Vertigo (1958)

Waarschijnlijk dus omdat je verwachtingen verkeerd waren. Deze film is niet bedoeld als een avonturenfilm als NbN, maar als je hem wel als zodanig gaat bekijken valt het wellicht tegen. Misschien doet herziening met andere verwachtingen wonderen. Dit is volgens mij wel zo'n beetje Hitchcocks' meest serieuze film overigens.

Het einde, de allerlaatste minuten, vond ik teleurstellend: de film eindigt me te abrupt, en hoe goed het ook bedoeld is...met die non kan je niet anders dan lachen, en ook al zou het zo bedoeld geweest zijn, het haalde echt de kracht van een zeer beloftevol einde naar beneden. De idee achter de plot vind ik ook best vergezocht: niet dat ik er me tijdens de film aan ergerde, maar achteraf bekeken krab je je toch wel eens in de haren...

Voor de rest eigenlijk niets aan te merken op Vertigo. Het is vooral de sfeerschepping en de manier waarop het verhaal vertelt wordt wat me aan deze film bevalt. Hitchock's kleurengebruik en sfeerschepping deed me op enkele momenten erg denken aan Mario Bava (deze laatste heeft dus allicht erg goed deze film bestudeerd ). Het eerste deel is een heerlijke detective, het tweede deel een schitterend broeierig delirium.

4*


P.S.: Dit was overigens de enigste Hitchcockfilm die ik gezien heb waarvan ik vond dat er op zijn minst één erg leuke grap in zat nl. het moment waarop zijn vriendin het schilderij toont waarop het originele hoofd door het hare is vervangen. De timing en de uitvoering was zo perfect, getuige het publiek in de zaal dat collectief in lachen uitbarstte

goede film met in het 1ste gedeelte wat detectivewerk by car en het 2de gedeelte dat spanning brengt met te pas en te onpas wat kleurachtergrondwijzigingenen je helemaal op het einde zelfs verweesd achterlaat. Je kan dat einde dan ook als goed of slecht (in de zin van 'hier had ik meer van verwacht; wat komt hier nu achter?!') einde beschouwen, al ben ik er zeker van dat dat nu net de bedoeling was van Hitchcock.

Hoewel de film ietwat traag op gang kwam, werd dat nog ruimschoots gecompenseerd in het verloop van de film. Conclusie: goede film, maar net niet dat tikkeltje waar ik een 8 voor geef, dus blijft het bij 3.5*

meestal ben ik wel gevoelig voor hitchcock's spanning en stijl, maar vertigo deed het voor mij gewoon niet. Ik kon me bijvoorbeeld totaal niet plaatsen in de beweegredenen van Jude, en die wederzijdse liefde die opbloeit in een dag of twee... voor mij werkte het allemaal niet zo. 3* Misschien na herziening een 3,5

Gekunstelde romance, weinig spanning, dom einde.

Na het geweldige North by Northwest had ik toch vrij hoge verwachtingen van deze film. Het begon veelbelovend als mysterie, maar de tweede helft verzandde in een sterk gedateerd liefdesdrama. Dit, gecombineerd met de benzinestift-wenkbrauwen van Kim Novak en het stomme einde (was het nou een ongeluk, of wat?) maken dat ik deze film snel zal vergeten.

Alhoewel ik me nooit zo erger aan gedateerde effecten (t gaat om suggestie mensen, niet alles hoeft expliciet realistisch te zijn, daar compenseert een goed verhaal en acteerprestaties wel voor, zie Dogville).. heb ik Vertigo ook altijd al een overgewaardeerde fluim van de oude Hitch gevonden. Een film die ook geheel rust op toevalligheden en een tussenpoos van Stewart die toenemend ergerlijk loopt te zenuwen en zoeken naar zijn droomvrouw waar ik niet tegenkan. Slechts een 2* voor deze 'klassieker'. Doe mij maar Spellbound (als we het over psychedelische dromen hebben die wel overtuigen!).

Toch is Vertigo één van de beste twee of drie films van Hitchcock. Als je de film vaker ziet, wat ik ook gedaan heb, dan kom je erachter dat er verschillende lagen in het verhaal zitten. Dan leer je de film ook pas echt waarderen.

Ik vind het einde geniaal. Grootste meesterwerk dat Hitchcock ooit leverde. Een thriller met diepgang.

Jap, Hitchcock's beste.

Je hoef alleen maar naar de details te kijken.

*****

Deze film wordt door vele filmcritici en filmfans vaak als de beste films allertijden genoemd, ik vond de film erg goed maar niet zo goed dat ik het de beste film allertijden zal noemen.

De film heeft voor zijn tijd een erg origineel verhaal en zit erg goed in elkaar, alleen ben ik het wel met de meeste mensen eens hier dat er een paar kleine foutjes in de film zaten.

Net zo als haast alle andere films van hitchcock is deze film ook weer behoorlijk spannend, wordt er een erg interessant verhaal vertelt vol mysterie intrige, in deze film komt er nog eens bij dat de heel film prachtig geschoten is en dat hij op sommige punten behoorlijk sfeervol; in elkaar zit.

Verder wordt er zoals gewoonlijk in hitcock films weer geweldig geacteerd, de altijd geweldige stewart speelde zijn rol weer met overtuiging, ook zijn tegenspeelster was niet slecht.

Kortom niet een van de beste films ooit gemaakt en zelfs niet een van hitchcock beste films, maar wel een film die zijn tijd ver vooruit was, veel spanning, sfeer, mysterie en bovenal een erg interessant verhaal. 4 sterren

Nog nooit meegemaakt eigenlijk. Ja, de film staat overal hoog aangeslagen, maar ik moet de eerste bron nog zien waarin staat dat het de beste is. Meestal kiezen ze voor Citizen Kane.

Klik.

Klik.

Daarbij had niethie het over filmS, dus waarschijnlijk bedoelde hij 'als één van de beste films aller tijden'.

voila

http://www.bfi.org.uk/sightandsound/topten/poll/critics.html

Ja, doei.

Even stiekem toch The Godfather als enige "moderne" film in je lijstje opnemen, om te verhullen dat je vindt dat er na 1960 geen fatsoenlijke film meer is gemaakt. Ik ken dat soort top-tiens wel. Hitchcock is daarbij zelfs al hip te noemen, want meestal blijft het bij Kubrick, Welles, Fellini en die Akira Kurasawa of hoe heet die gast van die oersaaie samuraifilm die overal onder het genre "actie" staat ingedeeld.

Er zijn de afgelopen 30 jaar zoveel meesterwerken gemaakt, maar de voor dit soort neuzelaars is de cinema tegelijkertijd met Bogart overleden. Ga toch weg, dat neem ik niet serieus.

En voor degenen die mij afrekenen op mijn top 10 (want zo'n dooddoener komt altijd als ik mijn mening over pretentieuze Hollywoodhaters ventileer): dat zijn mijn favoriete films (Commando, Predator en consorten), niet noodzakelijkerwijs de beste (m.i.). Want een lijstje met Schinder's List, Godfather etc. wordt zo voorspelbaar

Zucht. Dat lijstje dat Niethie hier plaatste is samengesteld uit top 10's van critici. Critici hebben nogal eens de neiging om films in hun top 10 te zetten die ervoor zorgden dat ze films zijn gaan waarderen, of films die veel betekend hebben in de filmgeschiedenis (die zij vaak aandachtig bestudeert hebben). Dat levert automatisch wat oudere films op. Het is een lijst van favorieten van critici en geen lijst met films die iedereen het beste vind. Je moet het niet zo persoonlijk opvatten zo'n lijstje.

Wellicht kan deze discussie ergens anders naar toe verplaatst worden overigens.

Misschien een beetje domme vraag maar mag ik hier uit opmaken dat jij denkt dat ik het lijstje heb samengevat ??

Ik weet dat er natuurlijk altijd doodgevergde favoriete films zullen zijn die na jaren nog altijd gezien worden als beste films allertijden. Zelf begrijp ik niet echt waarom een film als citizen kane (ondanks dat ik het een goede film vond) al ongeveer 50 jaar lang ieder jaar als beste film allertijden uitgeroepen wordt, en van films als casablanca, the godfather of rebel without a caust begrijp ik het dan weer wel aangezien dat favorieten van mij zelf zijn.

De regisseurs die jij noemde in het begin kubrick, fellini, kurusowa of welles waren regisseurs die hun tijd ver vooruit waren, ik begrijp zelf dan ook maar al te goed waarom deze regisseurs zo hoog gewaardeerd worden (hoewel ik zelf niet echt kan zeggen dat het mijn favoriete regisseurs zijn) weet ik dat zonder dat belangrijke rijtje regisseurs weinig van jouw of mijn favoriete films gemaakt hadden kunnen worden.

En wat betreft jouw top tien ik vind het altijd zo flauw als mensen gaan zeggen kijk maar naar zijn/of haar top tien en er dan gelijk conclussies uit gaan trekken.

Mij zul je, jouw nooit horen afrekenen op je top tien want zolang jij respect hebt voor het soort films waarvan ik houd, heb ik het ook voor het soort films waar van jij houd.

Begin langzaam een beetje lijn in Hitchcock's films te zien.

Zag hem in ieder geval alweer na 5 minuutjes door het beeld heenlopen. Herkenbaar mannetje.

Visueel is het veel kleurrijker. Heb wel de gerestaureerde versie gezien, misschien dat dat er ook mee te maken had. Kleuren spatten van het scherm af en toe, maakt de film er in ieder geval kleurrijker op. Al was het erg vaak vooral kitsch ipv kunst.

Het perfectionisme dat Hitchcock toebedeeld wordt kan ik nog steeds niet goed plaatsen. Al in de eerste scene zie je een politieagent (in een slecht getruceerd shot - maar tot daaraan toe) vallen. Er wordt even naar Steward gecut en het shot daarna ligt onze man op de grond. Alleen op een wat verkeerde locatie. Wel mooi gecentreerd voor het shot. Zulke dingen komen wat mij betreft niet meteen van de hand van een perfectionist.

De muziek is weinig mooi en vooral weinig subtiel. Iets wat verder wel aansluit bij Hitchcock's stijl. Het gezegde gaat dat je het best een lijk in de kast te houdt door het publiek niet naar de kast te laten kijken. Hitchcock drijft daar veel te ver in door en bereikt vaak het tegengestelde resultaat. Het feit dat het om een setup gaat is eigenlijk al erg snel duidelijk. Scenes zoals de haarkrul zijn zo geconstrueerd (eerst inzoomen op de haarkrul van Madelaine - dan naar het schilderij - en dan nog een keertje inzoomen op de haarkrul van de schilderijdame) dat je als kijker al snel weet dat je aan het lijntje gehouden wordt.

Stewart vind ik geen goed acteur, maar dat wist ik al wel ongeveer. Opvallender is de hufterrollen die hij steeds aanneemt. Geweldig onsympathiek personage, zeker naar het einde toe.

Film bestaat verder uit twee delen, wat het redelijk zwaar maakt als je er niet zoveel aanvindt. De eerste climax valt redelijk snel en de film komt bijna tot stilstand voor het tweede deel op gang komt.

Voor zover ik m'n ongeziene klassiekers ken is dit even de laatste Hitchcock, en daar ben ik niet al te rouwig om. Voor een master of suspense vind ik z'n film veel (en dan ook echt véél) te doorzichtig en vaak gewoon saai. Scenes zoals het "stalken" in het begin van deze film en het einde (ze valt uit het raam - hoe durf je een plotelement zo goedkoop verpakken ?) vind ik gewoon nefast op vele punten.

Laat ik deze maar 1* geven, voor de hilarische droom halverwege en wat felle kleurtjes.

ROTFLOL!

Afkorting voor...?

Rolling On The Floor Laughing Out Loud. Die breezerjeugd ...

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > beoordeling van klassiekers

Vertigo is één van de films die jarenlang het daglicht niet gezien heeft. Het werd destijds zodanig slecht onthaald door zowel critici als publiek dat Hitchcock maar wijselijk besloot het op te bergen in een privékluis, verreweg van alle kritiek en tegenstand. Spijtig genoeg werd diezelfde kluis sinds '84 weer geopend, dit keer had Hitchcock meer geluk, en tot op de dag van vandaag wordt het wanproduct algemeen aanschouwd als 'meesterwerk'. Snappe wie het snappen kan.

In elk geval kan ik het originele publiek niet enthousiast genoeg gelijk geven, want Vertigo lijkt echt gewoon op geen kloten. Met de diepgang van een doordeweekse TV serie wordt de kijker voortdurend op de meest slappe liefdesperikelen getrakteerd, inclusief goedkope sensatie eromheen. Het script hangt zodanig aaneen van onwaarschijnlijkheden en vergezochte toestanden dat een reclame van Mr Proper op den duur nog geloofwaardiger overkomt dan dit vehikel.

Spanning of mystiek is er nauwelijks, daarvoor is het veel te transparant en laat Hitchcock veel te vroeg in zijn kaarten kijken. Voor een "master of supspense" -zoals ie genoemd wordt- vind ik het wel erg vreemd dat ie bijvoorbeeld plots met een flashbackscene komt aandraven dat het gehele plot bijna volledig blootgeeft. En dan was er nog ruim een half uur te gaan. Op dat moment moest ik mijn DVD speler even op pauze zetten, want ik kreeg tranen in mijn ogen van het lachen. Zeker toen ik zag dat het hoofdpersonage in zijn obsessieve fase was beland, hetgeen zogezegd "de sterke inhoud" van het hele gedoe moest voorstellen. Zoiets kan ik zelf ook wel bedenken. Of de scenarist van één of andere doordeweekse TV serie.

Tel daarbij de alweer erg aanwezige bluescreens (let vooral op de zeer realistische scene in het bos) en de hilarisch sentimentele scores, en u beseft waarom ik vind dat Hitchcock dit onding beter netjes in zijn privékluisje had laten liggen.

1*

Jongen toch! Wat doe je jezelf toch allemaal aan? Ik was na Tokyo Story toch echt afgehaakt deze week hoor. Arme ogen!

? Zie niet in wat Tokyo Story met Vertigo te zien heeft?

Ze komen van voor 1960?

Wat een lariekoek. De film deed het redelijk, werd gemixt ontvangen en kreeg een paar oscarnominaties.

So? Rashomon, Metropolis en La Passion de Jeanne D'arc toch ook? Staan allemaal hoog genoteerd.

Kan, heb me anders laten wijsmaken. Dan is ook ondermeer deze informatiebron verkeerd (laatste alinea).

Verkeerd indeed.