Jackie (2012)

"Zou het toch waar zijn?"

Dit dacht ik naar aanleiding van de trailer. Dit zou de eerste film in jaren worden waarin van Houten niet haar tieten flasht om aandacht te krijgen voor een film.

Het klinkt misschien raar, maar de film vind ik gelijk een stuk beter. De dames komen ontzettend natuurlijk over en je hebt ook echt het idee naar echte personages te kijken, zonder het geforceerd showen van de boobies. Carice speelt haar beste rol in jaren, maar Jelka vind ik ook fantastisch. Samen met Holly Hunter spat de chemie van het scherm en beleef je met Jackie een ontroerende, maar tegelijkertijd ook grappige drama.

Het uitgangspunt is iets te simpel, maar dit is een performance based film, waarin de cast dus alle kans krijgt om te stralen. Gelukkig heeft het einde ook nog een leuke verassing in petto, eentje die ik niet aan zag komen. Dat vergoedt nog een heleboel voor het -op het oog- simpele verhaal.

3,5*

De chemie tussen Carice/Jelka van Houten en Holly Hunter maakt het wat inwisselbare road movie-plotje goed. Het verdient veel meer aandacht dan de overhypte gedrochten die de Nederlandse cinema het afgelopen jaar op ons af heeft gestuurd. De Nederlandse film is op z'n best met dit soort kleine, integere producties. Het zou me niet helemaal verbazen als deze het internationaal ook goed gaat doen.

Zou de film niet veel beter zijn als het verhaal verteld zou worden vanuit de moeder/Jacky? Amerikaanse trailer-mum wordt ziek/zwak/misselijk en opeens staan er twee nederlandse meisjes in haar trailerhome. Een lieve dochter en een kreng dochter... slagen ze er met z'n drieen in om onderweg naar haar broer (dat onderweg naar een kliniek is een beetje slap en ongeloofwaardig) in om dichter bij elkaar te komen en kan daarmee een akelig lot voor de moeder voorkomen worden? Dan hoef je die vage shit en dat overbodige gedoe in de opening van de film (we dineren en leggen het even uit..) niet te laten zien.

Die zelfmoord van Jacky vind ik echt stupide.. dat je daar als verteller mee op de proppen komt.. de makers zouden zich kapot moeten schamen.. je brengt een soortement van feelgoodfilm en dan laat je de centrale figuur volkomen onverwacht en zonder aankondiging zelfmoord plegen...er kwam een grote olifant en die blies het verhaaltje uit.. toen ik de film zag zater er meisjes in de zaal die zo 'niet' met die situatie om konden gaan, dat ze tot en met de begrafenisscene niet konden ophouden met lachen..

en over dat acteren van Jelka en Carice. ik vond het beneden niveau. als je kijkt naar hoe Holly Hunter haar personage vorm geeft, dan worden de nederlandse meisjes volledig weggeblazen. als je bedenkt dat een film een aaneenschakeling van korte momentjes is, die door elkaar worden opgenomen en later in de goede volgorde 'geplakt', dan zie je dat Holly Hunter daar een lijn in vindt. Carice en Jelka 'doen' maar wat. dat ziet er misschien ontspannen uit, en levert af en toe een gevatte opmerking van Carice op, maar met acteren, rolopbouw of 'dramatische transformatie' heeft het niets te maken. daar hoef je geen film aan te besteden. dan kun je Jelka en Carice net zo goed in een aflevering van GTST zetten met hetzelfde lollige resultaat.. Holly Hunter heeft bijvoorbeeld helemaal geen tekst nodig..die spettert haar personage ook zonder tekststeun op het doek.

hoewel ik er zelf weinig aan vond, doet het me goed om te lezen dat er toch veel mensen zijn die nederlandsefilms als dit waarderen. dat zou toch moeten betekenen dat er budget en fonds voor een echt goed script zou moeten zijn.

Goed gedaan meiden.

Los van de bekrompen platte polderblubber, de natte klei en de rottende kool. Naar de open horizon, op zoek naar je moeder - waarvan je niet wist dat je die had. Naar Amerika, waar de wijde horizon boven de Western-landschappen alle Technicolorkleuren laat zien. Los van de sleur, weg van het keurslijf, gedaan met de carrière en de afstompende idioterie die daarbij schijnt te horen.

Wil ik ook. Ik wil m'n vader terug, ik mis 'm nog steeds zo - zoals hij was toen hij er nog was, zoals hij kon zijn toen hij nog sterk was, ik wil ergens heen, ik wil weg uit de polder, ik wil nieuwe dingen zien zonder windmolens en beton aan de horizon, weg weg weg van de bezittingen, de spullen, de hypotheek en de verplichtingen. Daarom is het dat het verhaal me al zo aanspreekt. Maar dan komen de zusjes nog, die hun mooie moeder vinden - Indian woman, let down your hair - waar ze zo'n perfecte roadtrip mee maken. Zichzelf vinden, en meer - zoals er boeken over geschreven worden - en zeg me welke, ik wil ze lezen.

Wat spelen de zussen mooi - niet dat er niet af en toe een steekje valt, maar daar staat dan alweer zoveel moois en natuurlijks tegenover - de chemie tussen de zussen is zo natuurlijk, zo sterk dat ik me afvraag of ik dat ergens anders ooit zo gezien heb. Zo mooi ruzie maken dat je er bij had willen zijn, mee had willen doen. En wat kan Jelka mooi zingen - wat een wereldwijf is ze hier ook nog eens. En dat is Holly Hunter nog meer - wat een geniaal mysterieus knettergek wereldwijf is ze hier. Prachtig, supervrouw, baas met gun, oermoeder.

Dan het verhaal nog. Met de uitsmijter erbij - wel verwacht, maar toch nog verrassend. Wat ik nog even gedacht had was dat Jelka Amazing Grace zou zingen - dat had het helemaal af gemaakt. Jammer. Maar evengoed de tranen op m'n smoel. Zit je dan. Grote sterke vent van bijna vijftig.

Tough cookie needs an extra bite.

Heerlijke verfrissende roadmovie die bijna in het rijtje kan van andere roadmovie-klassiekers als Paris Texas. De sfeer is weer om te smullen en geeft je een goed gevoel, het verhaallijn is aangrijpend en zit vol verrassende en emotionele wendingen, de plaatjes zijn mooi, en dan komt dit uit Nederland. Ze hebben inderdaad het polderlandschap achter zich gelaten en toch maar gekozen voor de wegen door Amerika.

En dan de cast, die ook voltreffelijk is gespeeld door de gezusters Houten (Wist niet dat Carice en tweelingzus had) Carice was in ieder geval weer lekker stoer bezig als de koppige, rebelse Sofie die de kijker al doet overspoelen van de botte opmerkingen en de sarcasme, wat je ook regelmatig op je lachspieren werkte . Jelke is weer een stuk rustiger en serieuzer als haar tweelingzusje Daan, en ze leiden een leven met 2 vaders die homoseksueel zijn. Ze zijn daardoor ook afkomstig van een draagmoeder waar ze nooit iets van hebben vernomen. Tot op een dag dat ze vanuit Amerika worden gebeld en dat de voor hun vreemde moeder een ongeluk heeft gehad en moet worden overgeplaatst naar een revalidatiecentrum naar de andere kant van het land. Helaas gebeurd alles in het begin nog wel erg snel want binnen 5 minuten zitten de gezusters al in Amerika en hebben ze al kennis gemaakt met de moeder. Het had wel even wat opbouwender gemogen, maargoed. Sofie vind het allemaal maar onzin en is maar een lastpost en Daan vind het erg belangrijk, waar het eerste gedoe al mee begint. De ontmoeting met de moeder (prachtig gespeeld door Holly Hunter) was ook een erg sterk moment wat ook niet altijd even prettig was, aangezien de gezusters en de moeder wel heel erg van elkaar vervreemd zijn. Uiteindelijk moeten ze zich toch wel aan de afspraak houden en de moeder naar het revalidatieplek brengen. Wat uitmond op een buitengewone, sfeervolle en meeslepende trip door Amerika, wat met vallen en opstaan gebeurd.

Vanaf dat ogenblik kan je wel een beetje raden wat er gebeurd: geruzie met de drie, gedoe met je baas en je echtgenoot die ondertussen nog in Nederland zitten en niet weten dat hun vrouw/collega in Amerika zit, apen die uit de mouw komen enz enz, en op een gegeven moment draaien de rollen van de gezusters om en is Daan uiteindelijk de gene met een grote bek, maar daarnaast hebben we ook een hoop schitterende momenten waaronder: die scene waarbij Daan zingt in die truckerscafe, of die scene met die motorrijders, en die scene waarbij Jackie haar broer wederziet. En zo zien we de banden steeds sterker worden en is die Jackie eigenlijk een hele stoere maar buitengewone moeder. Het climax was eigenlijk nog wel best pijnlijk, met die onthulling van die moeder in die brief voordat ze overleed. Zeker nadat de relatie tussen moeder en dochters zo goed ging.

Maar deze kan zo in de road-movie toplijst. Echt een prachtige film die aan alle kanten werkt en gelukt is. Gaat eindelijk eens een keer goed met de Nederlandse cinema, na al dat geneuk, geflip, geschreeuw, slappe humor wat destijds te vaak werd verkozen boven thema's als onderandere dit.

4,5*

Maakt men een Nederlandse film die hoofdzakelijk zich afspeelt in Amerika wordt er wederom veel in geschreeuwd en gevloekt (o.a. met seks termen). Ook speelt Carice van Houten weer de typische rol van zeikwijf wat ze vaak speelt in een Nederlandse film. Bij aanvang van de film dacht ik nog "ben benieuwd wanneer de eerste seks zichtbaar is" en vrijwel meteen na deze gedachten kwam het al voor in de film (er viel weliswaar geen tiet of piemel te zien, maar toch).

Qua verhaal (roadmovie) vond ik het met name in het eerste uur weinig voorstellen (oogde ook allemaal zeer goedkoop) en ook de cast kon me niet echt bekoren met als dieptepunt Holly Hunter die ik toch wel eens beter heb zien spelen. Maar aangezien ze meespeelde in een Nederlandse productie zal ze wel aan lager wal zijn geraakt. De zussen van Houten vielen ook tegen waarbij ik wel moet zeggen dat waar Carice van Houten iets te weinig op de plank heeft het bij Jelka van Houten in goede proporties aanwezig is

Ondanks dat het een matige film is, kijkt hij wel nog redelijk weg.

Boven verwachting goede roadmovie met goed acteerwerk van de zussen van Houten en mooie beelden van Amerika (ook nog tijdens de aftiteling . Jackie (Holly Hunter) praat niet veel, maar als ze dat toch doet is een met een irriterend vreemd accent. Dat hadden ze van mij wel weg mogen laten. Origineel einde

Vermakelijke film, buiten mijn verwachting vooraf.

Al is het een vrij simpele film, hij kijkt lekker weg.

Voor één keer doet ie het aardig, maar ik hoef hem niet in mijn dvdrek thuis.

Onderhoudend filmpje dat draait om twee zussen op zoek naar hun biologische moeder, het verhaal is secundair wat zeker ook het einde aantoont. De zussen Van Houten spelen prima, waarbij toch wel zichtbaar wordt dat Carice van Houten de betere actrice is.

Aangenaam kijkvermaak, verwacht niets diepgravends.

Matig filmpje, dat subtiel wil blijven, maar de camper botst tegen allerlei clichés aan.

Ik irriteerde me in eerste instantie mateloos aan Holly Hunter. Gelukkig zei ze niet zoveel. De scène bij het kampvuur is alleraardigst. Toen vlak daarna de zogenaamde moeder zelfmoord pleegde borrelde het volgende cliché op, maar gelukkig werd dat daarna gecompenseerd door een redelijke plottwist.

Erg gulle bui: een minuscule 3*.

Op zich vond ik het niet eens een slechte film, maar het is absoluut geen film voor mij denk ik dan maar.

De zusjes van Houten acteren allebei prima, voor mij was het nieuw dat Jelka zo'n goede actrice was! Ook Holly Hunter was een welkome aanvulling zodat het met de cast en het niveau van het acteerwerk wel goed zat!

Maar zoals ik al aangaf vond ik het verder maar saai en een beetje voortkabbelen. Een twist aan het eind kon het nog ietwat goedmaken, al is het natuurlijk zo ongeloofwaardig als wat.

Verder waren de beelden van Amerika wel beeldschoon zodat er visueel wel wat te genieten viel. Kleine onvoldoende.

Matige film over twee Nederlandse tweelingzussen die hun Amerikaanse moeder voor het eerst ontmoeten. Deze roadmovie is een beetje stuurloos en wat eentonig. Een aantal aardige momenten en vooral de dynamiek tussen de drie actrices is wel vermakelijk, en ook het einde is op zich wel mooi.

Het is de sluikse humor die het haalt op het absurde van het verhaaltje en ook de melancholie - ook in de muziek - en het acteren van de zussen die de film optillen naar een sympathiek en uiteindelijk best genietbaar niemendalletje.

Veel scènes zijn perfect voorspelbaar en soms blijft het allemaal wat hangen maar, hoe het komt weet ik niet, maar echt ergeren aan het ding kun je niet.

Redelijk voorspelbaar maar met veel energie en plezier gebracht. Hoewel ze nooit mijn favoriete actrice zal worden kàn Carice van Houten het natuurlijk wel, maar de laatste jaren ben ik me steeds meer gaan ergeren aan hoe haar personages elke keer weer elke suggestie en elke positieve insteek op verveelde toon afschieten; dat kan ze natuurlijk ook prima spelen, maar toen ze dan na Alles is liefde en De gelukkige huisvrouw en Alles is familie hier wéér begon met dat cynische of ironische toontje sloeg de schrik me wel even om het hart. Gelukkig werd in de loop van de film haar personage een stuk twee- en zelfs driedimensionaler, en het einde met de twist van Melissa was zelfs bijzonder fraai gevonden – ik begrijp niet hoe je dit zou kunnen afwijzen met het argument dat dit een komedie is en dat zoiets in dat genre nou eenmaal niet thuishoort. Leuke verrassing: broer Paul wordt gespeeld door Howe Gelb, de grote man van de band Giant Sand.

Dag Robert, de ballen!

Aanstekelijke roadmovie over een volwassen tweeling, die in de prachtige omgeving van New Mexico deels tegen wil en dank op zoek gaat naar hun biologische moeder. Ondanks de tegenstrijdige karakters en de talrijke stemmingswisselingen een relaxte film met een degelijk verhaal, fraaie cinematografie en uitstekend acteerwerk van de zusters Van Houten en Holly Hunter. Zeker Jelka van Houten is een aangename verrassing; niet alleen omdat ze mooi kan zingen. Gewoon een zeer onderhoudende film dus, in weerwil van de sikkeneurige commentaren van sommigen van mijn voorgangers. De uitsmijter tegen het einde van het verhaal is een vondst. De beste film tot nu toe van Antoinette Beumer, die over het algemeen goed bezig is.

Als drama is Jackie niet zo heel erg geslaagd, met een erg clichématig plot rondom 2 zussen die in Amerika hun moeder voor het eerst ontmoeten en langzaamaan ontdooien en naar elkaar toegroeien, maar als roadtrip-movie is dit een uitermate aardige film geworden met prachtige plaatjes van Midden-Amerika, een schitterend gebied waar het leven nog heerlijk simpel en rustig is. De film is een metafoor voor de transformatie van de door carrière opgeslokte Carice en door haar echtgenoot onder de plak gehouden Jelke van Houten die van elkaar vervreemd zijn en elkaar in Amerika weer leren kennen. Maar zoals gezegd is het allemaal niet heel origineel uitgewerkt. Je kan wel raden hoe het met beiden vergaat tijdens de film.

De plottwist op het einde vond ik vergezocht en onnodig, had de film helemaal niet nodig. Dat komt grotendeels door de aanwezigheid van Holly Hunter, die de rol van moeder echt overtuigend speelt. De zusjes van Houten vielen me overigens ook niet tegen. Carice is natuurlijk wel een vrij behoorlijke actrice (al heeft haar loopbaan ook erg geteerd op haar looks en blote borsten scenes, opvallend dat we ze hier eens niet zien), maar ook Jelka viel me reuze mee. Spontane meid en een prima rol. Heb geloof ik nog nooit eerder een film met haar gezien.

De film is zeker niet perfect; zo zitten er ook een paar hele slechte oneliners en dialogen in, maar de sfeer heeft zoveel sfeer en ondanks dat het voorspelbaar verloopt is de transformatie van de zusjes wel boeiend genoeg voor een ruime voldoende.

3,5*

Het probleem bij een Nederlandse film is, dat je maar steeds denkt : ze spelen het heel aardig, zonder dat je de twee echte mensen ziet die ze spelen. Komt ook door dit zeer matige scenario. Mager verhaaltje , wat opgeleukt wordt met leuke plaatjes uit de V.S.. Waarom 2 keer in de film een blikje cola over de accu, blijft wat raadselachtig en voegt weinig toe. Lijkt meer iets, dat men daar zag gebeuren en toen maar heeft over genomen. Tegen corrosie lijkt aannemelijk. Een auto starten met de accu van een motor is nogal onwaarschijnlijk. En waarom die hele motorclub ? Dat er ook wel leuke zijn en niet allemaal criminele ? En overal in dat verlaten New Mexico is er internet en mobiele ontvangst. Moet ik dat geloven ? En hoe weten ze aan het eind het echte adres van moeder Jackie ? Een enkel foutje is niet erg, maar dit gaat wel wat ver. Rammelend scenario.

Het slot is wel leuk. Het lijkt er ook een beetje op, dat het scenario op dit idee was gebaseerd en de rest er met de haren bij gesleept is.

Jelka en Carise spelen wel hun bekende rollen : Jelka de stuntelende positivo en Carise de zelfverzekerde.

Het was niet slecht, maar vol spanning heb ik niet gekeken.

Wel oké. Ik vind Carice, Jelka en Holly Hunter goed spelen, maar het verhaal greep mij niet. Het voelde wat vlak. Echt saai vond ik het niet, de landschappen zijn mooi en het keek vrij makkelijk weg, maar het geheel mist een wow, wat mij betreft. Een kleine voldoende (6). 3*

Niet echt een bijzondere maar wel een vermakelijke film van eigen bodem, het drama en het comedy gehalte gaan ook redelijk goed samen en Carice van Houten & Jelka van Houten zijn duidelijk sterk op elkaar ingespeeld en halen het beste in elkaar naar boven.
Holly Hunter deed het ook leuk, alhoewel haar personage best wat meer "uit de bocht" mocht vliegen. Het deed mij meermaals denken aan The Guilt Trip (2012) heel toevallig? uit het zelfde jaar.

Eerlijk is eerlijk, ik zag de twist met Melissa/Jackie niet aankomen.

Jackie is de moeite waard geworden en leuk om eens mee te pakken, maar tegelijkertijd kleurt het iets te netjes binnen de lijntjes om echt een bovengemiddelde film te kunnen zijn.

3*

Ik ben duidelijk positiever dan de gemiddelde reviewer hier. Wel een disclaimer, want ik heb wel een zwak voor roadmovies in het algemeen. En dit is een uitstekende, klassieke roadmovie zoals ik ze graag zie.

De film is zeker niet perfect. De ontwikkeling van Jackie kwam wat te plotseling, telefoonbereik op de meest afgelegen plaatsen, onduidelijk hoe ze de echte jackie ineens vinden, de emoties komen soms wat te snel en gemakkelijk. Allemaal waar, maar het is de film vergeven. Wat spelen de zusjes van Houten geweldig! Ik zag later pas dat het twee zusjes zijn, maar tijdens de film dacht ik 'het lijkt wel of ze écht zussen zijn zo goed geacteerd!'. Holly Hunter acteert ook prima, maar blijft iets achter. Haar personage ontwikkelt zich wat te weinig vloeiend en neigt soms naar enige mate van overacting maar gelukkig wordt het nooit storend. De droge humor is ook erg leuk (vooral Carice is goed op dreef). Prachtige landschappen ook. Daarnaast zet de film aan tot het heroverwegen van je eigen keuzes die je maakt in het leven. Laat ik me inperken door anderen? Doe ik wat ik écht wil doen? Leef ik echt? Prachtig om te zien hoe iedereen zichzelf tijdens de roadtrip terug vindt met alle ups en downs die daarvoor nodig zijn. De cultuur van de VS is wat sterk aangezet op momenten maar zeker goed voelbaar. Oh ja, en Jelka van Houten kan echt wel goed zingen ook!

Ik vond het één van de beste roadmovies die ik de laatste jaren gezien heb. Ondanks dat de hoofdpersonen bestaan uit alleen vrouwen, vond ik het zeker geen vrouwenfilm. Voor mij 4,5 ster. Ik ben royaal, ik weet het, maar de foutjes is de film vergeven.

Tweelingzussen Sofie [Carice van Houten] en Daan [Jelka van Houten] zijn liefdevol grootgebracht door hun vader Marcel [Paul Hoes] en Harm [Jaap Spijkers]. Dan krijgen ze te horen dat hun draagmoeder Jackie [Holly Hunter] hen als naaste familie heeft opgegeven bij een Amerikaans ziekenhuis en dat ze iemand nodig heeft om haar op te vangen. Roadmovie profiteert van de uitstekende chemie tussen de drie hoofdrolspelers en een scenario dat op humoristische en bij vlagen ontroerend wijze de persoonlijke ontwikkelingen de veranderende onderlinge verhouding schetst.