde, want ze doen weinig met Tom Hanks en Meg Ryan (hier is ze nog echt mooi) die een goede chemie kunnen hebben samen.

2,5*

Stalking in Seattle.

Laten we wel wezen, het karakter van Meg Ryan is eigenlijk gewoon eng. Als zij een man was geweest en Hanks een vrouw, dan was ze regelrecht een creep genoemd. Het hele idee waarop de film gebaseerd is, is bijzonder oppervlakkig.. Dat het karakter van Hanks als hij haar voor het eerst ziet haar met mond open bekijkt, is alleen bedoeld om de romance geloofwaardig te maken, maar het werkt niet voor mij. Ik blijf het bijzonder ongeloofwaardig vinden. Tot overmaat van ramp is de film verder voornamelijk gevuld met geneuzel, met name van Ryans karakter, en is de hele sfeer bijzonder oubollig. Beide hoofdpersonen lijken me in ieder geval erg saai. Ik kan hier werkelijk niets mee. 0,5*.

Nora Ephron blies de romantische komedie nieuw leven in, eerst al scenarist, hier ook als regisseur. Tom Hanks last improvisaties in en zegt veel met z’n lichaamstaal. Meg Ryan doet het met gezichtsexpressie en dartele bewegingen. Ook het zoontje is grappig, omdat hij iets te veel weet voor z’n leeftijd. De brief met jongerentaal en een afkorting is overduidelijk door hemzelf geschreven.

Een kaart van de VS is regelmatig te zien. Seattle en Baltimore liggen ver uiteen, maar dankzij radio, telefoon en computer wordt die afstand in seconden overbrugd. De montage suggereert dat Sam en Annie voorbestemd zijn voor elkaar. Ze reageren op dezelfde manier en doen soms tegelijk hetzelfde. Er is een matchcut van Annie door een deur naar Sam door een deur. Volgens het commentaar van Nora Ephron was dat dezelfde deur, verplaatst naar een ander deurgat.

Het gebruik van oude liedjes en beeldfragmenten roept een nostalgisch sfeertje op. Tegelijk zitten er typische jaren ‘90-elementen in: te wijde truien, computers zonder muis, en wolkenkrabbers. Het begint met een kraanshot waarin de skyline van Chicago boven de horizon rijst. De Empire State Building is een fallussymbool; het vuurwerk suggereert een ejaculatie.

De eerste vrouw van Sam wordt als een heilige voorgesteld, maar in zijn herinnering is dat ook zo. Grappige momenten zijn er wanneer Meg Ryan op die piano gaat zitten, wanneer Tom Hanks een dialoog improviseert over The Dirty Dozen, en wanneer hij in krijgershouding een afspraakje probeert te maken aan de telefoon. Het leukste zinnetje is wanneer het vroegwijze zoontje laconiek antwoordt: “Jed’s got cable.” Bij momenten is het een tikkeltje sentimenteel, maar dankzij de spitse dialogen en de twee hoofdrolspelers is dit een van de beste romantische komedies van de laatste dertig jaar.

Een ronduit beroerde film, waarin de romantiek ver te zoeken is. Een erg ongeloofwaardig, langdradig en suf plotje. Het enorm gezochte verhaal wordt met name op gang gehouden door de acties van een vervelend jongetje, dat veel te bijdehand is voor zijn leeftijd. Ook de manier waarop Ryan's personage handelt slaat nergens op. De chemie tussen Hanks en Ryan is er hier niet en kan er eigenlijk ook niet zijn, want ze komen nauwelijks samen in beeld. Hanks kan ik vrijwel altijd waarderen, maar hier niet. Een nietszeggend personage, net zoals Ryan's personage trouwens. Ook geen leuke of interessante bijrollen. Enkele jaren later hebben Hanks en Ryan in You've Got Mail een nieuwe poging gewaagd en die film was, hoewel geen hoogvlieger, gelukkig een stuk beter. Dit was het aanzien niet waard.

Sleepless in Seattle is een heerlijke dweilfilm die behoorlijk op het sentiment werkt. Alles is behoorlijk overtrokken maar dat maakt het ook weer mooi.