Django Unchained (2012)

Troef Christoph Waltz wordt in deze nieuwe topper van Quentin Tarantino volledig uitgespeeld en hoewel Waltz deze rol fantastich weet neer te zetten en mede daarom de film weer ver boven het gemiddelde uit tilt, is het niet te hopen dat hij nu in iedere film Waltz laat opdraven om dergelijk type te spelen want dan zou het wel eens vervelend kunnen gaan worden.

De kracht van een goede film zit hem in de balans en hierin dreigt Tarantino zijn hand te overspelen. Dreigt, zeg ik want het gebeurd ,naar mijn mening, net niet.

De rol van Waltz is geweldig maar na de sublime opening in Inglourious Bastards, waarin Waltz een vergelijkbaar personage speelt, lijkt het mij verstandig om na deze film het zo te laten en deze kaart voorlopig even op zak te houden.

Balans is het toverwoord zowel wat betreft het oeuvre van een filmmaker als wel de inhoudelijke kant van zijn/haar werk. Vooral humor en geweld staan in de films van Tatantino altijd in de perfecte verhouding met elkaar.

Er zijn echter momenten in de film waar de grens wordt getart en daarmee de smaak van het unieke Tarantino-gerecht in gevaar komt.

In Django Unchained dreigt de humor de overhand te krijgen en de film lijkt soms zelfs af te stevenen op pure slapstick en dat laatste zou wel eens de valkuil kunnen zijn voor de typische Tarantinofilm of zelfs, om een beetje in de sfeer te blijven, dodelijk.

Maar nogmaals, het gebeurd net niet en daarmee blijft voor mij deze nieuwe Tarantino weer een genot om te zien.

Jamie Foxx past uitstekend in zijn rol en het lijkt erop dat hij vooral is gecast vanwege zijn spel in The Soloist, waarin hij een door het verleden gekweld persoon speelt.

En dan een van de best verdienende acteurs op dit moment; Leonardo DiCaprio in een prima rol maar helaas niet helemaal top zoals we van hem gewend zijn.

Tot slot nog even het overbodige optreden van onze meester zelf.

De hoogst haalbare rol in een van zijn eigen films zou eigenlijk een lijk moeten zijn maar de meester schat zijn eigen acteertalent helaas iets te hoog in. Dat begreep Hitchcock op een bepaald moment net iets beter.

Misschien niet zijn allerbeste film want dat weet ik eigenlijk pas na het herkijken van deze prent. In ieder geval steekt deze film nog altijd mijlenver boven het gemiddelde uit en dus wat mij betreft een hoge score maar wel een met een vetten kanttekening.

Ik ben daarom extra benieuwd naar de volgende van zijn hand en vertrouw op het gezonde verstand van een altijd gedreven maar kritische cinefiel die Tarantino heet.

Waarom hoort dat niet thuis in een western?

Volgens mij zit er niks van Kanye West in de film, maar als je rap/ moderne muziek bedoeld, dan ben ik het niet met je eens.

De muziek van Morricone is ook van 1960 to 1970 terwijl de film zich afspeelt in 1858. Dus ook moderne muziek. Ik vind de rap nummers over "black coffins"en "freedom" heel erg bij het thema van de film passen. Net zo als dat nummer "I got a Name"van Jim Croce. De hele redenering van :"het klinkt niet oud, dus het kan niet" vind ik onzin.

De twee Young Guns films zijn misschien niet de beste westerns maar hebben wel een hele sterke soundtrack gemaakt door Bon Jovi.

Volledig mee eens. Die Kayne West paste totaal niet in dit plaatje, maar daar kon ik nog wel overheen kijken met de andere muziek van Johnny Cash of het Django theme enz.

En die vond ik schitterend

Muziek van Bacalov en Morricone associeer je al automatisch met de western, dus wat jij zegt (Tarantino zegt dat ook altijd) gaat niet helemaal op. Wat Tarantino met de rap doet mag natuurlijk (die 70's blaxploitation westerns hebben ook wel soul op de soundtrack staan bijvoorbeeld), maar voor mij werkte het absoluut niet. De Richie Havens song wordt wat mij betreft ook een beetje matig gebruikt. 'I got a Name' werkte dan wel weer. Ook als referentie (Bridges crost op 't platteland/start op 1m50).

Muziek in de eerste helft van de film werkte het best.

Volgens mij hoorde ik alleen Rick Ross en 2Pac hoor... dus ik hoop niet dat je 2Pac nu beledigd door hem Kanye West te noemen... sowieso klonk dat nummer verschrikkelijk lekker bij die actie scene. Omdat het een Western is moet het niet mogelijk zijn om er rap in te verwerken? Alsjeblieft zeg.

Natuurlijk associeer je Morricone's melodieen, door het succes van de Leone films, met westerns, maar dat betekent niet dat rap absoluut niet kan. Net wat je zegt, het mag. Als er het komende jaar nog 10 westerns uitkomen die rap muziek gebruiken, en we raken daar aan gewend, mag het dan ineens wel?

Ik vond het wel stoer, maar ik kreeg er geen kippevel van.

Ok, dus dat nummer komt uit een andere film. Is die nog de moeite waard om te kijken?

De hele film werkte in het begin het best, op Candyland gaan de dingen wat bergafwaards.

Nu ik de OST in zijn volledigheid hoor heb ik belachelijk veel zin om weer te gaan!

AUB niet! Rare stelling. Het heeft toch ook met de instrumentkeuze te maken, de sfeer die een bepaalde componist oproept en of 't bij de film past? Muziek wordt toch vaak speciaal voor een film gecomponeerd, uitgekozen of samengesteld? Van mij mag alles, maar ik zal een paar pompende housetracks in een film over een klassiek conservatorium niet snel waarderen vermoed ik. En in DU was ik niet blij met hiphop onder een shootout. Zo kan dat gaan.... Ik vind de soulmuziek onder films als Boss Nigger grappig, maar echt passend is het voor mijn gevoel niet.

Leuk filmpje! Niet meer, niet minder.

Enerzijds een riskante keuze....... en toch, wat mij betrefd komt Tarantino er mee weg

De sfeer die die rapmuziek bij opriep was er een van : "shits gonna go down soon". En dat was denk ook de bedoeling. Ik denk dat Tarantino bewust juist wegstapt van de bekende weg omdat hij juist niet perse die klassieke western wilde maken. Dat zie ook aan zijn sullige cameo en het buitensporige bloed. Dat de die-hard spaghetti western-fan er niet blij van wordt is jammer dan.

Overigens zie een regisseur als Danny Boyle makkelijk een dergelijke film maken die jij omschrijft, maar dat is dan ook een regisseur die niet binnen de lijntjes kleurt.

PS: Die stelling is ook een beetje raar, maar je begrijpt denk wel wat ik bedoel.

Ik dacht dat ik in Menace II Society beland was. Vind 't niet werken. Het is ook zo dat Tarantino bepaalde tracks toegestuurd heeft gekregen (dat in tegenstelling tot al zijn andere soundtracks), oa Legend en Ross. En daar heeft ie natuurlijk scenes bij moeten zoeken, plaats voor moeten maken...

Dat is niet 't probleem natuurlijk. Ik wist ook wel dat ie 't iets anders aan ging pakken. Vooral de laatste 3 kwartier pakt ie uit met een potpourri aan tracks, die vrijwel allemaal niet echt werken. En het breekt nogal met het eerste deel van de film. Mag toch wel kritiek op komen?

Die cameo zit erin omdat ie echt denkt dat ie kàn acteren hoor....

Natuurijk, iedereen heeft recht op een mening.

Maar de discussie begon met iemand die vond dat rap muziek echt niet kan in een western, en dat is onzin, want alles kan.

Dat mensen vinden dat het niet werkt is een kwestie van smaak, en daar valt niet over te twisten.

Tarantino's cameo is gewoon voor de lol, dat zie je aan alles.

Vertel me eens, wat was die cameo ook alweer? Was me niet opgevallen. Zo kwam ik er ook pas ná de film achter wie de grappige butler speelde.

Hahaha, Australische mijnwerker die obgeblazen wordt door zijn eigen dynamiet

Voeg daar gerust maar het woordje "vadsig" aan toe. Wat een aanfluiting was zijn rol.

Wat maakt zijn gewicht nou weer uit? Dan had Hitchcock ook nooit een cameo mogen maken.

Ik vond zijn mini rolletje sowieso een aanfluiting. Hij zag er niet uit en tevens zeer slecht gespeeld.

Alsof Tarantino het van zijn looks moet hebben.........(of zijn acteertalent...)

In Reservoir Dogs was het best aardig in vergelijking met DU

Ik vond hem anders best aardig spelen (toen was hij ook nog slank) in "From Dusk Till Dawn".

Ja, die rol was inderdaad oscarwaardig.......

Uitstekende film!

DiCaprio's rol was niet wat ik verwachtte van een plantage-eigenaar. Maar Tarantino zet ook karikaturen neer.

Jackson speelt een schitterende rol en je moet echt 2x kijken voordat je ziet dat hij het is.

T.o.v. deze rol zeker

Aardig.

Jammer van het feit dat de film te weinig boeit om zich aan zo'n speelduur te wagen. Grootheidswaanzin van Tarantino waarschijnlijk, komt z'n film natuurlijk duur te staan. Dialogen in deze film zijn best aardig op momenten. Dankzij de muziek komt er wel wat vaart in dit lange filmpje (ondanks dat het een western is). Ik hou wel van dit genre, maar had Tarantino liever wat anders zien doen, zoals een nieuw Grindhouse project bijvoorbeeld. Verdere positieve punten zijn Jamie Foxx, Samuel L. Jackson en Waltz. DiCaprio heeft z'n momenten maar komt nogal vaak nichterig over.

De échte finesse die ik van Tarantino gewoon ben is er wel een beetje af.

Alsof het gros van de acteurs in deze film er uit zagen

Lange zit. Niet altijd goede (bijpassende) muziekkeuze.

Maar leuk vermaak voor een regenachtige zondag.

Matige film.

Ik stoorde me bij Inglorious Bastards al aan hoe Tarantino enorm geforceerd sterke en gevatte dialogen probeerde te schrijven. In Django is dit niet anders. Het begint aan te voelen als een truukje dat hij probeert te herhalen maar daar niet in slaagt.

Het gaat niet alleen mis bij de dialoog. Ook tal van andere kenmerken waar ik Tarantino’s films altijd om waardeerde komen niet goed uit de verf. De timing, het contrast tussen humor en geweld, zijn vermogen om charismatische personages op het doek te toveren; veel van deze elementen zijn wel aanwezig, maar hebben totaal geen impact.

Yellowman omschrijft hier goed wat ik vind wat er mis gaat in deze film. Alleen vind hij dat Tarantino de grens niet overschrijdt. Ik duidelijk wel.

Wederom een prachtige film van Tarantino.

Bomvol met cameo's van o.a. hemzelf, Jonah Hill en gore maestro Tom Savini (voor de mensen die niet weten wie dat is: zie mijn avatar).

Ik vind vooral de humor die hij in de dialogen weet te stoppen weer geniaal.

Erg van genoten!