Notting Hill (1999)

Redelijk.

Ben soweiso geen fan van dit genre, maar deze film is toch wel een van de betere in zijn soort. Ik heb lang moeite gehad met deze film op te zetten. Vooral door het genre, maar ook omdat de cast me niet erg aanspreekt. Ik ben verre van een fan van Roberts.

De Britse sfeer mag er wel wezen, en de band tussen Grant en Roberts is bij vlagen best voelbaar. Jammer dat ze wel een hoop cliches in deze romcom hebben gegooid, zoals de geforceerd gekke karakters. Dit zie ik zo'n beetje in elke romcom terug.

Acteerwerk was redelijk indrukwekkend, visueel niet heel boeiend op het seizoenenloopje na dan. Gewoon een redelijke romcom die goed wegkijkt, ondanks dat hij eigenlijk wat te lang duurt.

Toch een wat mager beestje. De film wekt sympathie op, maar kan uiteindelijk niet verhullen dat daaronder weinig bijzonders zit. Met uiteraard zo rond 2/3 van de film de terugslag waar men uit elkaar gaat en aan het eind is weer alles goed, die opbouw heb ik nu wel een keer gezien. En dan is de film te gewoontjes geschoten om me er niet aan te storen. En duurt de film ook te lang omdat er niets verrassends in zit. De locaties zijn nog wel aardig en kennen redelijk wat sfeer. Roberts is prima als versie van zichzelf en Grant is charmant. Ifans vind ik wel echt vervelend in een rol die er te dik op ligt, dan zijn die vrienden en familie toch een stuk leuker. 2,5*.

Gewoon één van de beste romantische comedy's aller tijden. Goede acteurs, top prestatie van de regie en heerlijke dialogen. Het succes van deze film is geheel terecht.

Stond al heel lang op mijn 'kijk'lijstje. En het is mij zeker niet tegengevallen. Hugh Grant en Julia Roberts zijn erg goed. Ook de muziek past goed bij deze film. Onder andere de debuutsingle van Ronan Keating. Daarom krijgt deze film van mij 4 sterren.

Schrik niet, maar voor mij is Notting Hill één van de beste films die ik ooit beleefd heb. Naast het romantisch verhaal en de perfecte in een setting geconstrueerde dialogen bezit de film meerdere lagen die het mogelijk maakt het thema te ontdekken, namelijk de realiteit en hoe deze door de kijker beleefd wordt en hoe dat zelfde proces in de vader van de film, de literatuur, plaats vindt. De laatste maakt gebruik van de kennis en gevoelens van de lezer, terwijl film veel zaken voor de kijker invult. Niet voor niets heeft Mr. Thacker een winkel met boeken die de werkelijkheid pretenderen te beschrijven, ook al is de eigenaar zelf een dromer, die door zijn vrouw verlaten is voor iemand die, onrealistisch gedacht, avontuurlijker zou zijn dan hij. In die winkel loopt de godin uit de kijker zijn of haar dromen binnen.

In de film Notting Hill is bijna alles onwerkelijk, behalve de Londense wijk waar de film is opgenomen en dus naar vernoemd is. Onwerkelijk is de scene die begint wanneer Mr. Thacker uit de bus stapt met een bosje narcissen in zijn hand, oversteekt, de camera naar het dak van het Ritz-Carlton hotel zwenkt, waarna hij twee gangen en een lift doorloopt. Een scene die precies 1:20 duurt. Waarom zit dit in de film? Een plaspauze? Best wel kostbaar. Het antwoord zit in het shot van het dak: de Ritz lijkt dan op een rotsige berg. De wandeling door het gebouw is een queeste. Waar naar toe? Naar de top van de Olympus, wat het bosje narcissen verklaart, denkend aan de schaking van Persephone door Hades, en Mr. Thacker is even Dante Alighieri en de roodharige journalist transformeert naar Vergilius, zijn gids, die hem daadwerkelijk helpt. Deze en andere transformaties van rollen wordt verklaard door de woorden: “In the dream scenario I’d change my personality, you can do that in dreams…”

Een ander gegeven is de drijfveer van Anna Scott in de film. Deze wordt verklaard vanuit haar boekkeuze, Turkije, en haar reactie tijdens het verjaardagsfeestje op Bella’s opmerking en de ‘Closing Image’, de verbeelde conclusie van de film. Het gegeven Turkije krijgt best wat aandacht, dus de gedachte dat het woord ‘Anna’ of ‘Anne’ in het Turks ‘moeder’of ‘mamma’ betekent komt bij mij snel boven. Anna is ook de naam van de moeder van de Bijbelse figuur Maria, de grootmoeder van Jezus. In het begin van het Christendom werd zij vereerd als de oer-moeder. Heeft Anna een kinderwens. Wanneer de winkeldief betrapt wordt is zij zeer geïnteresseerd hoe Mr. Thacker hier mee omgaat. Ze komt zelfs dichterbij. Zij laat hem weten dat zij het gesprek afgeluisterd heeft. Ook laat de hem meelezen wat ze voor de analfabetische dief opschrijft. Anna heeft een goed gevoel over de boekverkoper. Daarom is ze later vrij gemakkelijk om te praten om mee te gaan naar zijn huis, zelfs wanneer hij haar heeft vergeleken met een prostituee. Bij de koelkast ‘valt’ Anna voor hem, hetgeen bij afscheid resulteert in de onverwachte gepassioneerde kus. Een volgende aanwijzing van Anna Scott’s motieven is haar reactie op Bella’s argument voor een brownie, namelijk dat zij geen kinderen kan krijgen: met droevige ogen kijkt Anna van Bella naar Mr. Thacker, die als enige reageert. Kinderloosheid is voor Anna een gruwelgedachte, vandaar dat ze er buiten op terugkomt. De kinderwens is op het eind van de film in vervulling gegaan.

In de film worden andere films, romans en schrijvers aangehaald, zoals Henri James, de Engels-Amerikaanse realist, die over de relatie tussen Amerikaanse vrouwen en Engelse mannen heeft geschreven. Deze aanhalingen zijn vooral gericht op het begrip realiteit: Close Encounters of the Third Kind (pretendeert realisme, maar is het beslist niet) tegenover Jean de Florette (Puur realisme: zelfs de insectengeluiden zijn aanwezig). Ook het boek over Bali heeft een functie: het verwijst naar de paparazzi scene in de derde akte. (De film bestaat een leader, twee prologen, vier akten, een epiloog met Closing Image en de credits, die ook leuk zijn. Iedere akte begint met een Mr. Thacker – Spike dialoog en eindigt met een depressieve Mr. Thacker, behalve akte vier.)

Een andere vorm van aanwijzingen zijn de getoonde krantenberichten. Dankzij de pauzeknop zijn die te lezen. Ook hier wordt de realiteit afgewisseld door verzonnen informatie.

Zelfs Spike is verklaarbaar. In de set weggeknipte scenes is sprake van een onbekend instrument wat hij zou bespelen. Google op ‘aulos’ en ‘satyr’ en de persoonlijkheid is snel gevonden. Want wat heeft Spike bij de introductie van de film in zijn rechterhand? [00:03:44]

Neem van mij aan: je hebt heel veel en heel lang plezier van deze film.

Copy & Paste? Joh, ik ben gewoon lang van stof

Romantische komedies zijn over het algemeen niet heel erg aan me besteed, maar deze is best wel okee. Het zal er denk ik aan liggen dat dit een Britse productie betreft; toch vaak net wat charmanter dan Amerikaanse films, al is het maar door het andere taalgebruik.

Dat vertaalt zich ook naar de hoofdrolspelers. Grant met zijn onhandige charme weet de film grotendeels te dragen; Roberts valt wat mij betreft juist erg tegen. Ze spreekt de meeste tijd met een vlakke toon en ik mis gewoon de passie van haar kant. Het is wellicht ook een beetje haar rol, als bekend actrice hou je je wellicht wat meer op de vlakte als je onder de mensen komt, maar toch. Ik moet zeggen dat waar Grants personage echt een lieve goedzak is, ik haar personage ook niet geheel sympathiek vind, al is het maar omdat ze met Grant aanpakt terwijl ze al in een relatie zit. Maar ook vanwege de volledig onredelijke woedeuitbarsting halverwege de film.

De bijpersonen zijn verder ook erg Brits en innemend, waardoor de film erg prettig wegkijkt; de leukste rol van iedereen (inclusief hoofdrollen) is natuurlijk voor Rhys Ifans als de huisgenoot van Grant.

Visueel is dit verder niet veel bijzonder op de scène waarin Grant door de verschillende seizoenen loopt na. Erg leuk gevonden. De muziek is soms iets te nadrukkelijk aanwezig, maar niet zoveel als in soortgelijke films, dus daar wil ik niet te veel over klagen. De mindere rol van Roberts kost de film uiteindelijk een halfje, waardoor ik op 2,5* uit kom.

Gister was ik ontzetten stoned en om een of andere reden vond ik het een goed idee om deze film te gaan kijken. Geen spijt van gehad. Paar schoonheidsfoutjes, maar moet kunnen. Het verhaal is wel oké, ik vond de vriendengroep een beetje over the top excentriek maar dat hinderde niet heel veel. In het begin mooi wat ongemakkelijke momentjes waar ik voor de verandering wel om kon lachen. Het sfeertje van Londen vond ik wel lekker zo gedurende film, vooral ook met de karakteristieke Londense locaties. Vooral leuk als je hier ooit eens geweest bent.

Verder een romantische film uit het boekje, best leuk. Af en toe zaten er nog wel grappige stukjes in ook. Goede decors, prima dialogen. Roberts ziet er de hele film lang teringlekker uit, gaat echt nergens over. Heb me hier prima mee vermaakt, misschien vaker dit soort films kijken als ik hasj in huis heb.

Ook bij herziening blijft dit een leuke film binnen het genre. Een degelijk plot en enkele memorabele scènes. Julia Roberts en Hugh Grant acteren prima en zij zetten hun rollen goed neer. Ook leuke bijrollen, die geven de film nog wat extra kleur. Verder een goede soundtrack. When you say nothing at all van Ronan Keating is een nummer dat erg goed bij deze film past.

Goeie film waarin een boekenverkoper en een beroemde actrice elkaar tegen komen. Een heerlijke romcom met een goeie opzet die ook een aantal grappige situaties oplevert. Een redelijk rustig tempo en een fijne soundtrack. Charmante personages, maar het zijn toch vooral Julia Roberts en Hugh Grant die hier perfect gecast zijn en de film uiteindelijk maken.

Eigenlijk is de grote vraag bij deze film waarom we hier allemaal zo door vertederd worden.

Goed beschouwd staan Roberts en Grant gewoon als een paar strijkplanken te acteren. Goed, het idee is dan wel om uit te beelden hoe de eerste paar ontmoetingen gaan, en hoe houterig je daar eigenlijk altijd wel bijstaat, maar dan nog. Goed en geloofwaardig spel is toch echt mijlenver verwijderd van wat we hier aan gepruts zien. Opzet van de makers, no doubt, maar dat maakt het nog niet precies tot iets geniaals.

En evenmin doet de scene waar het allemaal om gaat dat eigenlijk, het "I'm also just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her". Cheesy, en niet echt brilliant in de delivery al heeft Roberts haar koeienogen op maximale aperture. Allemaal veel te makkelijk en te goedkoop.

Waar het volgens mij echt om gaat is om de bijrollen. De geniale halve gare die Rhys Ifans is, eerder dan speelt. De uberknuffelbare Gina McKee die je zelf de trap op zou dragen. De Richard McCabe die alles net zo min snapt als jijzelf. De Emma Chambers die van je houdt om wie je bent, en de James Dreyfus die altijd daar is als je hem nodig hebt. Karakter versus Hollywood. Ledige roem versus vrienden. Geld versus geschiedenis. Daarom is dit een fijne film.

Eindelijk gezien.

Maar veel heb ik er al die jaren niet aan gemist. Volgens mijn vriendin een heerlijke romance met een 'schattige' Hugh Grant. Goh ja. Met een romance die bestaat uit zoveel gedoe en een door Julia Roberts gespeelde huppeltrut kan ik niet zo veel. Heerlijk vind ik dat allerminst. Dat Grant 'schattig' zou zijn, daar heb ik al evenmin iets mee.

In ieder geval dus geen al te beste film, simpelweg omdat alles waar het om draait redelijk vervelend is. Dat gezegd zijnde is het gelukkig nog net Brits genoeg. Het zorgt, bij momenten, voor een zekere charme die een hoop genregenoten missen. Enkele kleinere rolletjes zorgen voor een broodnodige komische noot en zorgen nog net voor een voldoende. Maar wel een hele nipte.

2,5

Subliem. Kijk 'm in een geschikte setting en sta open voor hoe de film wilt zijn, en ik kan niet anders dan zeer, zeer hoog raten. Absoluut een tijdloze klassieker.

Onterecht dat films van bepaalde genres zoveel lager moeten scoren dan andere. Begrijpelijk, wel.

Dit is een masterpiece van de eigen categorie.

Een van de aller leukste feel good films ever gemaakt.

Met een grandioos spelende cast.

Een heerlijke ontspannen en ultieme gezellige film.

Met veel humor en romantiek.

En ook de film muziek is zo prachtig in deze film.

Deze film blijft eindeloos genieten.

Een van mijn meest favoriete films.

Modern sprookje over een filmster die verliefd wordt op een gewone burger. Een prima film met frisse dialogen, humor en vol positieve gevoelens. Een ultieme romantische film waarin per definitie complexe gevoelens uit de weg gegaan worden en alles in de goede richting verloopt. Het loopt allemaal lekker tussen Roberts en Grant. Ondanks beiden tijdens de opnames elkaar niet echt mochten en niet meer dan een professionele relatie hadden, is daar on screen niks van te zien. Roberts nooit mijn schoonheidstype geweest maar ze heeft wel veel charisma en is daarom heel goed gecast in de rol van een bekende ster die eigenlijk een heel gewoon en eenvoudig meisje is. Grant speelt dan weer een heel gemiddelde gast die spontaan is maar ook wat oppervlakkig overkomt. Eén van de mooiste scènes vond ik het etentje bij wijze van eerste date binnen Williams vriendenkring. Het einde is natuurlijk onvermijdelijk en geforceerd maar ook een essentieel sluitstuk binnen het romcom genre. Ik heb deze film lang voor mij uitgeschoven maar alweer blijkt dat ik veel makkelijker te porren ben voor dergelijke films dan ik zelf denk.