Spring Breakers (2012)

Hij draait gewoon in de bios hoor .

Excuses

Kleine 90.000 in het openings weekend Top20

Spring Breakers is een film die moeilijk te beschrijven valt en ook na een druk weekend kan ik nog steeds niet goed uit mijn woorden komen wat ik nou vind van de film.

Spring Breakers heeft mij gehypnotiseerd en meegenomen in een wereld waar ik ook zou willen verkeren, tenminste tot aan het criminele gebeuren dan.

De vrouwen, de feesten, de locaties, de spetterende kleuren. Alles is prachtig aan de film. Mede dankzij het lijmende werk van de muziek en de melancholische aanvoelende voice-overs is Spring Breakers een stylistische en dromerige ervaring geworden.

Het hielp de film Spring Breakers ook dat ze geen warrige boel hebben gemaakt van het plot, dat viel nog verassend makkelijk te volgen. Dat had ik bepaald niet verwacht voorafgaande aan de film.

Echter wordt alles op zo'n mooie artistieke manier aan elkaar geplakt dat het alsnog knap is. Wat mij opvalt is dat Korine vooral met de chronologische volgorde van de film speelt. Ondanks dat alles netjes chronologisch verteld wordt zie je gedurende Spring Breakers wel steeds beelden voorbij komen van momenten die pas later gebeuren. Zo krijg je steeds kleine hintjes over wat er gaat gebeuren, zonder dat het hinderlijk werkt en dat je ook door krijgt dat Korine dit telkens opnieuw doet.

Wanneer zelfs mierzoete muziek van Britney Spears de oren niet pijnigt weet je eigenlijk gewoon niets anders dan dat je naar een kwalitatief zeer goede film hebt gekeken.

Net zoals vele anderen heb ook ik aan één kijkbeurt niet genoeg..

4,5*

Valt me niet tegen. Drie keer geweest dit weekend en was toch angstig leeg tot drie maal toe.

Euh, hoe kan je in godsnaam een film 12x zien in een maand tijd Dat gaat zelfs mij te ver haha.

Snap je punt. Een Enter The Void lijkt radicaler in z'n audiovisuele gefliptheid. Maar ik vind het in Spring Breakers een veel beter geïntegreerd geheel, met een verhaal dat ook vele malen beter uit de verf komt (ETV sleept m.i.z. wat te lang aan), schitterende beelden en soundtrack, die ook weer vanuit het verhaal extra emotie, betekenis en leven krijgen. Het enthousiasme spat werkelijk van het scherm maar het voelt tegelijkertijd aan als een beheersde eenheid. Bij ETV lijkt de audiovisuele pracht nogal in contrast te staan met de narratie, en versterken ze elkaar niet echt, terwijl dat bij SB wel het geval is. Daarnaast vind ik het audiovisuele in SB weliswaar ingetogener dan bij ETV, maar toch vooral mooier, subtieler, en met meer emotie en visie uitgewerkt, hoewel dat natuurlijk een verschil in smaak kan zijn. En "ingetogen" is natuurlijk maar relatief, daar ETV dan ook gelijk zeer extreem vergelijkingsmateriaal is. Daarnaast vind ik de "flow" van de narratie in SB veel sterker dan in ETV. Dit maakt dat SB mij toch veel effectiever weet mee te slepen.

@ rep:

Eerste drie keer waren al in Januari. Nu hij lokaal draait benieuwd hoeveel ik ga halen maar de herkijkwaarde is echt krankzinnig. En nog steeds indrukwekkend. Komt denk ik ook omdat ik sinds februari 2012 naar de film uit keek, dan neem je het er wel even van. De beloning na al dat harde werk .

Al afgaande op je review snap je wel waar ik het over heb. Al ben ik de eerste om toe te geven dat het nogal een obsessie is geworden, dat is straks allemaal achter de rug.

"I'm starting to think this is the most spiritual place I've ever been."

Gisteravond in de bios gezien en ik moest het toch wel even een nacht laten bezinken wat ik allemaal heb mogen aanschouwen.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen, in de eerste helft zie je eigenlijk alleen maar feestende tieners en de tweede helft met de intrede van Alien (geniale rol van James Franco) belandde ik meer in een surrealistische trip.

De eerste helft vond ik soms iets teveel van het goede, maar het was wel een mooie opmaat voor de contradictie die er met de tweede helft bereikt wordt.

In de tweede helft werd het voor mij pas echt interessant, zoals ik al eerder zei door Alien. De manier waarop James Franco invulling geeft aan deze rol is 'niet van deze wereld'. Duidelijk te zien in de manier waarop hij à la MTV Cribs een rondleiding geeft door zijn huis, de fellatio scène met de pistolen en de manier waarop Everytime van Britney Spears - als ik dat nummer nu hoor blijft het voor mij onlosmakelijk verbonden met Spring Breakers - gebruikt wordt om een sequentie van gewelddadige acties in beeld te brengen.

Alleen wel jammer dat er qua karakterontwikkeling weinig gedaan wordt, hiermee doel ik dan op Faith en haar redelijk vroege uittrede in de film. Dit is toch wel een personage dat bij uitstek beter gebruikt had kunnen worden. Mede door haar geloofsovertuiging zou dit voor een mooi contrast kunnen zorgen verder in de film.

De personages van Vanessa Hudgens, Ashley Benson en Rachel Korine deden me eerlijk gezegd niet veel. Al moet ik zeggen dat Hudgens er toch wel het meest uitspringt en het is te prijzen dat Korine topless gaat.

Visueel is het echt top te noemen. Letterlijk eye candy, een ware traktatie voor het oog. Verzorgde gestileerde camerashots, soms leek het ook alsof ik als kijker deel uitmaakte van de film. De felle neonkleuren waren ook een aanwinst, hierdoor leek het zoveel meer surrealistischer ondersteund door de sterke score van Cliff Martinez.

Al met al een zeer bizarre film die je gewoon over je heen moet laten komen. Dit is zeker een film die nog wel even in je hoofd blijft spoken.

4,0 Sterren.

Haar uittrede was ook nodig. Werd je niet gewoon moe van haar gejammer. Ze had al gediend als contrast en had geen functie meer. Ik werd er toen al gestoord van, maar had jij dat gemekker heel de speelduur getrokken dan?

Ik vond haar gemekker op zich wel meevallen en stoorde me er niet echt aan. Ik had haar dan ook graag gezien in wat er allemaal verder nog zou volgen.

Ik vind Gomez niet altijd even top acteren. Wel zet ze het religieuze leitmotif goed in de verf, met name omdat ze voor die functie gewoon goed gecast is. Verder is het ook wel een lief en schattig dingetje hoor, echt heel naïef. Gaaf ook hoe een contrast wordt gecreëerd wanneer Alien met z'n vieze vingers aan dat überschone gezichtje zit te wriemelen. Daarnaast vind ik het tof dat de film haar af een toe een beetje in de zeik zet, vermoedelijk zonder dat ze het zelf door heeft. Dat quasi-kreunende liedje in die bus vond ik een perfecte mockery van haar ietwat aanstellerige persoontje. Maar echt moe werd ik alleen van haar wanneer ze voor de 20ste keer zei dat ze weg wilde. Behoort volgens mij ook weer tot eerdergenoemde mockery, gewoon om haar irritante kant nog even extra te onderstrepen met het script. Na die scène vond ik ook wel dat haar rol was uitgespeeld. Haar vertrek is dan gelijk ook een mooie aanleiding om het "let's cause some trouble now" verwezenlijk te zien worden met het grootse spektakel dat we daarna te zien krijgen.

Ja mee eens. Van tevoren hoorde ik dat Springbreakers nog het best met Enter the Void vergeleken kan worden. Nou snap ik die vergelijking als het gaat om de cameravoering, niet voor niets eveneens Benoit Debie.

De combinatie van lichtvoetig vertier, bikiniparties en zware misdaad maakt het geheel behoorlijk verontrustend. Het hierboven al aangehaalde Britney Spears- Everytime moment gaat de geschiedenis in. Magistraal geregisseerd.

De dromerige voice-over deed me aan Badlands denken.

Voorlopig 4*

Oneens. Gomez was ook nog nodig in de zwembad scene

Dat ze in de zeik wordt gezet zie ik totaal niet. Ook helemaal niet de bedoeling haar irritante kant weer te geven, moralistische kant at best.

Nee joh, volledig overbodig met Benson en Hudgens al in the mix . Godzijdank is Emma Roberts uit de film geflikkerd.

Hoe meer hoe beter. Selena Gomez zou naakt zeer zeker een aanwinst zijn in een zwembad Zou Emma Roberts ook mee doen? In plaats van?...

Roberts speelde Brit, die is vervangen door Ashley Benson dus. Gelukkig, want was totaal niet blij met Roberts en heb altijd een zwak voor Benson gehad. Toegegeven, dat flinke bos hout voor de deur helpt ook wel. Laatste struikelblok in de cast was hierdoor weggewerkt. Kan me Roberts echt niet voorstellen in deze film.

"een visuele trip", "een ode aan de oppervlakkigheid" en "niets voor mij" waren drie adviezen/zienswijzen die me vooraf waren voorgeschoteld door mijn omgeving. Uiteindelijk bleken ze alle drie relatief onwaar.
Spring Breakers is één grote middelvinger in mijn ogen. Hoe met de filmposter en de trailer onschuldige, geile tieners en anderen naar de cinema worden gelokt om vervolgens een klap in het gezicht te krijgen door deze over-the-top, sarcastische, productie die sommigen een spiegel voorhoudt. Na afloop heb ik enkel negatieve geluiden gehoord en moest toen wel erg glimlachen. Korine is een ultieme sarcast, provoceert, en maakt het tevens moeilijk om deze film te evalueren.

Achter sommige scènes zit een duidelijke gelaagdheid en het contrast tussen het auditieve en het visuele vind ik vooral een van de 'eigenheden' van deze prent. Ook de soundtrack, met veel top 40-hits en overig simpel materiaal is perfect geknipt hiervoor. Het visuele aspect ansich vond ik meevallen, de sfeer die hier wordt benadrukt heb ik niet zo ervaren (als een Enter the Void of Assasination of Jesse James). Bij vlagen voel je je in Florida, maar soms is die connectie met de filmlocatie ver, heel ver, weg.
Andere scènes zijn weer heerlijk over-the-top sarcastisch (Britney!), waarna weer wordt teruggevallen op de naïeve vrouwelijke personages. Dit laatste heeft positieve en negatieve uitwerkingen. Zo vond ik Faith's personage juist de meest interessante, die interne strijd tussen peer pressure en 'goed doen'. Voelde veel begrip voor deze interne afwegingen van Faith en de eenzame terugreis. Vandaar dat ik het verhaal wat minder vond toen de twee meiden nog alleen over waren.

Weer andere scènes deden vrijwel niets met mee, soms doordat de sarcastische ondertoon miste (het 'vrij kale' samenzijn van de vrouwelijke personages in het begin) of doordat ik het toch juist als té overdreven ervoer (de pijpscène en het einde). Het einde kan ik weinig mee. Of dit de beste manier was om al het vorige af te sluiten blijf ik me afvragen. Hier gaat het irreële ervan me een te grote rol spelen.
Al met al een gedurfd project van Korine, dat ik 'beloon' met een voorzichtige 3,5 ster. Herziening uiteraard gewenst om te beoordelen wat de 'hype' óf 'cult'-waarde van deze film zal zijn.

P.S. Mooi overigens hoe plotbeschrijvingen van deze film, doordat ze in een paar zinnen de film willen 'uitleggen', ook direct de plank misslaan. De gelaagdheid kan niet gevat worden in die paar zinnen.

Voor de worstelfans onder ons is het trouwens ook lachen om Jeff Jarrett even voorbij zien te komen als de jeugdpastoor.

Kan zijn dat het niet de bedoeling was om haar irritante (lees: zeikerige) kant weer te geven, maar dat is wel wat er op dat moment gebeurd. Doordat het zo dik is aangezet krijg ik het gevoel dat dit opzettelijk is. In de bad-scène nemen Brit en Candy, Faith een beetje in de zeik ("I just click wanna click things... and freeze 'm, and buy houses together"). Ik denk dat de film eigenlijk het gestoorde perspectief van Brit en Candy inneemt, in wiens ogen Faith eigenlijk hun totale genotsbevrediging een beetje in de weg staat ("stay stay stay" betekent eigenlijk: tief maar lekker op, dan zijn we van dat gezeik ook weer verlost): hoe gewelddadiger het wordt, hoe enthousiaster en kleurrijker de film lijkt te worden. We kijken volgens mij dus door de snoepkleurige 'bril' van Brit en Candy. Als er iets in de film lijkt te zitten dat hun onmiddelijke genotsbevrediging in de weg zit, dan wordt dat gelijk als irritant obstakel afgeschilderd, waarna het uit de weg ruimen van dat obstakel telkens weer uitbundig gevierd wordt. Iets soortgelijks zien we ook in A Clockwork Orange. Daar kijken we ook door de bril van een Alex. Wanneer Alex in de bak komt te zitten ("this is where the sad and real weepy part of the story begins O my brothers") houdt het fijne kleurenspektakel uit die film ineens op en veranderd de sfeer totaal. Zo ook met Spring Breakers.

Vanmiddag herzien en ik twijfel nog over een half puntje erbij. Film heeft een heerlijke look en dito sfeer. OOk de nihilistische kijk op de Amerikaanse jeugdcultuur spreekt me wel aan. Maar toch weet de film me niet echt te overtuigen. Het tempo ligt te laag en in tegenstelling tot velen vond in het verhaal juist inkakken met de introductie van Alien.

Veel geleuter, weinig actie. Het verhaal begint daar een beetje te sleuren. Vond juist de naieve kinderlijke bespiegelingen van de dames wel aardig en heb gewoon minder met zo'n hiphop cribs type. Pas na het vertrek van Faith komt er weer wat meer pit in. Einde is dan wel weer geweldig en het is in ieder geval een film die zich leent voor nog wat herzieningen.

Effe verder laten inzinken.

Nou vooruit, alvast een 4,5 voor de prettige en unieke vorm.

Wel veel geklaag voor een 4,5.

Haha dacht ik ook al aan ja. Maarja, buiten die dingen vind hij het vast voor de rest een topfilm?

Staan ook genoeg positieve punten in. Look, sfeer en toon zijn immers continu aanwezig. Stel enkel dat het eerste kwartiertje met Alien wat minder is. Hou je nog 75 minuten over die wel top zijn. Daarbij wordt er hier al genoeg lovende dingen geschreven.

De stellingen dat de film niet echt weet te overtuigen vind ik naast al die andere kleine kritiekpuntjes een beetje vloeken met je oordeel. Maar goed dat is jouw zaak natuurlijk. Het zal echt weloverwogen zijn en mijn beoordelingscriteria is de jouwe niet maar in dit geval is het gat wel erg groot. Als ik je post zo lees had ik linksboven een 3 of 3,5 (max.) verwacht.

Al kan wat tegengas geen kwaad inderdaad .

Het ligt dus niet aan mij. Pfew .

Ik ging voor de 2e keer en had m al op 4 staan. Dus met 'echt overtuigen' doelde ik op dat laatste beetje richting 5* Had ik namelijk wel een beetje verwacht/gehoopt.

Wat een hoop goede reacties zeg.

Ikke niet snap.

Vond de film namelijk niet zo geweldig. Personages maken geen ontwikkeling door (Selana Gomez gaat halverwege weg, wat is haar functie?!). Verder leunt de film erg op 'mooie beelden' maar doet dit teveel waardoor het naar mij veel te gemaakt overkomt. Daarom blijft het eigenlijk hangen in clichés en stereotypes. Daarbij vond ik het verhaal eigenlijk ongeloofwaardig vanaf het begin (vanaf de bankoverval eigenlijk).

Tel daarbij de traagheid (alles in hetzelfde tempo) van de film erbij op... nee geen succes.

Vond de rol van James Franco wel leuk trouwens.

1,5* dan.