House at the End of the Street (2012)

Doodlopende straat

Soms moet ik eens leren te luisteren. Van alle kanten stroomden de negatieve kritieken van House at the End of the street binnen, maar toch bleef mijn interesse gewekt in deze titel. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat er sprake is van onderwaardering, en daarnaast wordt binnen dit genre sowieso al niet veel met hoge beoordelingen gestrooid. De negatieve geluiden hier kloppen echter, want ik kon mijn aandacht er op den duur totaal niet meer bij houden. Probleem is dat het dan al te laat is. Het begint allemaal niet heel slecht en de interesse werd bij mij wel gewekt waardoor ik toch besloot om door te kijken. Toen ik mijzelf erop betrapte dat ik echt af zat te wachten tot er eindelijk iets ging gebeuren had ik deze saaie rommel beter al gelijk uit kunnen zetten, want vanaf dit punt gaat het van kwaad tot erger.

Ik moet toegeven dat ik de eerste twist niet aan zag komen, maar de regisseur lijkt vervolgens te denken dat hij verder geen enkele energie meer in het verhaal hoeft te gaan steken zodra deze aap uit de mouw komt. Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is een langdradige thriller die geen enkele spanning bevat en ook nog eens veel te braafjes is. Net voor de aftiteling wordt je nog een twist om de oren gegooid, maar deze voelt zo geforceerd en slecht uitgewerkt aan dat deze totaal niet meer bij mij overkwam. Mijn aandacht was toen ook al lang verdwenen, en de enige vraag aan mijzelf was hoe ik dit in godsnaam door had weten te zetten tot het eind. Nog een ster voor de opzet, waarvan je je af kunt vragen hoeveel dit nog waard is als het verdere verloop je op alle fronten teleur weet te stellen..

1,0*

Ik ben er bij in slaap gevallen.

De film kon mij totaal niet boeien.

En zoiets noemen ze dan horror? Totaal niet spannend.

Sterke film. Nooit gedacht dat ik mevrouwtje Lawrence zou kunnen waarderen in een andere rol dan Katniss Everdeen, maar ook de rol van de 17-jarige Elissa Cassidy speelt ze erg goed.

Mwa.

Alleen en alleen gekeken vanwege het genre en de jonge Jennifer Lawrence. Is toch wel een mooi gezicht om naar te kijken zo. Jammer dat Max Thierot er niet mooier op geworden is naarmate hij ouder is geworden. Maar ja.

De film is PG-13, dus verwacht geen hele enge dingen. De film heeft veel cliches gepikt, maar is uiterst leuk om te volgen. Vooral Lawrence tilt de film naar een wat hoger niveau, omdat ze ook gewoon leuk is om tegenaan te kijken.

Niet heel spannend, soms redelijk sfeervol en een goede opening. Vrij matig in het algemeen, maar door de cast wat omhoog geholpen. Niks is mee, prima uit te kijken. Had wel een R-rating mogen hebben, dat had hem waarschijnlijk ook wat beter gemaakt.

Zonder grote verwachtingen deze eens bekeken en het was niet mis. Nog een leuk verhaal en ook nog redelijk bekend volk in deze film. Het einde was ook nog goed. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort. Een leuke thriller.

"Dawn? What are you doing up that early?"

"I sit out back and I write stuff. Like stories. You know, it's easy. I don't know, it's like - it's like at time of the day, because everyone's still asleep, all the best thoughts haven't been taken yet."

Ik heb niet getwijfeld, en na mijn enthousiasme na Hush (die ik gisteren had gezien) direct doorgepakt met films van Tonderai, een regisseur die ik tot voor kort nog niet eens kende maar, hij blijkbaar wel deze film heeft geregisseerd die destijds in 2012 een beste smaakmaker was. Alleen snap ik nu echt totaal niet waarom? Want mijn god man, wat een saaie toelie was dit.

Goed, ik denk dat de film zo erg rond ging door Jennifer Lawrence die dat zelfde jaar ook in The Hunger Games verscheen maar, deze film is echt tien keer slechter. Van THG heb ik echt genoten, en daar had zij ook echt een hele leuke rol in. Alleen hier kan ik dat niet zeggen. Buiten het feit om dat dit gewoon echt compleet niks met horror te maken heeft, werd ik er ook stront ziek van, van dat geruzie. Dat melodramatische, onsympathieke en vooral gevoelloze geruzie over niks, daar kan ik niets mee. En het is ook niet dat, dat maar eventjes duurde. Nee, Tandori besluit het gewoon de hele film door er in te stoppen.

Het einde pakte me nog wel iets, waar we een hevig partij aan messteken zien maar, daar wordt verder ook helemaal niet veel mee gedaan, en dat maakt het eeuwig zonde. Echt jammer, wel een tikkeltje meer verwacht van dit maar goed, het verbaasd me ook weer niet zo heel veel.

Na een scheiding verhuizen Elissa en haar moeder Sarah naar een rustige buitenwijk, waar ze ontdekken dat het huis aan het einde van de straat de plek is van een gruwelijke dubbelmoord door een tienermeisje vier jaar eerder. Elissa raakt bevriend met Ryan, de overlevende broer die nog steeds in dat huis woont, ondanks waarschuwingen van de buren. Wat begint als een nieuw leven vol belofte ontrafelt langzaam als Elissa merkt dat er meer schuilt achter de geruchten en dat Ryans familiegeheimen veel duisterder zijn dan iemand vermoedde.

“The House at the End of the Street“ is een sfeervolle psychologische thriller die meer leunt op spanning en ongemak dan op goedkope schrikeffecten. Mark Tonderai bouwt de spanning zorgvuldig op en houdt de kijker tot het eind op het verkeerde been met een slimme plotwending die de hele dynamiek van het verhaal herdefinieert. Jennifer Lawrence levert een overtuigende prestatie als de rebelse tiener Elissa, wier nieuwsgierigheid en empathie de motor van het verhaal vormen. De film profiteert van een sterke visuele stijl en een onheilspellende atmosfeer die de isolatie en geheimen van de kleine gemeenschap voelbaar maakt. Voor liefhebbers van thrillers met een psychologische inslag en een goed uitgewerkt mysterie is die film zeker de moeite waard. 3,5/5