Atlas Shrugged II: The Strike (2012)

na gisteren deel 1 gezien te hebben, vond ik het wel passend vandaag deel 2 te kijken. ik was al op de hoogte van de complete re-cast, maar het was prettig dat ieder bekend karakter uit het 1e deel zeer bewust bij hun 1e scene bij naam genoemd werd, zodat we iedereen weer konden plaatsen. er is netjes voor look-a-likes gezorgd, waarbij het vooral opvalt dat Eddie, Fransisco en James even 10 jaar ouder zijn gecast.

eigenlijk gaat het bij de openingsscene al fout. er wordt gepoogd er spannend in te vliegen, maar het ziet eruit als een gedateerde jamesbond-scene. het blijkt een dubbele voorbode: de special effects zijn zo slecht dat het lachwekkend wordt en de gehele film ademt een sfeer die het tegenovergestelde van een toekomst is, het had zo in de jaren '80 geschoten kunnen zijn. acteerwerk is er ook zeker niet op vooruit gegaan, ondanks iets bekende koppen.

het verhaal gaat netjes verder waar het gebleven is en dat blijft het interessante van alles. het levert een aantal sterke scenes op, zoals het bezoek van SSI aan Hank en de rechtbankscene. maar je blijft constant het gevoel houden dat er veel meer uit te halen is en dat zorgt ervoor dat je er niet lekker in komt.

al met al een teleurstelling. toch wil ik het derde deel zien, dat ondanks alle financiele en kritische tegenslagen nog netjes gemaakt zal worden (weer met ander cast en crew waarschijnlijk), om een complete sluiting te krijgen. ik ken het boek niet, maar ik denk dat dit een potentieel legendarische triologie had kunnen worden. doodzonde dat het zo uitgewerkt wordt.

Ik zie de ironie er ook wel van in eigenlijk

Jammer natuurlijk dat we Schilling en Bowler (en de rest van de cast) niet terug zien, want zij hielden het eerste deel nog behoorlijk overeind waar Mathis en Beghe daar nu niet in slagen, al ligt het ook wel aan de complete film die een pak minder is. Waar Part I de strijd tussen de individuele vrijheid en het 'collectieve goed' weliswaar duidelijk voelbaar maar toch ook nog wel wat op de achtergrond liet meespelen komt 'The Strike' er regelmatig met gestrekt been in, nogal onbeholpen als je het mij vraagt. Neem alleen al die rechtbankscène, hoe over the top ga je het krijgen.

De overheid neemt steeds flagranter de rol over van bedrijven en individuen en natuurlijk loopt het allemaal uit op 1 groot zootje. Gelukkig is er dan nog de 'mysterieuze' John Galt, die zo vaak bij naam wordt genoemd dat zelfs Dagny tot 2x toe (!) uitroept dat ze die naam niet meer kan horen. Nee, best is het allemaal niet, nu wilde ik dat best wijten aan het altijd lastige '2e deel van een trilogie', maar laat ik nu al weten dat het derde deel er niet beter op wordt...

Dit deel richt zich vooral op hoe de staat een noodtoestand uitroept en daarbij steeds idiotere maatregelen gaat nemen en daarmee de eigen macht versterkt. Zo moet iedereen krijgen wat hij nodig heeft, ongeacht verrichte arbeid. Niemand mag ontslagen worden of ontslag nemen. En zo wordt er een hele trits maatregelen bedacht die bedoeld zijn er voor te zorgen dat iedereen te eten heeft maar vooral in de wielen van de bedrijven rijden. Groot moet de verbazing zijn van sommigen dat dit voor de economie niet zo goed werkt ondanks alle fantastische resultaten in de voormalige Sovjet Unie en Noord Korea. Er ontstaat ondanks het collectivistische doel alle monden te voeden een ongekende hongersnood en armoede.

In het begin even wennen natuurlijk, andere acteurs voor dezelfde rollen. Een noodgreep door een krap tijdschema.

Hank Rearden en Dagny Taggart en hun John Galt lijn blijven centraal in dit deel van het verhaal. The Strike geheten omdat het aantal ondernemers dat de benen neemt toeneemt. In dit geval gaan ze niet naar Portugal zoals steeds meer Nederlanders of naar Zweden zoals sommige boeren. Ze gaan naar Galt's Gulch, een geheimzinnige plaats die nog ontdekt moet worden door de twee. Er bloeit een romance tussen Dagny en Hank maar staaltycoon Rearden staat flink onder vuur omdat hij niet wil buigen voor de macht, die in wezen alles wat hij gemaakt heeft van hem af wil pakken. Taggart is de Bolsjewistische tirannie zat en vlucht tijdelijk naar een vakantiehuisje. Maar haar incompetente broer maakt een puinhoop van de spoorwegen. Rearden wordt vervolgd. Taggart komt op het spoor van een bijzondere innovatie waar John Galt mee te maken heeft.

De draconische maatregelen van de staat zijn een duidelijk statement tegen collectivisme. Als iedereen ontvangt wat hij nodig heeft, ontstaat er juist egoisme doordat mensen niet meer hard willen werken voor hun geld.

Een belangrijke scene naast de rechtzaak tegen Rearden is het ongeluk met de trein. Interessant is hoezeer de antagonisten op pull leunen. Waar Dagny problemen oplost door inventiviteit, lossen zijn hun zaakjes op door hun invloed te gebruiken en forceren zij iets wat het probleem niet echt oplost en zelfs een ramp veroorzaakt. Hier komt het gedachtengoed van Rand terug over second handers. Dit zijn mensen die zelfs niks kunnen maar meeliften op het collectief. Een goed voorbeeld van zo'n (s)linkse gluiperd is de broer van Dagny Taggart (hij speelde de rivaal van Jimmy in Better Call Saul). Die gaat zelfs pronken met dingen die niet hij gedaan heeft, maar het resultaat zijn van Dagny's werk.

Het beste deel denk ik.