La Flor de Mi Secreto (1995)

Een aardige film die een beetje te lijden heeft onder het niet zo bijster interessante verhaal, maar Almodovar slaagt er met zijn verbluffend talent in om er toch nog iets van te maken. In het begin zei het me erg weinig, maar naarmate de film vorderde had ik de indruk dat Pedro er ook meer zin begon in te krijgen en dan krijg je toch nog van die briljante hilarisch-ontroerende scenes waar hij een patent op heeft (één voorbeeld: Als Leo juist zelfmoord heeft geprobeerd te plegen dwaalt ze helemaal verdwaasd door de stad en komt ze in een betoging terecht waar ze haar redacteur tegenkomt, en ze valt huilend in zijn armen, terwijl rond hen een honderdtal studenten op en neer staan te springen en te roepen waar ze allemaal door de overheid geneukt worden. Zoiets vind ik gewoon briljant ) Ook hoe het uiteindelijk allemaal afloopt vind ik prachtig, sentimenteel als de pest maar toch aanvaardbaar. En nu ik erover nadenk zit eigenlijk heel de film vol met van die kleine geniale vondsten die het banale verhaal toch nog op een hoger niveau tillen. Het feit blijft dat het verhaal beter had gekund, maar ik wil hem toch wel 4 sterren gunnen.

Komt in het begin moeizaam op gang, erg moeizaam zelfs. Visueel overtuigt de film me ook wat minder. Maar bij de zelfmoord van Leo wordt alles beter en krijgen we gelukkig weer Almodovar die op het randje tussen kunst en kitsch gaat balanceren, dan krijgen de personages ineens kleur. Zeker niet Almodovar op zijn best, maar vindingrijk genoeg voor een kleine...

3.5*

Dit is nu weer typisch zo'n film die laat zien hoeveel Almodovar heeft en heeft gehad aan een filmmaker als Douglas Sirk. Warme kleuren, overdreven sentimentele verhaallijnen en in veel opzichten is ook dit een typische vrouwenfilm (zo vaag ga ik blijven, sorry), maar het werkt dus heel goed. Almodovar heeft meer humor en dat is precies de nuance die zijn films goed kunnen gebruiken Hoewel het bij Sirk ook zonder humor werkt.

Inderdaad misschien niet zijn beste werk, maar dat zegt veel meer over films als Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios, Todo sobre Mi Madre of zelfs Volver. In alle opzichten is dit verder een mooie aanvulling op zijn kleurrijke oeuvre. Zit ergens tussen 3,5 en 4 sterren in. Vanwege het lage gemiddelde geef ik hem het voordeel van de twijfel.

Ik hou wel van het oeuvre van Almodovar, maar al te vaak is het alles of niets. Hier heb ik ook eerder het gevoel van 'net niet'. Het verhaal beklijft te weinig om echt aan te slaan. Hier en daar wel een scène die me wat deed opleven (de scène tijdens het straatprotest), maar die zaten er te weinig in.

Personages die pas laat wat meer kleur krijgen en een Almodovar die slechts bij vlagen zijn cinematografisch talent laat zien. Een mooie prequel voor wat nog komen zal van Almodovar misschien, maar deze werd het toch net niet.