Under the Skin (2013)

Niet veel toe te voegen. Under the skin blijft een mooie film waarvan ik de creativiteit zeker kan waarderen. En met een sterke Johansson weer. Maar omverblazen doet het ook weer niet.

Verontrustende parabel over hoe een buitenaardse vrouw leert om haar eigen seksualiteit te verkennen in een wereld waar regels en omgangsvormen agressief fallocentrisch van aard zijn. Scarlett Johansson is dan óók uitmuntend als de enige beeldschone figuur tussen de onvolmaakte en onaantrekkelijke mannen. De kracht van haar rol is dat zij met weinig dialoog en koel acteerwerk heel klein speelt om deze mannenverslindster een menselijke kant te geven.

Misschien dat de film bij vlagen geforceerd pretentieus is door abstracte beeldtaal en trage shots. Af en toe is het zeker doorbijten door de lange aanloop die er genomen wordt om deze seksuele ontdekkingstocht tot in detail te visualiseren. Toch is het de soort film gebleken die mij na het afkijken nog geruime tijd in de ban gehouden heeft om te ontrafelen welke filosofische lagen erachter staken. Volgens mij hebben we hier wel een klassieker te pakken die mettertijd meer een cult-status gaat krijgen als men beseft hoe verfijnd het omgaat met heersende taboes rond vrouwen- en mannenlichamen.

Under the Skin

Een intrigerende film is Under the Skin zeker. Maar dat betekent niet dat ik de hele tijd geboeid heb zitten kijken. Grote gedeelten van de film waren erg moeilijk om doorheen te komen en je zit de hele tijd te wachten tot de film echt los brandt. Dat gebeurd maar niet en na een half uur begon ik me te ergeren aan het gebrek aan ontwikkeling van het verhaal. Bij sommige films kan ik me wel over het gebrek aan ontwikkeling heen zetten maar bij Under the Skin zijn er te weinig andere zaken die echt mijn aandacht trekken. Het blijft te vaag en visueel en qua muziek zitten er een paar aardige vondsten in maar niet in die mate dat ik de film in word getrokken en alleen daar van kan genieten. De scene met de twee mannen is wel een juweeltje en Schotland wordt in al zijn schitterende, mistroostige en regenachtige glorie getoond.

Scarlett Johansson is erg sterk en weet haar karakter wel een ontwikkeling door te laten maken met alleen bepaalde blikken, gebaren en lichaamsbewegingen. Erg knap gedaan en je ziet haar personage steeds meer oppikken van de mensen om haar heen en op die manier begint ze te begrijpen wat het betekent om mens te zijn. Johansson, een aantal losstaande scènes, de muziek op bepaalde momenten en het eerste gedeelte maken van Under the Skin een film met een interessant uitgangspunt en sterke elementen maar die over het geheel genomen mij in ieder geval niet heeft weten te raken door het te abstracte en vage verhaal.

inderdaad een 'art-film', maar dan wel een hele goede!

Mij boeide vooral het onduidelijke (de openingsscène!) en hoe je verder in de film steeds meer verwonderd (the elefant-man scène!) wordt en naar het einde van de film compleet overdonderd en verward achterblijft.

Wie mij een even goede science fiction-film (van de laatste 5 jaar) weet, geef gerust een seintje!

Prachtige, subtiele film. Kwartje viel bij mij pas tegen het einde (gek genoeg).

Klein kunstwerkje over de 'harde' realiteit.

Wat deze film zegt over gender, seksualiteit, machtsstructuren voor mijn part moet ik nog op een rijtje zien te krijgen, maar op een niet erg analytisch niveau heeft Under the Skin indruk op me gemaakt: de sound design was interessant, net als de lefgozerige keuze voor repetitie in het eerste half uur; vooral de scène op het strand hakte er echter in. Verschrikkelijk - als vader van een dochter van één was dit lastig te verkroppen - en misselijkmakend effectief.

Daarnaast trof me de intertekst tussen deze film en Cronenbergs Rabid. Niet alleen omdat ScarJo net als Marilyn Chambers in Cronenbergs film een kek bontjasje draagt, maar ook omdat beiden seksuele predatoren tegen wil en dank spelen die ontheemd en enigszins opgejaagd door de film zwerven. De link met Kubrick en Lynch wordt in menig recensie gemaakt, maar de sociologische preoccupatie van Cronenberg zie ik bij Glazer ook wel terug.

Interessant, TheDiningDead... als liefhebber van èn Kubrick èn Cronenberg èn Under the skin (na niet meer dan drie films kan ik Glazer nog nauwelijks een favoriete regisseur noemen) moet ik dat allemaal nog eens overnieuw gaan bekijken... wàt een straf...

Een vreemde, artistieke film met een verhaal waarin maar niet duidelijk wordt waar we nou precies naar zitten te kijken, naar de beweegredenen van de vrouw kunnen we slechts raden. Wat er met de mannen gebeurt en waarom we steeds de motorrijder te zien krijgen blijft ook een raadsel, ook daar kunnen we alleen maar naar gissen. Het einde schept misschien een klein beetje duidelijkheid maar ook dit kun je op verschillende manieren interpreteren, het blijft vooral giswerk dus. Voor Johansson (altijd een lust voor het oog) moet dit een makkelijke rol geweest zijn want ze heeft zeer weinig tekst. Een vreemde film dus maar toch heb ik, dankzij de mysterieuze scènes en de bijna hypnotiserende experimentele muziek, geboeid gekeken naar deze toch wel aparte prent. Origineel is het in ieder geval wel en daar hou ik van, toch had liever een klein beetje meer duidelijkheid gezien.

Grandioze uiteenzetting.

Ik kreeg met name een déjà vu nadat Chambers die vrachtwagen verliet voor een stadswandeling.

Integendeel

Het argument ("want ze heeft zeer weinig tekst") lijkt me eerder andersom te gelden. Althans, weinig tekst als hoofdrolspeler. Tekst lijkt me een lekker handvat voor acteurs. Maar goed, ik heb geen acteerervaring, dus ik kan daar niet zo stellig over oordelen.

Lijkt me ook inderdaad. Je moet je karakter een "stem" geven zonder je stem te gebruiken, dus leg je je non-verbale communicatie/lichaamstaal veel meer bloot. Lijkt me een erg kwetsbaar gevoel.

Misschien hebben jullie gelijk maar het leek mij niet zo'n ontzettend moelijke rol. Weinig tekst maar ook weinig mimiek vond ik. Zowat de hele film door een stoïcijns gezicht trekken lijkt mij niet al te moeilijk? Ik ben geen acteur natuurlijk maar dat lijkt mij zo.

Volgens mij zat de uitdaging ook in het moeten verplaatsen in een personage dat totaal vreemd voor je is. Zie ook dit interview: Scarlett Johansson interview: 'I would way rather not have middle ground' | Film | The Guardian - theguardian.com

nou het zal allemaal wel, pffffffffff wat een film, deed mij helemaal niks.

Lekker Scarlet veel in d'r nakie, en ook nog een beetje verhaal........ LEKKAH!!!!!!!!!!

zeik niet zo, het is f@cking Scarlet..................in d'r F@cking nakie!!!! what R U......GAY??!!!! nee hoor, flauwe grap, maar serieus wel enige pluspunt aan deze film, want Scarlet, je blijft lekker.

Ja, wat moet je hier nog van zeggen. Intrigerend is de film zeker. En sfeervol. En bij vlagen aangrijpend, zoals die gebeurtenissen op het strand. Heb ook best geboeid zitten kijken en Scarlet is natuurlijk een plaatje. Maar er blijft wat mij betreft toch te veel oningevuld, te veel open vragen. Wat was de functie van de motorrijders? Waar dienden de mannen toe? Klopt het dat de vrouw in het eerste deel van de film de jager is, en in het tweede deel eerder de prooi? Althans zo heb ik het ervaren. Ik heb er geen problemen mee als niet alles in een film wordt ingevuld, tot het moment dat ik me af ga zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar gekeken heb. Geen idee dus.

Waarschijnlijk is wel spannend om het in een boek te lezen.

Maar in deze film is het alles behalve dat!

2 1/2 ster

Under the Skin kan gekarakteriseerd worden als een beklemmende, haast unheimliche sci-fi, gehuld in een zweem van mysterie en visueel adembenemend. Scarlett Johansson zet een ijzersterke soloperformance neer, de beste rol die ik van haar gezien heb.

De crux van de film zit hem uiteindelijk letterlijk Under the Skin. Wat een prachtontwikkeling van Johansson's personage. Ze begint met het meedogenloos opsporen en verleiden van haar slachtoffers, die wegzinken in een prachtig vormgegeven leegte. Na een ontmoeting met een mismaakte man (Adam Pearson) verandert er iets in haar; mijn theorie is dat ze bemerkt dat deze persoon meer op haar lijkt dan je van de buitenkant zou denken, en dat de maatschappelijke vervreemding die Pearson's character typeert leidt tot een stukje identificatie (geweldig geacteerd door Johansson). Dat verklaart ook waarom de man de ontmoeting overleeft. Het maakt iets los in Johansson, die na de volgende ontmoeting in de bus niet meer die meedogenloze killer is die ze voorheen was. In plaats daarvan zoekt ze nu naar echte liefde, die vanwege haar niet-menselijkheid natuurlijk niet bereikbaar is. Het leidt in het bos tot een slotakkoord waarbinnen de rollen volledig zijn omgedraaid: degene die jaagde wordt nu zelf opgejaagd. Als duidelijk wordt wie Scarlett is Under the Skin verlangen mannen niet meer naar haar, maar verafschuwen ze wat ze niet begrijpen. Johansson's personage moet het met de dood bekopen. Overigens denk ik niet dat ze een alien is; google maar eens op het (Schotse!) mythische wezen Selkie.

Johansson's verhaal wordt kracht bij gezet door een fantastische score van de mij verder onbekende Mica Levi, die als een al even zo onderhuids spanningsveld beklemmend op me inwerkte. Visueel is er zoveel te genieten, daar het kleurgebruik sterk is en Glazer ons op de meest prachtige camerastandpunten trakteert. Tel daar de settings binnen het uitgestorven, kale Schotse landschap bij op, en je krijgt die traktatie van een benevelende, onaardse ervaring die Under the Skin eigenlijk is.

Minpunten? Ja, Johansson's tegenspelers waren, los van de mismaakte man, flat characters, en in het begin van de film is de herhaling een paar maal troef. Had daar graag wat variatie in gezien, nu duurt het iets langer voor Under the Skin echt geheel op gang komt.

Maar ach, uiteindelijk is dit een prachtige style over substance (maar nog wel degelijk voorzien van een flinke dosis, zij het latente, narratieve uitdieping), met een glansrol voor Scarlett Johansson en een sfeervolle dark ambient-score.

Met gemak 4*

Mooie recensie van tbouwh waar ik het helemaal mee eens ben en weinig aan toe te voegen heb, en die mij ondanks mijn afkeer voor style over substance toch overhaalde om deze film eindelijk te bekijken. Alleen mijn waardering is anders, enerzijds door mijn genoemde afkeer, en anderzijds doordat ik de minpunten van deze film (sloom met veel herhaling) veel zwaarder in mijn oordeel laat wegen, deels gevoed wederom door mijn desinteresse voor style over substance waardoor de minpunten nog sterker opvallen. Er kan best veel geknipt worden zonder aan de essentie of zelfs de stijl te tornen, een lengte van 45 minuten was (voor mij) perfect geweest, voor de dubbele lengte heeft deze film eenvoudigweg te weinig substance waardoor het in herhaling valt. Daarom hou ik het op een ruime 2*.

wat een originele science-fiction film, niet geschikt voor de 700 infantiele star wars fans hier.

Grappig..... ook al ben ik geen Star Wars fan...

Eerste filmpje van onze Halloween night van dit jaar.

Je kan dit op z'n minst een zeer sterk intrigerende artistieke film vinden. Er gebeurt misschien niet al te veel, maar de sfeer en het mysterie van de film neemt je mee op een ongekende reis, en laat je pas op het einde - een beetje verward - achter. Meer dan behoorlijke film!

Met wat een genot heb ik deze film beleefd in zn totale...van begin tot eind neemt deze film je mee naar een trip tussen 'daar' en 'hier' 'zij' en 'wij' met een prachtvertolking vanwege Scarlett Woorden tekort of de juiste niet kunnen vinden...Een dikke pluim 9/10

Een goede drama/horror/sf/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goede SF...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Dat breedbeeld doet het 'm inderdaad.

Grote tegenvaller. Ik vond de film gewoon erg saai. Om te beginnen bestaat de film vooral uit lange shots waarin niet echt iets gebeurt: dat maakt de film al erg traag en saai. De actie gebeurt dan weer zo snel dat je eigenlijk niet goed ziet wat er gebeurt. En dat geldt ook voor het verhaal zelf: we zien een vrouw die mannen naar haar huis lokt waar die mannen dan in een soort blub verdwijnen en we zien de hele tijd motorrijders die zich met de lijken bezig lijken te houden. Pas op het eind wordt duidelijk wat erachter steekt: ze (ik neem aan dat ze buitenaardse wezens zijn) hebben de huiden van mensen nodig om zich als mensen te kunnen manifesteren op onze planeet. Maar omdat de kijker tijdens het verhaal geen enkele suggestie krijgt wat er aan de hand kan zijn, is het lichaamroven ook niet spannend of interessant: je ziet het gebeuren maar je kunt er niets mee omdat je niet weet waar men mee bezig is. En als je dan aan het eind ziet wat er aan de hand is, dan haal je je schouders op want echt spannend of interessant is de clue ook niet. Dat ze tot slot zelf wordt gedood is ook nogal een anticlimax: het geeft geen enkele aanwijzing hoe het verder gaat met deze buitenaardse invasie (want de motorrijders zullen gewoon doorgaan met de invasie neem ik aan). Het is overigens ook geen horror of zo: het verdwijnen van de mannen gebeurt allemaal heel steriel en zonder emotie. Er is niks engs aan, het is alleen saai.

Zoals de kijker geen idee heeft wat de bedoeling is van waar de vrouw en motorrijders mee bezig zijn, weet ik ook niet wat de film zelf eigenlijk beoogt. Het enige wat ik kan bedenken is dat de film geheimzinnig wil zijn, gelet op de lange saaie shots en onbegrijpelijke gebeurtenissen. Maar ik vond ‘m slechts langdradig en saai.

Saaie, slome film met een goede/interessante boodschap

Trage gestileerde film. Het verhaal wordt erg langzaam duidelijk, hoewel er veel losse eindjes op het einde van de film blijven. Scarlett Johansson speelt goed de rol van verleidelijke en stille vrouw.

De rol van haar compagnon de motorrijder blijft onduidelijk. Het lijkt er op dat hun wegen scheiden na de ontsnapping van de mismaakte man.