Howling III (1987)

- "Weird shit! I've got a weird feeling..."
- "Indigestion?"
- "No. Fear."

O jee, deze film is met anderhalf uur echt te lang. Een uur te lang ongeveer

Er zit best een aardig idee achter deze film. Het idee van een soort buideldier/weerwolf hybride is bizar genoeg om te kunnen werken, Met name de geboorte van het jong was uniek en op een vreemde manier erg aandoenlijk, door de koddige special effects, en vooral het sterke acteren van de bloedmooie Imogen Annesley. Maar afgezien van deze scène waarin we dit fenomeen in praktijk zien en de setting van de Australische outback wordt er weinig mee gedaan.

Wel krijgen we een paar super hilarische weerwolf-scènes voorgeschoteld. De wolfmaskers zijn van het type belabberd, maar de transformaties waren erg grappig, vooral de scène waarin een ballerina voor de ogen van haar collega's en het publiek in een weerwolf veranderd, terwijl één danser recht in haar opengesperde muil vliegt. De makers hebben overduidelijk naar Rick Baker's special effects in An American Werewolf in London gekeken, want de uitrekkende snuiten zijn daar overduidelijk op geënt. Dat het budget er net niet was mocht de pret even niet drukken.

Waren er tegen het eind van de film nog maar zulke scènes te bespeuren, want na een kleine drie kwartier is de koek bijna volledig op. Het "verhaal" kabbelt tergend traag voort met een dodelijk saai romantisch plotje en de makers weten er maar geen einde aan te breien met de ene valse ontknoping na de andere. Verder is het springen in de tijd in deze film een vreemd fenomeen, vooral in het begin en het eind, waarin we plots in de verre toekomst beland blijken te zijn.

De allerlaatste twist laat zich half raden, maar gelukkig wordt je daardoor nog een milliseconde wakker geschud, want na een grappig en niet onaardig begin wordt dit een uitermate slaapverwekkend filmpje.

Het begin is zeker niet verkeerd. Een aantal foute typetjes met de ene leuke one-liner na de andere volgen elkaar op. Helaas kakt de film daarna behoorlijk in. De effecten zijn beroerd te noemen en ondanks dat er hier en daar nog wel een vermakelijk typetje voorbij komt, zoals de maffe sjamaan Kendi, is het verder allemaal behoorlijk bedroevend te noemen.

Het 'acteerwerk' is pijnlijk slecht en zo te zien hadden ze een erg klein budget voor de effecten.

Daar waar Howling II op zijn foute manier nog best wist te vermaken, is Howling III een misser van jewelste. Een verspilling van de tijd.

Compact Disc!

Soms zie je een film waarbij je elke vijf minuten denkt; 'waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken?'. Zo'n ervaring is The Howling III ook. Al doe je je best om de boel te volgen, in een paar minuten tijd springt de film voortdurend en compleet willekeurig heen en weer van locatie naar locatie en van hoofdpersoon naar hoofdpersoon. De film hanteert letterlijk een 'en toen, en toen' vertelling. Het verhaal komt er op neer dat een wetenschapper na een bezoekje aan de president van Amerika in Australië op zoek gaat naar half mens/half buideldier-wolven en in aanraking komt met een Russische balletdanseres en een meisje die plotseling gecast wordt in een B-film van een soort Alfred Hitchschlock, terwijl ze achterna gezeten wordt door drie nonnen. Klinkt logisch.

Het moge geen verrassing zijn dat Howling III enorme prul is, maar gelukkig voor de kijkers die het zichzelf willen aandoen deze film op te zetten, het is erg vermakelijke prul. Op veel momenten is de film hilarisch slecht. Zo weet men keer op keer zo'n mens/wolf/buideldier te vangen, maar toch worden ze steevast vastgebonden aan een stoel met één lullig dun riempje. De transformaties zijn hilarisch en de dialogen vaak zo bespottelijk dat ze leuk worden. En het acteerwerk is van dusdanig niveau dat ik twijfel of het nu verschrikkelijk is of juist geniaal. Denk alleen al aan die priester in de bus. Ook bizar hoe het verhaal na 80 minuten afgelopen is, maar men nog een kwartier lang scènes blijft geven en het verhaal maar blijft rekken en rekken. Voelt een beetje als een grap die veel te lang duurt, op een gegeven moment echt niet meer grappig is en daarom toch nog even grappig wordt.

Onder het motto; liever afgrijselijke troep waar ik me heel goed mee vermaak dan oersaaie degelijke films, was dit al met al prima vertier voor zomaar een donderdagavond in januari.

2 sterren.

Howling 2 kreeg nogal wat kritiek dat de film niet zo goed was maar toen ik hem bekeek, heb ik me er eigenlijk redelijk mee kunnen vermaken. Zo hop... op naar Howling 3 maar Ho...die vond ik toch wel echt slecht. Ik geef toe dat het best een cool idee was. Afstammelingen van de uitgestorven Thylacinus (Thylacinus cynocephalus) Tasmaanse tijger of buidelwolf. Echter het verhaal richt zich op veel behalve waar het op zou moeten; de wezens. Je ziet het moeilijke leven van het meisje Jerboa, in stamverband onder een tirannieke aanvoerder Thylo. Uiteraard klef liefdesverhaaltje en dan is er nog de quasi-serieuze boodschap; elk wezen groot of klein....heeft het recht om op de aarde te wonen. Oké het budget zal ook meegespeeld hebben maar waarom dan wel een schattige baby-thylacine-mens creëren? Deze effecten zijn niet angstaanjagend. Dacht dat dit een horror-franchise was? Als romantische komedie, is er misschien nog iets leuks te ontdekken maar als griezelfilm was dit ondermaats.

Regisseur Philippe Mora meldde zich weer aan om het derde deel onder handen te nemen en verplaatst het verhaal van Europa naar Australië. Net als het vorige deel moet deze film het weer van de camp hebben en dat weet gedurende de eerste helft best aanstekelijk te werken. Het verschil is dat deze productie duidelijk wat zelfbewuster was en het minder moet hebben van sfeer of spanning, maar gaat desondanks uiteindelijk ten onder aan het nietszeggende verhaal. Er valt na enige tijd geen touw meer aan vast te knopen en de dramatiek voert steeds meer de bovenhand, waardoor de tweede helft vooral erg taai wegkijkt. Wat lompe momenten tussendoor (erg gelachen om de bazooka in de tent) zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar inhoudelijk is het een ware puinhoop en de effecten zijn niet bepaald hoogstaand. Als kers op de taart wordt er wederom een arsenaal aan erbarmelijk acterende figuren weggetankt, waardoor het algemene niveau van de reeks weer wat dieper zinkt.