Vertigo (1958)

Mja, moet zeggen dat ik na het erg sterke en goede North By Northwest toch wat teleurgesteld ben in deze Hitchcock (en ja ik zie wel, het zijn 2 totaal verschillende films). Vertigo is een film die het veel meer van de psychologie van de karakters en de suspense moet hebben. Denk dat het daar al een beetje mis loopt bij mij; James Stewart als Scottie weet mij niet te overtuigen, vond hem zelfs af en toe wat irritant en zijn acteerwerk net wat te theatraal en ongepast. Kim Novak als Madelaine wist me ook niet zo te raken (beetje een te gewillig en gemakkelijk slachtoffer).

Vooral in de eerste helft van de film wil de suspense en het mysterie goed werken. Tegen de wat veelvuldige auto-achtervolgingen staan enkele erg sterke en mooie scenes (de sequoia, het strand, Golden Gate). Hier wou ik als kijker toch erg graag weten wat hier nu aan de hand zou kunnen zijn. Zo halverwege wordt het allemaal duidelijk, geen bovennatuurlijke zaken maar een echtgenoot die van zijn vrouw af wil (waarom eigenlijk?). De omslag in het plot was best grappig alleen komt het te snel en is de film daarna heel zijn spanning en mysterie kwijt en meer noch er komt niet echt iets van hetzelfde nivo voor in de plaats. Wat volgt is een veel te langdradige en wat vervelende romance tussen de twee hoofrolspelers die me toch al niet geheel in hun greep hadden. Vertigo kon mij vanaf hier eigenlijk niet meer zo overtuigen en het einde vond ik helemaal een anti-climax!

3 krappe sterren voor de sterke eerste helft, de mooie plaatjes en de stemmige muziek.

Ik ben het voor de volle 1000% met je eens Madecineman.. dit is zeker niet de Hitch op zijn best Na The Birds en Psycho zijn meest overgewaardeerde werk.

Vertigo gaat vooral over de ongezonde obsessie voor het recreëen van het beeld van een (dode) vrouw.
Bij een herziening merk je dat je minder op het verhaal let en meer op de psychologische laag die het werkelijk goed maakt.

Misschien wel, maar ik was ook niet zo ontzettend gecharmeerd van de hoofdrolspelers en ik denk dat een herziening daar niet zoveel aan zal veranderen.

Deze film is niet mijn favoriet

Maar die droomscène (of zo) vond ik wel goed gevonden

ongelooflijk geweldige film. hij begint wat traag maar versnelt dan in een razend tempo en houdt niet meer op te versnellen. ik zat aan het einde op het puntje van mijn stoel. hulde voor de grote meester! bijna 50 jaar na dato nog zo geweldig uit de hoek komen. dikke 5 en top 10 notering!!!!

Echt geweldige film. Stuart speelt erg sterk, en het is lekker mysterieus. Maar wat het voor mij een meesterwerk maakt is het eind. Hij heeft zijn angst overwonnen maar faalt weer om haar (judy) te redden. Ik had me zelf geen beter eind kunnen voorstellen, en het verbaasd me dan ook dat zoveel mensen het eind minder vinden, maarja ieder zijn mening.

Ik vond hem geweldig. 4.5*

Bah wat is Stuart toch een vervelende acteur. Verder vond ik de film erg saai en vergezocht. Hoewel ik de clue wel vrij snel doorhad. 1.5

Een op en top Amerikaanse rotzak, vind ik hem. In elke film is hij zijn (eigen) irritante zelf.

Het wordt je nota bene voorgeschoteld!

Anders draaft de film tot eind door om de kijkbuisdetective met een 'openbaring' te bevredigen, wat jij lijkt te suggereren.

'Vrij snel' de clue van het plot doorhebben, maar de clue van de film helemaal ontgaan zijn.

Na een uur werd de clue verteld, maar veel eerder had ik al door dat het twee verschillende vrouwen waren

En ik vond het psychologische van de film matig uitgewerkt.

Waarbij ik mijzelf weer herhaal:

'Vrij snel' de clue van het plot, deceptie, doorhebben, maar de clue van de film, obsessie, helemaal ontgaan zijn.

Je benadrukt dat je het snel 'door' had.
Maar Vertigo is geen 'raad-het-mysterie' film waarin de film leunt op het verhullen en uiteindelijk de onthulling. Zoals de Shamlayan-films, recentelijk Identity, Twisted en nog veel titels die onder die 'mal' werken.

Het gaat om wat het allemaal in gang zet, nl. het obsessieve gedrag van een man om een vrouw te herscheppen naar de gelijkenis van een andere vrouw. Het wordt complexer doordat de 'andere' vrouw al dood is.

Is dit te abstract voor je, probeer eens de emotionele impact voor te stellen als iemand je een identiteit probeert te forceren dat baseerd is op een (afwijkende) fantasiebeeld.

Net als veel gelaagde films, die herziening vereisen, zullen er kijkers bij Vertigo afhaken omdat ze blijven hangen bij het concrete en oppervlakkig aanwezig. Hiermee bedoel ik de verwachtingen gebaseerd op plot, genre en conventies. Terwijl de werkelijke kracht zich op een hogere abstractieniveau (een ongrijpbare en menselijke conditie) bevindt.

In turbotaal: You're missing the point.

Vertigo is volgens mij de beste film van meesterregisseur Alfred Hitchcock samen met Psycho, The Birds en Raer Window.

James Stewart is zeer goed en ik vind dat Stewart een beetje op Robert de Niro of Humprey Bogart of James Cagney (de laatste twee al vóór mijn tijd) qua spel en naturel.

Maar ik snap wel dat Vertigo in zijn periode toen de film uitkwam veel kritiek kreeg omdat het niet spannend genoeg was, maar later zeggen ze opeens dat het één van de invloedrijkste films aller tijden is, dat gebeurde ook zo met Brian de Palma's Scarface uit 1983 en The Fog van John Carpenter in 1981. Vreemd.........

Maar als je de film zeer goed kijkt, weet je dat het heel persoonlijk en gedetaillleerd is gemaakt door Hitchcock zelf en kun je terecht noemen van een ''persoonlijke film''.

Maar ook al is de film niet ''spannend'' het blijft toch een Hitchcock-film (dus er zijn wat momenten die plotseling anders kunnen verlopen dan je zal verwachten)!

De moeite waard om naar te kijken, als je van Hitchcock-films houdt!

Ik moet zeggen, de film is briljant gerestaureerd qua beeld en geluid.

Goed gedaan door Universal.

Ik vind De Niro toch wel natuurlijk overkomen...

Wat Hitchkock in Vertigo doet is poezie: de film lijkt een bewuste reeks metaforen over het obsessieve: de achtervolgingsscéne, de blik in de diepte, staren naar een bloedmooie vrouw, die zelf een raadselachtige obsessie lijkt te hebben. Haar lotgeval krijgt Scottie, als verstokte vrijgezel, helemaal in z'n greep. Raadselachtige gebeurtenissen. ..geheimzinnige blik...Liefde en de dood. Wat hem op de rand van waanzin brengt. Ze leek een stijlvolle vrouw met diepte en een ogenschijnlijke queeste. Hoogte/diepte-vrees, opzoek naar de ware identieit, vervolgings(waan)zin...(ook de ex van Scottie wordt aangestoken hij wordt immers zelf geheimzinnig en zo raakt ze door hem geobsedeerd). Kortom diepe verlangens wekken paranoide duizelingen. Hoe loopt het af? Kan de beroepsspeurder het oplossen? Wat is schijn, wat is wezen? Wat is er aan de oppervlakte, wat is er in de diepte? Scherpe waarneming is hier nodig!

Hitchkock is van begin tot eind meester in deze materie en is ook nog een vakman in casting en dialoog. Vertigo begint direct met een "fractalachtig" oog en het schitterende "minimalmusic-achtig" thema, wat je meteen een gevoel van het herhalende, het obsessieve moet geven. Bij mij is dat, na hem 3 keer gezien te hebben, gelukt, steeds word ik weer diep meegezogen. Kortom 5 vette sterren. Elke goeie film heeft een masterplan en het plot van Vertigo lijkt dat te symboliseren. Maar uiteindelijk helpt toe-val een handje zo als elke goeie regisseur weet!

Nu even toelichten waarom de film opeens een ster meer geef dan ik eerder gegeven heb.

Ik heb hem vandaag nog eens uit de kast gehaald. En hij is echt prachtig.

Minder spanning dan we gewend zijn van Hitchcock en de film is ook helemaal niet echt Hitchcockiaans, dat zei ik in mijn vorig bericht ook al, en ik had er toen wel wat problemen mee. Maar na hem nog een keer gezien te hebben, ben ik er helemaal weg van.

De film barst van de prachtige shots, die een nog mooier verhaal vertellen, een verhaal van liefde.

Ik begin er sterk over na te denken of 'Vertigo' misschien niet het mooiste liefdesverhaal is dat ik ooit in een film zag.

nu ja, het helpt natuurlijk als je zelf ook verliefd bent...

5 sterren.

Een erg goede Hitchcock een van de betere die ik tot nu toe gezien heb samen met Rear Window.
Deze film is echt anders dan de andere Hitchocks die ik tot nu toe gezien heb veel complexer en slimmer.
Erg goed plot vond ik en de scene op het eind vond ik erg goed alleen vond ik hoe de film stopte wat slordig en goedkoop.
En er zaten ook wat kleinde dingetjes in wat van mij niet had gehoeven zoals de brief scene.
En dat Scotty later in de film na dat moord complot doodleuk Madeleine op straat tegenkomt (of hoe ze dan heet ''Jody'') je zou denken dat je tenminste na een andere stad ging verhuizen.

maar verder is het een super sterke film.

Dit is echt geen trage film. Er gebeurt van alles en zo lang duurt de film nou ook weer niet. En bovendien is het gewoon een perfecte film.

Samen met “North by Northwest”, Hitchcock’s beste film en ook zijn spannendste, ik snap dan ook niet waarom zoveel mensen zeggen dat deze minder spannend is dan de gemiddelde Hitchcock. Het einde is ook erg goed, je staat er echt met je mond van open, erger voor Scotty kon het niet..

Die heeft vast weer psychologisch hulp nodig.

Herzien, de laatste tijd heb ik heel wat films van Hitchcock gezien en herzien, zo ook Vertigo, die is me erg goed bevallen, heerlijk geregisseerd, Stewart en Novak acteren fantastisch, superspannend natuurlijk en vooral de laatste scene's blijven je bij.

Van 4* naar 4,5* zonder twijfel één van mijn favoriete Hitchcocks.

Afgezien van het abrupte einde een perfecte film.

4.5*

De film komt sterk uit de startblokken. Hitchcock brengt de angst van Stewart prachtig onder woorden. Of beter gezegd onder beelden. Zo `n shot vanaf duizelingwekkende hoogte zegt meer dan dat je als kijker maar aan moet nemen dat hij last heeft van hoogtevrees.

Het vele ronddwalen in de straten van San Francisco gaf de film een mysterieus tintje mee. De andere locaties mochten er ook wezen, vooral het hele gebeuren bij San Francisco `s belangrijkste brug. Prachtig hoe Hitchcock zo `n onderwerp aan zo `n juiste stad als locatie weet te koppelen.

Het camerawerk mocht er zeker wezen. Vooral de dromen van Stewart werden fraai vormgegeven met veel verschillende patronen. En het inzoomen op de ogen, die daardoor onheilspellende gebeurtenissen leken te voorspellen deed duivels aan.

De film begint alleen ineen te zakken als de dromen van de vrouw ontrafeld dienen te worden. Het mysterieuze verdwijnt en maakt plaats voor een doodordinaire zoektocht naar de waarheid. Terwijl de film zijn suspense heeft verloren gaat de film gewoon nog even een half uur verder. Het einde vond ik amateuristisch. Men wilde duidelijk een schokeffect bewerkstelligen bij de kijker maar vergat om het gezicht van de geschrokken vrouw in beeld te brengen . Daardoor was het maar een vluchtige gebeurtenis die zijn impact mistte. Het deed mij denken aan de amateuristische gebeurtenis in The Killing. Een totaal andere context, maar ook daar ging het allemaal ineens heel snel, zodat je als kijker nauwelijks tijd had om waar te nemen. En dat lag niet aan de snelle montage.

Gezichtsuitdrukkingen zijn een belangrijk middel om de kijker te doen huiveren. Soms leek Hitchcock dat door te hebben, getuigen het vele inzoomen op de ogen, maar helaas faalde hij hier ook in, op een beslissend moment. Geef mij maar Les Diaboliques.

James Stewart speelde trouwens een goede rol. Als hoogtevrezende leek, in een aanvankelijk complex netwerk dat jammerlijk genoeg verklaard moest worden. Net 3,5*

Heb hem net bekeken op vijfTV, de vrouwenzender van België
Desondanks ik nog geen film van Hitchcock had gezien, had ik voor het kijken hoge verwachtingen aangezien zijn statistische palmares meer dan bewonderenswaardig is. De film begon goed en na 10min. was je volledig geboeid, deze nam echter af naarmate de tijd verging(...)dit was vooral te wijten aan de soms wel erg langdurige liefdesscènes. Op het acteerwerk was weinig aan te merken al was er wel soms wat 'overacting' in (alweer) de liefdesscènes, maar ik denk dat dit wel karakteristiek is voor oudere films (???) Toch was ik opeens weer geboeid door de (belangrijkste) verassende wending van het verhaal, namelijk wanneer bekend wordt dat Madeleine helemaal niet dood was, maar het allemaal opgezet spel was., maar ook door andere verassende, zelfs bruuske, veranderingen werd de film zeker de moeite waard vb. helemaal in het begin, als de agent te pletter valt, zonder 'boe noch bah', en helemaal op het einde als ook de vrouw van de kerktoren valt zonder veel sentimenteel afscheid of iets dergelijksToch in het achterhoofd houdend dat ik af en toe verveeld heb zitten kijken naar de klok, is ook mijn stem 'maar' een nipte 3,5.

Slappe laatste minuten, heel erg jammer, toch nog 3.5 ster. Alles is verder wel oke uitgewerkt, vooral Kim Novak speelt erg goed. Oke, het verhaal is erg voorspelbaar, maar daar gaat het ook niet echt om, het is meer het psychologische 'gedrag' dat interessant is. Nogmaals, wat een jammer einde van de film......

Ik zie nog steeds niet wat er zo slecht is aan dat einde. Ik vind het juist briljant.

Dus jij had gelijk in het begin al door dat in werkelijkheid een andere vrouw van de toren was geduwd en dat die man eigenlijk van zijn vrouw af wilde?

Ja, dat was geen verrassing. het was voor mij duidelijk dat ze hem aan het oplichten waren. Vooral door subtiele hints van de rol van de oude vriend van john, maar ook door bijvoorbeeld hoe het ging tijdens het bepalen van de doodsoorzaak en bijvoorbeeld de speelduur van de film, etc.
Maar dat vind ik verder prima, heel goed uitgewerkt ook.
ik houd alleen niet van zo'n abrupt en zwartgallig einde, maar dat heb ik vaak bij films die niet goed aflopen, misschien ben ik een echte romanticus

Maar misschien weeg ik mijn kritiek te zwaar mee, er zitten ook fantastische shots bij; De openingsscene. De achtervolgingsscene, vooral de autoshots. En Novak speelde heel sterk, dus misschien verhoog ik mijn stem nog na het bezinken van mijn eerdere kritiek.

Nou Koos, als echte romanticus moet je die scene aan de kust, met die opspattende golven, dan ook kunnen waarderen denk ik

haha, ja je hebt gelijk, of die scene bij de openhaard, ook mooi. Ik ben te negatief geweest, je moet nooit meteen stemmen na de film is afgelopen denk ik, bij deze: een 4!! Op naar een volgende van Hitchcock