Blood on the Moon (1948)

Prachtige zwart-wit fotografie maakt dat deze western iets extra's meekrijgt, want het verhaal en het verloop is dat van een gemiddelde western. Maar de voortdurende mooie shots zorgen er voor dat ik geboeid bleef kijken. Mitchum en Brennan helpen het niveau ook wat omhoog.

Een film die elke westernfanaat wel zal kunnen bekoren.

Blood on the Moon werd geregisseerd door Robert Wise. Bij mij bracht die naam slechts vage herkenning teweeg. Best ernstig, want de man deed de regie voor films als The Day the Earth Stood Still (1951), The Haunting (1963) en Star Trek: The Motion Picture (1979). Films die ik goed vind. West Side Story (1961)en The Sound of Music (1965) deed hij ook, maar met dergelijke films heb ik minder affectie. Wise deed ook nog de montage voor de film Citizen Kane (1941). Een regisseur dus die zich in een breed scala aan filmgenres heeft begeven.

In Blood on the Moon voorziet hij de western van de stijlelementen van de Film Noir. Het levert een stilistisch buitengewoon fraaie film op. De meeste scènes spelen zich in de nacht af en Wise gebruikt de nachtelijke omstandigheden heel handig voor het creëren van een contrastrijke cinematografie. Die is zichtbaar in sfeervol schaduwwerk, in het onheilspellend oplichten van de ogen van de personage, in de (suggestie van) beweging in donkere hoekjes. Mooi.

Inhoudelijk is de film minder buitengewoon. Eerder vrij standaard. De film verhaalt van een cowboy die tussen twee kampen geraakt en beide kampen tegen elkaar uitspeelt om uiteindelijk voor de keuze te worden gesteld om het goede te doen of niet. Wat het goede is, wordt snel duidelijk gemaakt. De kwalificaties goed en slecht zijn niet bijzonder diep toegedekt zoals in de Film Noir wel het geval is.

De film speelt zich af in een wrede wereld waar alles in het teken van winst en verlies staat en men niet kijkt op een dode meer of minder. Een gewelddadige wereld, waar de kogels lustig rondvliegen en de vuisten veelvuldig worden gebald en gebruikt. De onderlinge strijd is rauw en bruut. Hoogtepunt is een heftig saloongevecht tussen Robert Mitchum en Robert Preston dat in het (half)duister plaatsvindt en waarbij het meubilair door de lucht vliegt. Een naargeestig en rauw gevecht dat uitstekend past in een sombere en harde film. Beide zijn heerlijk om naar te kijken.